Aναζητώντας την πρωτοβουλία-φαντάσμα

«Ένα παράθυρο καλής πίστεως μετά το ηχηρό “όχι”» – κατά τη χαρακτηριστική
έκφραση διπλωματικών πηγών – προσπάθησε ν’ ανοίξει ο Πρωθυπουργός K.
Καραμανλής κατά τις συναντήσεις του με τον Πρόεδρο Μπους και τον Κόφι Ανάν.
Την προσπάθεια αυτή θα συνεχίσει ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος στη συνάντησή του με
τον γενικό γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών στις 3 Ιουνίου.

Το «όχι» των Ελληνοκυπρίων δεν σημαίνει «όχι» στη λύση και η Λευκωσία παραμένει σταθερά προσηλωμένη στην επανένωση του νησιού, θα επιμείνει ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος στη συνάντησή του με τον Κόφι Ανάν, στις 3 Ιουνίου

H Λευκωσία εμφανίζεται πλήρως ικανοποιημένη από τα αποτελέσματα των επαφών του
Έλληνα Πρωθυπουργού και θεωρεί ότι έγινε ήδη ένα πρώτο βήμα σε δύο από τα
πλέον σημαντικά κέντρα αποφάσεων, που καθορίζουν τις εξελίξεις στο Κυπριακό.
Τονίζεται με έμφαση, τόσο από τον Πρόεδρο όσο και από τους στενούς του
συνεργάτες, ότι η επιχειρηματολογία Καραμανλή στις συναντήσεις με Μπους και
Ανάν ήταν εν πλήρει συνεννοήσει. H συνάντηση Παπαδόπουλου – Ανάν θα γίνει υπό
την σκιά της έκθεσης του γενικού γραμματέα για τις προσπάθειες επίλυσης του
Κυπριακού. H έκθεση που αναμένεται να καταθέσει στο Συμβούλιο Ασφαλείας έως το
τέλος Μαΐου, θα παραθέτει με κάθε λεπτομέρεια τις διπλωματικές εξελίξεις από
το 1999 έως τα δημοψηφίσματα και είναι ένα από τα αγκάθια που έχουν να
αντιμετωπίσουν Λευκωσία και Αθήνα, καθώς η ελληνοκυπριακή πολιτική «χρεώνεται»
το ναυάγιο της πιο φιλόδοξης, ίσως, προσπάθειας των Ηνωμένων Εθνών και του
διεθνούς παράγοντα για την επίλυση του Κυπριακού.

Στρατηγική. Δύο είναι οι κύριες αιχμές της ελληνοκυπριακής στρατηγικής
σ’ αυτήν τη φάση. Πρώτον, ότι το «όχι» των Ελληνοκυπρίων δεν σημαίνει «όχι»
στη λύση και ότι η Λευκωσία παραμένει σταθερά προσηλωμένη στην επανένωση του
νησιού. Προς απόδειξη τούτου, ο Κύπριος Πρόεδρος θα παρουσιαστεί στον κ. Ανάν
έτοιμος για λύση δικοινοτικής – διζωνικής ομοσπονδίας με βάση το σχέδιό του,
εφόσον «θεραπευθούν» μέσω επαναδιαπραγμάτευσης ορισμένες «αδυναμίες», όπως
π.χ. η κατάργηση των επεμβατικών δικαιωμάτων, η μη παραμονή στρατιωτικών
απασπασμάτων Ελλάδος – Τουρκίας, η βιωσιμότητα της οικονομίας, οι έποικοι και
ορισμένες άλλες.

H διαφύλαξη της διεθνούς θέσης της Κύπρου και της κυριαρχίας της είναι ο
δεύτερος στόχος σ’ αυτήν τη φάση, αφού η προσπάθεια επιβράβευσης των
Τουρκοκυπρίων που είπαν «ναι» στο δημοψήφισμα από διάφορες πλευρές ερμηνεύεται
ως αναβάθμιση του καθεστώτος των κατεχομένων. Δεν είναι μόνον η Ευρωπαϊκή
Ένωση, της οποίας οι υπηρεσίες επεξεργάζονται προτάσεις για να κάνουν την
Κύπρο Ταϊβάν, αλλά και οι ίδιοι οι Αμερικανοί που αναμένουν πρώτα τις
Βρυξέλλες για να ακολουθήσουν. Υπάρχει και ισλαμική Διάσκεψη τον Ιούνιο στην
Κωνσταντινούπολη, στην οποία η Άγκυρα έχει επενδύσει πολλά και το ελάχιστο που
αναμένει, είναι συμμετοχή των κατεχομένων στα διάφορα όργανα της Διάσκεψης.
Λευκωσία και Αθήνα τάσσονται υπέρ της οικονομικής ενίσχυσης των Τουρκοκυπρίων,
αλλά τονίζουν πως αυτό δεν πρέπει να γίνει μέσα από διαδικασίες που θα
συνιστούν παράκαμψη της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην ουσία πολιτική
αναβάθμιση του ψευδοκράτους. Συμπερασματικά, η Λευκωσία, συνεπικουρούμενη από
την Αθήνα, προσπαθεί να δώσει διαβεβαιώσεις και δείγματα ότι η υπόθεση της
επίλυσης του Κυπριακού δεν έκλεισε. Παπαδόπουλος και Καραμανλής προσπαθούν να
φυτέψουν τους σπόρους μιας νέας πρωτοβουλίας σε ένα μάλλον χέρσο, για την ώρα,
χωράφι.