Για θυμήσου

Αυτή είναι η ενδεκάδα των διεθνών του 1953, που τιμωρήθηκε με εξοντωτικές ποινές από την ΕΠΟ, εκτός του Ρωσίδη. Από τα αριστερά: Ανδρέας Μουράτης, Στάθης Μανταλόζης, Θανάσης Σούλης, Ηλίας Ρωσίδης, Λάκης Πετρόπουλος, Λάκης Εμμανουηλίδης, Θανάσης Μπέμπης, Γιάννης Νεμπίδης, Μπάμπης Δρόσος, Κώστας Πούλης, Γιώργος Δαρίβας

Ένα συγκλονιστικό γεγονός, που συνέβη τον Νοέμβριο του 1953, με πρωταγωνιστές
και θύματα τους ποδοσφαιριστές της εθνικής ομάδας της Ελλάδας, συντάραξε όχι
μόνο την αθλητική οικογένεια, αλλά γενικότερα την ελληνική κοινωνία. Την
παραμονή του κρίσιμου αγώνα Ελλάδας – Ισραήλ, για τους προκριματικούς του
Παγκοσμίου Κυπέλλου 1954, με αφορμή ορισμένα βασικά συνδικαλιστικά αιτήματα,
οι παίκτες του εθνικού μας συγκροτήματος προχώρησαν σε μια άτυπη (αλλά
ουσιαστική) απεργία, την οποία ανέστειλαν λίγο πριν από το παιχνίδι στο οποίο
νίκησαν με 1-0 τους αντιπάλους τους. Όλα ξεκίνησαν όταν το Σάββατο 31
Οκτωβρίου 1953, οι παίκτες της Εθνικής αναπαύονταν στο ξενοδοχείο «Αριάδνη»
της Εκάλης. Οι παίκτες έκαναν σύσκεψη μεταξύ τους και αποφάσισαν να ζητήσουν
ένα παλιότερο πριμ 1.000 δραχμών, που τους είχε υποσχεθεί η ΕΠΟ για νίκη τους
επί της Αιγύπτου. Εκτός όμως από αυτό διεύρυναν τα αιτήματά τους και ζήτησαν
ημεραργίες και έξοδα κινήσεως. Τα συζήτησαν με τους παράγοντες οι οποίοι
ζήτησαν αναβολή των αιτημάτων, αλλά οι ποδοσφαιριστές ήταν ανένδοτοι λέγοντας:
«Μας κοροϊδεύετε».

Στο δωμάτιο όπου έμενε ο Καραπατής έπεσε το σύνθημα «να φύγουμε από την
Εκάλη». Έτσι άρχισαν να αποχωρούν ομαδικά οι διεθνείς άσοι, ενώ στην πόρτα του
ξενοδοχείου ο προπονητής και οι παράγοντες τους προέτρεπαν να γυρίσουν πίσω,
γιατί κινδυνεύουν με διαγραφή. Από τους 16 που ήταν στην αποστολή, γύρισε πίσω
μόνο ένας, ο Ηλίας Ρωσίδης του Ολυμπιακού. Οι άλλοι 15, με το λεωφορείο της
γραμμής, πήγαν στο κέντρο της Αθήνας και με τη μεσολάβηση του Καραπατή έπιασαν
δωμάτια στο ξενοδοχείο «Ελλάς» στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου. Εκεί ακολούθησε
έντονο παρασκήνιο. Τους παίκτες επισκέφθηκαν οι παράγοντες Ολυμπιακού, AEK και
Παναθηναϊκού, Ντάνος, Σεβαστάκης και Ασπρογέρακας, προσπαθώντας να τους
πείσουν να γυρίσουν πίσω στην Εκάλη. Πιο αποφασιστικός και πειστικός ο γενικός
αρχηγός της AEK Δημήτρης Σεβαστάκης (υποδηματοβιομήχανος), έδωσε,
παρασκηνιακά, 16.000 δρχ. και οι παίκτες γύρισαν το πρωί της Κυριακής στην
Εκάλη και το απόγευμα πήγαν ως αποστολή στο γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας
όπου αγωνίσθηκαν θαυμάσια και νίκησαν με 1-0 την εθνική Ισραήλ, με γκολ του
Θανάση Μπέμπη στο 52′.

Τρεις ημέρες αργότερα, το βράδυ της Τετάρτης 4 Νοεμβρίου 1953, σε ταραχώδη
συνεδρίαση το Δ.Σ. της ΕΠΟ πήρε εξοντωτικές αποφάσεις για να τιμωρήσει τους
«αντάρτες».

Διέγραψε από τα μητρώα του ελληνικού ποδοσφαίρου τον ηρωικότερο Έλληνα
ποδοσφαιριστή Ανδρέα Μουράτη (παίκτη του Ολυμπιακού), με την αιτιολογία ότι
ήταν αρχηγός της ομάδας. Στην ουσία όμως επρόκειτο για ποινή πολιτικής
αντεκδίκησης γιατί ο Μουράτης υπήρξε αντιστασιακός και αριστερός.

Επίσης διεγράφησαν ισοβίως από την εθνική ομάδα όλοι οι τακτικοί και
αναπληρωματικοί παίκτες, για εκείνο το παιχνίδι, εκτός του Ρωσίδη που του
εδόθη ο τίτλος του αρχηγού, μετάλλιο τιμής και δημόσιος έπαινος γιατί ήταν ο
μόνος που δεν ακολούθησε τους άλλους 15 «αντάρτες».

Οι διεθνείς που τιμωρήθηκαν ήταν: Μανταλόζης, Καραπατής, Σούλης, Πούλης,
Νεμπίδης, Εμμανουηλίδης, X. Σεραφείδης, Δαρίβας, Πετρόπουλος, Μπέμπης, Δρόσος,
Αλούπης, Ιωάννου, Νεστορίδης. Όμως, στα τέλη του επόμενου χρόνου 1954 οι
ποινές χαρίστηκαν σε όλους εκτός από την εξοντωτική του Ανδρέα Μουράτη.