ΣE ΠPΩTO ENIKO Οδηγώ και βλέπω τηλεόραση

Κάποτε ήταν το «οδηγώ και σε σκέπτομαι». Κάτι πήγαινε κι ερχόταν, αφού μπορεί
μεν η σκέψη να ήταν σε… κείνη, αλλά τα μάτια ήταν στον δρόμο. Τώρα περάσαμε
στην εποχή τού «οδηγώ και βλέπω Fame Story» γιατί δεν έχει σημασία αν γίνει
της… κακομοίρας, σημασία έχει να ξέρεις ανά πάσα ώρα και στιγμή τι γίνεται
στης Καλομοίρας.

Είμαι από εκείνους που έχουν μια έμφυτη αποστροφή στη χρήση ταξί. Ενοχλούμαι
αφάνταστα από τους οδηγούς που περνούν από μπροστά σου, σου παίζουν τα φώτα
για να δηλώσουν ότι είναι ελεύθεροι, αλλά γκαζώνουν όταν ακούσουν πού πας και
δεν τους αρέσει. Όταν χρειαστεί να πάρω ταξί, περιμένω όσο χρειάζεται για να
μην μπω δεύτερη, ώστε να μπορώ να «ορίζω» τη διαδρομή. Τώρα τελευταία σε κείνα
που με κάνουν τρελή προστέθηκε η τηλεόραση. Το νέο γκάτζετ των ταξιτζήδων
είναι οι μίνι τηλεοράσεις που έχουν μπροστά στο ταμπλό τους. «Δεν βγαίνει
αλλιώς, τόσες ώρες στο τιμόνι, κάπου να χαζεύεις το θέλεις», μου δήλωσε ένας
που τόλμησα να τον ρωτήσω. Άκου εκεί, την ώρα που έχει την ευθύνη της ζωής του
κάθε πελάτη αυτός – επαγγελματίας άνθρωπος – να θέλει να χαζεύει… Τι
ποδόσφαιρο, λοιπόν, έχω υποστεί, τι ριάλιτι, μέχρι και τα απόνερα του ντιμπέιτ
στο ταξί τα μάζεψα τις προάλλες. Και πείτε μου σας παρακαλώ, την ώρα που ο
παίκτης είναι έτοιμος να σουτάρει για γκολ, πού είναι έτοιμος να με σουτάρει ο
κύριος που «κάπου πρέπει να χαζεύει»;

Κι αφού βέβαια ο οδηγός έχει ξεπεράσει τον φόβο για το τι μπορεί να συμβεί ενώ
οδηγεί και… παρακολουθεί, εμένα δεν μου μένει τίποτ’ άλλο: Την επόμενη φορά
που θα χρειαστώ ταξί δεν θα πω πού πάω, θα ρωτήσω τι κανάλι βλέπει.