ΣE ΠPΩTO ENIKO Aν ήμουν νησί…

Αν ήμουν νησί – σου το ‘χα πει – θα ήμουν το συγκεκριμένο, τη στιγμή που
ξεκινάς για διακοπές, νωρίς το καλοκαίρι. Απρόσιτο κι απάτητο στο μεγαλύτερο
μέρος του, ελεύθερο και ανοιχτό προς τον ορίζοντα (προς κάθε ορίζοντα), χωρίς
σκαμμένα ή χαρτογραφημένα μονοπάτια. Στο υπόλοιπο μικρό του κέντρο, γνωστό,
οικείο, φιλικό, οικογενειακά κλειστό σε κύκλο κι αυστηρό μέσα σε τύπους
ανθρώπων, τοπίων, συμπεριφορών. Μεσ’ τον χειμώνα άγριο, μοναχικό, σκληρό και
δύσκολο όπου κι αν σταθείς (χαμηλά κοντά στη θάλασσα ή ψηλά προς το μοναδικό,
γυμνό βουνό του). Το καλοκαίρι πάλι φιλικό, καυτό, ατίθασο, γεμάτο κόσμο
(περαστικούς ή ερωτευμένους επισκέπτες), χωρίς νοτιάδες και μελτέμια παλαβά.

Αν ήμουν όμως το νησί αυτό, τώρα θα μάθαινα τα νέα μου από ένα ασπρόμαυρο
φυλλάδιο που φτάνει ταχυδρομικά χωρίς ποτέ κανείς να ξέρει για πότε να το
περιμένει, κι αν θα ‘ρθει κι ώς πότε θα ‘ρχεται και τι θα βρει εκεί για να
διαβάσει. Θα διάβαζα πρώτα τις δυο σελίδες των «κοινωνικών»: να δω θανάτους
και γεννήσεις, μνημόσυνα και ποιήματα που γράφονται «εις μνήμην», γάμους κι
αρραβώνες κι επιτυχίες γνώσης. Ειδήσεις πάντα αναζητώ. Νέα για πρόσωπα άγνωστα
που τα ονόματά τους κανέναν από τίποτα δεν μου θυμίζουν. Αλλά τα πρόσωπα τα
βλέπω σε εικόνες άχρωμες, οι πιο πολλές παλιές και ξεχασμένες. Φωτογραφίες των
μωρών που γεννιούνται ή βαφτίζονται ή μεγαλώνουν ή αγαπιούνται δεν
δημοσιεύονται ποτέ σε τούτες τις σελίδες. Μονάχα πρόσωπα νεκρών τυπώνονται σε
πλαισιάκια κάπως σκοτεινά στις άκρες. H έκπληξη να μη με βρει (πάλι) γυρνώ
σελίδα. Στις γκρίνιες τις γνωστές φιγούρες γνώριμες ξακρίζουν κι είναι σαν η
ηχώ ν’ ακούγεται μέχρι τον δρόμο, στις πεζούλες που τα σημάδια τους γνωρίζω
και θυμάμαι ακόμη.

Κι αν ήμουν (τέλος πάντων) εκείνο το νησί, δεν είμαι πια. Ένας σεισμός το
βούλιαξε κι απέμεινε στην επιφάνεια μόνο το κέντρο. Εκείνο το γνωστό στο
σούσουρο και στη μουρμούρα και στην κουβέντα που δεν σταματά, που δεν
τελειώνει. Όμως πλοίο δεν πιάνει πια εκεί. Πνίγηκε το λιμάνι, χάθηκε. Κι ίσως
να περιμένουμε καιρό μέχρι καινούργιο πάλι να φυτρώσει.