Δώρον άδωρον…

Έγραψα ξανά και ξανά τα καλά που μας έφερε και μας φέρνει η Πειραματική Σκηνή
του Εθνικού Θεάτρου. Έχω όμως και αντιρρήσεις. Που επίσης έχω ξαναεκφράσει.
Και αφορούν τον θεσμό του «Άδειου Χώρου» που ξεκίνησε στην Πειραματική ο
προηγούμενος υπεύθυνός της, ο Νίκος Περέλης – μια πολύ καλή ιδέα η παροχή
στέγης, τεχνικών μέσων και προσωπικού σε ομάδες νέων χωρίς πόρους για να
δείξουν τη δουλειά τους και μάλιστα με δωρεάν είσοδο – και που καλώς διατήρησε
και συνεχίζει ο Στάθης Λιβαθινός και οι συνεργάτες του. Νομίζω όμως ότι
υπάρχουν πολλά που χρειάζονται διόρθωση. Παρασυρμένοι προφανώς από την
πλημμύρα αιτήσεων των νέων ομάδων, ο κ. Λιβαθινός και οι άνθρωποί του έχουν
αφεθεί στον πληθωρισμό που παντοιοτρόπως πλήττει το θέατρό μας. Εφτά πρόπερσι,
δέκα έγιναν πέρσι οι ομάδες που εγκρίθηκαν να συμμετάσχουν, τις έντεκα έφτασαν
φέτος! Και αντί να αραιώσουν και να τους δοθούν περισσότερες μέρες για δοκιμές
και παραστάσεις, οι έντεκα αυτές ομάδες έχουν στριμωχτεί επί είκοσι έξι μέρες
στις δύο αίθουσες της Πειραματικής, την Κεντρική και το Φουαγιέ, δίνοντας από
δύο έως – το πολύ – τέσσερις παραστάσεις. Ποιος να προλάβει να τους δει; Και
ποιος να προλάβει κάτι να γράψει; Οπότε, δώρον άδωρον η προσφορά αυτή του
«Άδειου Χώρου». Έτσι δεν είναι;