ΠOPTOΓAΛIΣTOPIEΣ

Το πρώτο πράγμα που καταλαβαίνει κανείς στην Πορτογαλία είναι ότι δεν πρέπει
να βιάζεται. Φτάνεις, αίφνης, στο αεροδρόμιο της Λισαβώνας και θέλεις να
προλάβεις να δεις ένα παιχνίδι στην τηλεόραση. Παντού αφίσες με τις σημαίες
των ομάδων και τα πρόσωπα των παικτών, αλλά πουθενά τηλεόραση. Αφού μπεις και
βγεις σε δεκάδες μαγαζιά με ανθρώπους που αδιαφορούν χαμογελώντας σου (οι
υπαίθριες γιγαντοοθόνες δεν μετράνε με καύσωνα που σου κόβει την ανάσα),
καταλήγεις σ’ ένα σκιερό μαγαζί που δεν σερβίρει όμως τίποτα (είναι ή πολύ
νωρίς ή πολύ αργά). Βλέπεις τελικά μόνο το δεύτερο ημίχρονο – κι όπως θα
δείτε, δεν έχασες και τίποτα. Έχοντας πάρει το μάθημά σου, ξεκινάς εγκαίρως με
το τρένο που θα σε μεταφέρει στον τόπο της σημερινής διαμονής σου. Έλα όμως
που τα πορτογαλικά τρένα – δερμάτινα καθίσματα, χαμόγελα, σιωπές κι ένα
ατέλειωτο ηλιοβασίλεμα ώς τις δέκα και μισή το βράδυ – είναι σαν πλάνα του
Αγγελόπουλου. Όχι μόνο δεν βιάζονται, αλλά και θέλουν να σου αποδείξουν ότι ο
ρυθμός τους αυτός είναι στάση ζωής.

Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, η Εθνική Ιταλίας βρίσκεται εντελώς μέσα στα νερά
της. Γιατί η Ιταλία είναι, απ’ όλες τις χώρες, και ιδίως στο πρώτο της
παιχνίδι σε μεγάλο τουρνουά, η ομάδα που βιάζεται λιγότερο.

Για τους Ιταλούς, η ισοπαλία είναι καλό αποτέλεσμα, η νίκη με 1-0 θρίαμβος και
η νίκη με μεγαλύτερο σκορ άσκοπη σπατάλη δυνάμεων. Κι έτσι είδαμε – στο
δεύτερο ημίχρονο με τη Δανία – το γνωστό σενάριο: τρέξιμο ίσα ίσα να μην τους
πούνε ότι περπατάνε, δύσκολη συνύπαρξη πατρικίων και πληβείων, ρεσιτάλ
αμυντικής αλληλοκάλυψης, καλύτερος παίκτης ο τερματοφύλακας. «Τατικαμέντε
απόστα» (όλα καλά από απόψεως τακτικής), που θα γράφουν τώρα, γκρινιάζοντας,
οι Ιταλοί συνάδελφοι, αλλά συγκινήσεις λιγότερες κι από το ταξίδι στη
φτιαγμένη για να σε ηρεμεί πορτογαλική φύση. Τελικά το ποδόσφαιρο είναι απλό
άθλημα: αν παίζεις για να μη χάσεις (κι έτσι να μείνεις, στο μυαλό σου
τουλάχιστον, φαβορί), καταλήγεις σ’ ένα ματς όπως το Ιταλία – Δανία. Αν
παίζεις για να κερδίσεις, μπορεί να φτάσεις σε μια ματσάρα σαν το Σουηδία –
Βουλγαρία. Χωρίς να βιάζονται, ακόμα και οι Πορτογάλοι καταλαβαίνουν τη
διαφορά.