ΣE ΠPΩTO ENIKO «Eίχαμε ένα οικογενειακό οικόπεδο…»

Υπάρχει μία ολοένα και διευρυνόμενη κατηγορία Νεοελλήνων που είναι πολύ άνετοι
και «αφ’ υψηλού τύποι». Οι μικρομεσαίοι – ή μεσαίοι -, που κάνουν σημαία την
«απελευθέρωση» και «ανεξαρτησία» τους. Συμφωνούν ότι η ακρίβεια είναι αφόρητη,
αλλά θεωρούν πολύ λούμπεν τους έρμους νεόπτωχους και χαμηλοσυνταξιούχους που
διαμαρτύρονται τηλεοπτικώς γι’ αυτό. «Άσ’ τα», λένε όταν ρωτάς πώς καταφέρνουν
να χτίζουν εξοχικό στο Λαγονήσι. Επιμένεις, «μα πού τα βρίσκεις;». «Ο Θεός
ξέρει…», σου λένε, κουνώντας με βουβό πόνο τα κεφάλια τους. Μα πώς; Και
αναγκάζεται να σου πει ο αυτοδιαφημιζόμενος ως αυτοδημιούργητος ότι «είχαμε
ένα οικογενειακό οικόπεδο…».

Βλέπεις την άλλη, την απελευθερωμένη, την ανοιχτόμυαλη και τριζάτη. Πέντε
λεπτά έχεις που τη γνώρισες και σου έχει πει – τεχνηέντως πάντα – πόσο άξια
είναι που όλα τα κάνει μόνη της και είναι εργαζόμενη μητέρα. Εκείνη την ώρα
ξεπροβάλλουν από πίσω της η μαμά της μετά του μωρού, μία Φιλιππινέζα, μία
Ουκρανή και ο σύζυγος – optional πια, αλλά συνήθως υφίσταται για λόγους
οικονομικοκοινωνικούς. Και σε πιάνουν κάτι τρελές κακές ιδέες, όπως τι ωραία
θα ήταν εάν ξαφνικά η μαμά κήρυττε απεργία και ο σύζυγος εξαφανιζόταν μετά της
Ουκρανής νταντάς…

H παραδοσιακή ελληνική οικογένεια αποτελεί το αφανές και μάλλον μοναδικό
στήριγμα της σύγχρονης αλαζονικής και εκτός πάσης πραγματικότητας αστικής
ελληνικής κοινωνίας. H απελευθέρωση των ανθρώπων αυτών επιτυγχάνεται με
χρήματα των γονέων – από τους οποίους πάντα απαιτούν -, το lifestyle
αποκτιέται χάρη στην αποταμίευση και μετέπειτα επένδυση που κάποτε κάποιοι
σκληρά εργαζόμενοι παππούδες είχαν κάνει και η προοδευτικότητα εξαντλείται στο
ότι οι εν λόγω κυρίες έχουν κάνει παιδιά – τα οποία άλλοι μεγαλώνουν και άλλοι
πληρώνουν… – και δουλεύουν κιόλας. Μα δεν ντρεπόμαστε λιγάκι; H αξιοπρεπής
επιβίωση είναι πλέον μεγάλο προνόμιο, ας σταματήσουμε τα ανούσια και ανεύθυνα
λόγια.