ΣE ΠPΩTO ENIKO Kαι μετά μου ζητάτε να είμαι συνεπής

Έχω πρόβλημα με τον χρόνο. Μεγάλο πρόβλημα. Παρ’ ότι ντρέπομαι φρικτά γι’
αυτό, τελείως αδυνατώ να είμαι συνεπής στα ραντεβού μου. Επικαλούμαι όμως ένα
ελαφρυντικό για την ασυνέπειά μου: είμαι Ελληνίδα. Μάλιστα. Είμαστε ένας λαός
που τρελαινόμαστε να κρίνουμε και να καταγγέλλουμε, αλλά όποιος πράττει
αντίστοιχα για μας είναι προδότης – εκτός κι αν περνάμε τη δουλική φάση μας,
οπότε είναι σωτήρας. Είμαστε ένας λαός που – ας το ομολογήσουμε – ψιλοχάρηκε
με τον θάνατο του Ρήγκαν επειδή προκάλεσε την κατάρρευση της Σοβιετικής
Ένωσης, την ώρα που θεωρούμε αυτονόητο το ότι ανήκουμε στους προνομιούχους της
Δύσης και μια χαρά μάς ήρθαν όλα τα φθηνά εργατικά χέρια των εξαθλιωμένων και
καταπιεσμένων του πρώην ανατολικού μπλοκ.

Πιο εύκολα αγκαλιάζουμε Άραβα που δηλώνει ότι θα τινάξει τους «ιμπεριαλιστές»
στον αέρα από ό,τι Ευρωπαίο συμπολίτη μας που τυγχάνει να έχει διαφορετική
άποψη από μας και καταγγέλλουμε τους Αμερικανούς για την πολιτική τους – καλά,
αυτό είναι διαχρονικό -, αλλά ψιλοθάψαμε το ότι ένα από τα «χρυσά» πετρελαϊκά
συμβόλαια στο Ιράκ εξασφάλισε ελληνική εταιρεία.

Δηλώνουμε αηδιασμένοι με την αμερικανική παραγωγή «πλαστικής κουλτούρας», αλλά
δεν προλαβαίνει να βγει αμερικανικό CD, ταινία, dvd, αηδία κ.λπ. και
εξαντλείται αμέσως. Τα δίνουμε όλα για τον Σάκη, αλλά αμέσως αλλαξοπιστούμε
εάν εμφανιστεί καμία Ρουσλάνα με δερμάτινα και μαστίγια, η οποία υπόσχεται να
μας κάνει όλα όσα δεν ήξερε να κάνει η Βούλα που έγινε Βίβιαν, η Ρούλα που
έγινε Τζένιφερ και η Τούλα που έγινε Τάνια, που ήξεραν μόνο τις κατσαρίδες να
χτυπάνε με τη φουντωτή παντοφλίτσα…

Και μετά μου ζητάτε εμένα να είμαι συνεπής; Αφού είμαι κι εγώ μία από μας, μία
ακόμα οπαδός της ρήσης του Όσκαρ Ουάιλντ, ότι «η συνέπεια είναι το τελευταίο
καταφύγιο του ανθρώπου που δεν έχει φαντασία»…