Pαντεβού με την Iστορία

O συνδυασμός μοιάζει μοναδικός – σταλμένος από ένα αόρατο χέρι.

*** H γιορτή της μουσικής στην Αθήνα και η γιορτή του ποδοσφαίρου στην
Πορτογαλία. Το γαλάζιο της Ελλάδας γεφυρώνει την απόσταση! Και τι καλύτερο
αλήθεια οι νέοι να πανηγυρίζουν και στην πατρίδα και στα ξένα;

*** Ξανά οι Ρώσοι, λοιπόν. H μοίρα κάνει παιχνίδια και κάθε φορά που το
συναπάντημα μοιάζει… μοναδικό, η συγκεκριμένη εθνική έρχεται απέναντί μας
και αντιμέτωπη με την ιστορική ευκαιρία.

*** Όπως τότε… Το ’79, όταν ο Νικολούδης έβρισκε τον δρόμο προς τα δίχτυα
στο γηπεδάκι της Λεωφόρου και έστελνε την Εθνική τού Παναγούλια για πρώτη φορά
στα τελικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Ήταν η παρθενική γνωριμία με το
άγνωστο. Το φθινόπωρο του ’93, η Σοβιετική Ένωση είχε γίνει (ποδοσφαιρική)
Ρωσία, αλλά ο Μαχλάς με τη νιότη του βρήκε στόχο και πήρε από το χέρι την
Εθνική για να της γνωρίζει την Αμερική ως άλλος Κολόμβος. H φαντασμαγορική
παρέλαση του χρόνου, ωστόσο, δεν τελείωσε εκεί. Συνεχίστηκε… Τώρα, οι σπόροι
της γνώσεις έβγαλαν εμπειρίες και η Εθνική Ελλάδας τού Ρεχάγκελ εμφανίζεται
έτοιμη για το τρίτο ραντεβού. Αν τις δύο πρώτες φορές το ζητούμενο ήταν να
περάσουμε στα τελικά, αύριο το τετ-α-τετ έχει να κάνει με μια διαφορετική
εμπειρία: τη συμμετοχή μας στην προημιτελική φάση του Ευρωπαϊκού
Πρωταθλήματος, το παραπάνω βηματάκι έως την καταξίωση και την καθολική
αναγνώριση από τους λοιπούς Ευρωπαίους.

*** Όσο για τον Ότο Ρεχάγκελ… Λειτουργεί ως πατρική φιγούρα στις τάξεις της
Εθνικής και συσπειρώνει διαφορετικές τάσεις και προσωπικότητες. Δίνει τροφή
στην ψυχή των αθλητών, στυλώνει το φρόνημα, προσδίνει ενότητα και αδελφικότητα
και κρατά τόνους χαμηλούς, ίσως το σπουδαιότερο από όλα τα στοιχεία. Έχει
εμπνεύσει ωριμότητα και έχει κάνει τους ποδοσφαιριστές να μη βιάζονται. H
ανυπομονησία είναι ελάττωμα και οι Έλληνες σε τούτη τη διοργάνωση δείχνουν να
το αποβάλλουν. Βέβαια, η Εθνική μας «κατηγορείται» πως δεν έχει δικό της τρόπο
παιχνιδιού και προσαρμόζει το στυλ της στον εκάστοτε αντίπαλο. Αυτό είναι τιμή
για μας! Γιατί σημαίνει απλά πως όλοι μας φοβούνται και θέλουν να κρύψουν
επιμελώς τα χαρτιά τους.

*** Οι Ρώσοι! Μειονότητα σημαντική στην Αθήνα, ίσως δουν αγκαλιασμένοι με
Έλληνες το αυριανό σπουδαίο παιχνίδι. Αλλά μην έχοντας ελπίδες πρόκρισης,
ενδέχεται να χαρούν για δική μας επιτυχία, αλλά στην ουσία γίνονται
επικίνδυνοι έτσι χωρίς βαθμό που είναι. Ως χαρακτήρες βγάζουν κάτι το
αντιδραστικό και όταν δεν έχουν κίνητρο παίζουν καλύτερα! Ενάντια στις
προβλέψεις τα δίνουν όλα, αλλά και εμείς πλέον στην Πορτογαλία γι’ αυτό
είμαστε: «όλα»! Για να πουν μετά οι παίκτες μας «όλε-όλε-όλε» προς τις
εξέδρες!

*** Και το έτερο σπουδαίο ματς: Πορτογαλία – Ισπανία με έπαθλο μια θέση στις
«οκτώ». Περίμεναν αρχικά πως θα ήταν ευχάριστο το παιχνίδι τους, γιατί θα
είχαν περάσει. Λάθος! Τώρα μοιάζει με ματς «ο θάνατός σου η ζωή μου», αλλά ας
προσέξουμε και στην Ελλάδα, γιατί ο ποδοσφαιρικός θάνατος παραμονεύει αν δεν
τιθασεύουμε τη μεγαλομανία μας. Τα νύχια της (ρωσικής) αρκούδας είναι κοφτερά
ακόμη και όταν κοιμάται.

ΑΠΟ τον ΟΠΑΠ έγινε γνωστό πως το Δ.Σ. συνεδρίασε την Τρίτη και αποφασίστηκε η
ναύλωση αεροσκάφους, προκειμένου 35 βετεράνοι διεθνείς ποδοσφαιριστές και
λοιποί συνοδοί να πάνε στην Πορτογαλία για να συμπαρασταθούν στην Εθνική μας.
Πολύ θα θέλαμε να μάθουμε τον τρόπο που θα βοηθήσουν. Μην ξεχνάμε ότι σε δύο
ματς χωρίς τη συμπαράσταση των βετεράνων διεθνών οι νυν παίκτες τα κατάφεραν
άριστα. Ας μην τα χαλάσουμε τώρα στο γλυκό φινάλε…