Tο Φεστιβάλ…

Είχαν συναντηθεί για πρώτη φορά πριν από δώδεκα χρόνια στο Ηρώδειο. Ο Τούρκος,
σπουδαίος, μού λένε, μουσικός – και αρχιτέκτονας – Κούτσι Εργκιουνέρ που ζει
στο Παρίσι, συνεργάτης του Πίτερ Μπρουκ και του Μπομπ Ουίλσον, και ο δικός μας
Λυκούργος Αγγελόπουλος, από τους «πρωτομάστορες» της βυζαντινής μουσικής. Στην
εναρκτήρια εκδήλωση του Ιδρύματος Ελληνικού Πολιτισμού, που ξεκινούσε, τότε,
με μεγάλα όνειρα και φιλοδοξίες ο Γιάννης Γεωργάκης, πρώτος πρόεδρός του,
όνειρα, που όταν εκείνος έφυγε από τη ζωή η Ελλάδα δεν υλοποίησε χάνοντας μια
μεγάλη ευκαιρία στήριξης ενός διεθνούς «παγοθραυστικού» για τον πολιτισμό
μας… Φέτος ο Κούτσι Εργκιουνέρ εκλήθη από το Ανοιξιάτικο Φεστιβάλ
Κωνσταντινούπολης – το εξαιρετικού επιπέδου, απ’ ό,τι ακούω εδώ και χρόνια –
για να οργανώσει δυο βραδιές μουσικής. Επέλεξε την παραδοσιακή τουρκική
μουσική. Και θέλησε να ξεκινήσει από τις ρίζες της. Και στις ρίζες της
βρίσκεται και το Βυζάντιο. Και θυμήθηκε τον Λυκούργο Αγγελόπουλο. Τον οποίο
κάλεσε.

…και το «Τη υπερμάχω»

H συναυλία έγινε στη βυζαντινή εκκλησία – που έχει αναδειχθεί πια σε μνημείο
επισκέψιμο – της Αγίας Ειρήνης πλάι στην Αγία Σοφία. Ξεκίνησε με τους Τούρκους
μουσικούς και μετά εισήλθαν ο Λυκούργος Αγγελόπουλος με τους ψάλτες του,
ψάλλοντας – αυτό μόνο σας λέω… – το «Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια…» –
από πότε είχε άραγε να ακουστεί εκεί; Πάνω από πεντακόσια πενήντα χρόνια…
Στη συνέχεια, οι Τούρκοι και οι Έλληνες μουσικοί εναλλάσσονταν για να
«ενωθούν» στο φινάλε διαψεύδοντας έμπρακτα τον… Χάντιγκτον και τις περί
σύγκρουσης των πολιτισμών θεωρίες του. H Υψίστη Συγκίνηση. Ξεχειλισμένη η
εκκλησία και ο κόσμος, μου είπαν, να κλαίει. Φεστιβάλ Αθηνών ακούτε;
Πολιτιστική Ολυμπιάδα ακούτε;