Πρόσωπα Ο βασιλιάς του βάδην

Θέλει να κλείσει την καριέρα του στην Αθήνα με ένα χρυσό

Τα πόδια του εναλλάσσονται μπρος – πίσω ταχύτατα, χωρίς ποτέ να βρίσκονται
ταυτόχρονα στον αέρα. Τα χέρια του κινούνται με κοφτές κινήσεις, σαν να
προκαλούν το κάτω μέρος του σώματος να πάει γρηγορότερα. «Όταν προπονούμαι
μαζί του», λέει η Νορβηγίδα Κέρστι Πλέτσερ, αργυρή Ολυμπιονίκης το 2000 στα 20
χιλιόμετρα, «εκείνος περπατάει κι εγώ τρέχω. Είναι θεός – “ο” βαδιστής».

Στην Αθήνα, ο Πολωνός Ρόμπερτ Κορζενιόφσκι, 35 χρόνων, ο καλύτερος βαδιστής
όλων των εποχών, θα επιδιώξει να κατακτήσει άλλο ένα χρυσό. Κατέχει ήδη τρεις
παγκόσμιους τίτλους και τρία Ολυμπιακά χρυσά, από τα οποία τα δύο κέρδισε το
2000, ο πρώτος που νίκησε τις κούρσες των 20 και των 50 χιλιομέτρων. Στα 50
χιλιόμετρα, που είναι η ειδικότητά του, έχει να χάσει από το 1999. Τον
περασμένο Αύγουστο, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Παρισιού, έκανε παγκόσμιο
ρεκόρ – 3 ώρες 36 λεπτά 3 δευτερόλεπτα. «Θα μπορούσα να σταματήσω ευτυχής ανά
πάσα στιγμή» λέει στο αμερικανικό περιοδικό «Τάιμ». Γιατί λοιπόν να μπει στον
κόπο να έρθει στην Αθήνα; «Θέλω να δώσω ένα μπόνους στον εαυτό μου». Και το
θέλει χρυσό.

Ο Κορζενιόφσκι μεγάλωσε στη Νοτιοανατολική Πολωνία. Με τον αθλητισμό άρχισε να
ασχολείται στα 13 του, αφού ανέρρωσε από μια σοβαρή ρευματική ασθένεια. Πρώτα
με το τζούντο: «Όλοι θέλαμε τότε να γίνουμε Μπρους Λη». Αλλά ήταν το 1981,
στην Πολωνία επιβλήθηκε στρατιωτικός νόμος και οι αρχές δεν έβλεπαν με καλό
μάτι τις συγκεντρώσεις άνω των τριών προσώπων – έστω και για μάθημα τζούντο.
Έτσι το γυμναστήριο έκλεισε, ο Κορζενιόφσκι στράφηκε στον στίβο και στο βάδην
βρήκε το πεπρωμένο του.

Το 1984 πήρε μέρος στο πολωνικό πρωτάθλημα: «Ήρθα τελευταίος, αλλά άρχισα να
ονειρεύομαι». Κέρδισε τους παγκόσμιους φοιτητικούς αγώνες το 1991, πήραν τα
μυαλά του αέρα και, «δόξα τω Θεώ», όπως λέει σήμερα, «αποκλείστηκα από τους
Ολυμπιακούς το 1992 και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1993. Ήταν για μένα μια
μεγάλη προειδοποίηση – να μην είμαι αλαζόνας, να μη θεωρώ πως έμαθα το βάδην».
Όλοι τού έλεγαν να τα παρατήσει, δεν είχε οικονομική ούτε ψυχική στήριξη.
«Ήμουν ένας μοναχικός στρατιώτης στον μεγάλο κόσμο» λέει. Αλλά συνέχισε.
Ανέπτυξε την προσωπική του στρατηγική, η σταθερή ταχύτητα έγινε σήμα κατατεθέν
του. Τα αποτελέσματα ήταν λαμπρά. Από το 1995, τα μόνα 50 χιλιόμετρα που δεν
έχει κερδίσει ήταν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1999 στην Ισπανία.

Μετά την Αθήνα, οι στόχοι του είναι προσγειωμένοι. «Ονειρεύομαι Σαββατοκύριακα
στο σπίτι» λέει, καθώς μάλιστα τον ερχόμενο μήνα περιμένουν με τη γυναίκα του
τη νέα τους κόρη, τη Ροζαλία (η πρώτη, η Αγγέλικα, είναι 12 χρόνων). «Να είμαι
με την οικογένειά μου, να παίζω ντάμα και Μονόπολι, να βλέπω φίλους. Μια
συνηθισμένη ζωή».