Για θυμήσου

Αντώνης Αγραφιώτης: Ο σημερινός πρόεδρος του Λήλαντα (είναι πρόεδρος ομίλου ναυτικών εταιρειών στη Χαλκίδα)

Τα οράματα και οι στόχοι είχαν πολύ μεγάλη διάρκεια και κράτησαν 48 ολόκληρα
χρόνια, όσο διαρκεί και η ιστορία του. Ο Λήλας Βασιλικού, μία ποδοσφαιρική
ομάδα με ήθος και προσωπικότητα, ύστερα από καθαρούς και έντιμους αγώνες
δεκαετιών, ανέβηκε πριν από λίγες ημέρες τα σκαλοπάτια της Γ’ Εθνικής
Κατηγορίας, έπειτα από αγώνα μπαράζ που έδωσε στο ουδέτερο γήπεδο του
Βελεστίνου (Μαγνησία) με την Πτολεμαΐδα την οποία κέρδισε καθαρά με σκορ 2-1.

Αυτό το όνειρο, της ανόδου του Λήλαντα σε μεγάλη κατηγορία, ήταν μακρινό και
είχε διαλείμματα άσχημα και καλά, είχε πλευρές θετικές και αρνητικές. Σ’ αυτή
την πολυτάραχη πορεία ο ιστορικός σύλλογος του Βασιλικού πέρασε μέσα από
συμπληγάδες, αλλά άντεξε τις δοκιμασίες κάθε είδους. Την τελευταία 10ετία που
αγωνιζόταν στην Δ’ Εθνική κατηγορία, παρά το γεγονός ότι αδικήθηκε και δύο
φορές προδόθηκε «εκ των έσω», άντεξε, αντιστάθηκε και κατόρθωσε να σταθεί και
να ξεπεράσει αυτά τα τεχνητά εμπόδια. Πρωταγωνιστές αυτής της αντοχής και
επιμονής οι ποδοσφαιριστές, μία μεγάλη ομάδα – ένας πυρήνας – ηρωικών
φιλάθλων, που πίστευαν πάντα στην ιστορία και στην αξία του Λήλαντα και
τελευταία η διοίκηση με επικεφαλής τον αθόρυβο και δημιουργικό πρόεδρο Αντώνη
Αγραφιώτη, αλλά και τον τεχνικό οδηγό Γιώργο Λάμπρου.

Ο Λήλας Βασιλικού, την άνοιξη 1957, στο γήπεδο της πόλης. Όρθιοι από τ’ αριστερά: Αριστοτέλης Καραπιπέρης, Ευάγγελος Μολές, Αντώνης Αρβανίτης, Νικόλαος Δημητρίου Γεραμάνης, Νικόλαος Πέτρου Γεραμάνης, Κωνσταντίνος Βαρσαμάς. Καθιστοί: Νικόλαος Τριανταφύλλου, Δημήτριος Μπακαυγάς, Γεώργιος Καραπιπέρης (και προπονητής τότε), Κωνσταντίνος Πέτσας, Αντώνιος Μπακαυγάς.

Ο Λήλας Βασιλικού ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο 1956. Πήρε το όνομά του από τον
ομώνυμο ποταμό, που πηγάζει από τα ορεινά της Κεντρικής Εύβοιας (Δίρφυς) και
εκβάλει στις ακτές του Κεντρικού Ευβοϊκού (Μπούλμπα – Λευκαντί). Στην τότε
κωμόπολη του Βασιλικού με τους 3.000 κατοίκους (σήμερα 13.000), υπήρχε ομάδα
Ολυμπιακός και εκείνη τη χρονιά έπρεπε να αναγνωρισθεί επίσημα για να
συμμετέχει στο τοπικό πρωτάθλημα Γ’ Κατηγορίας Ευβοίας – Βοιωτίας. Επειδή
όμως, μία από τις τέσσερις ομάδες της γειτονικής Χαλκίδας ήταν ο Ολυμπιακός
(οι άλλες τρεις: Ένωση, Προποντίς, AEK), οι φίλαθλοι του Βασιλικού πρότειναν
άλλη ονομασία με τοπικό χρώμα. Ο κουρέας Κωνσταντίνος Σέγκος ήταν ο νονός σε
μία άτυπη συνέλευση: «Λήλας» – είπε – από το ποτάμι μας.

Ένας πυρήνας από 20-25 φιλάθλους του Βασιλικού (όπου ανθούσαν τότε η
κεραμοποιία, η αγροτική οικονομία και ο τουρισμός λόγω Λευκαντί) ήταν τα
ιδρυτικά μέλη. Πρόεδρος Αναστάσιος Χρ. Παπαφράγκας, γραμματέας Ιωάννης
Αγγελής, γενικός αρχηγός Αναστάσιος Μπεληγιάννης (Πλιάφας). H νεοφώτιστη ομάδα
άλλαξε χρώματα. Από «ερυθρόλευκη» έγινε «γαλανόλευκη». Σε διάστημα τριών
χρόνων ο Λήλας ανέβηκε τρεις κατηγορίες στο τοπικό πρωτάθλημα: Γ’, B’ και A’.
Παράλληλα έπαιξε με μεγάλα συγκροτήματα και έφερε άριστα αποτελέσματα: Με
Ολυμπιακό Πειραιώς 2-2, Παναθηναϊκό 2-3, Κάδμο Θηβών 3-1, Παλλεβαδειακή 0-0,
Ηλιούπολη 2-0, Μεικτή Πειραιώς 2-1, Αργοναύτη 3-1, Εθνικό Πειραιώς 1-1. Πρώτος
προπονητής ήταν ο παλαιός άσος της ομάδας Γεώργιος Καραπιπέρης. Ακολούθησαν ο
Χάρης Νασουφίδης από την AEK Χαλκίδας, ο Γεώργιος Γάσπαρης από την AEK Αθηνών,
ο Γιάννης Λαχανάς από τον Ολυμπιακό και ο Χρήστος Άμπος από την AEK Αθηνών.

Οι στόχοι της ομάδας ήταν πάντα να ανεβαίνει κατηγορίες. Το όνειρο κράτησε
κοντά μισόν αιώνα. 48 ολόκληρα χρόνια.