ΣE ΠPΩTO ENIKO Pίχνοντας αθερνόδιχτα στο φως…

Διάβαζα κάποτε για ένα αγόρι που μόλις ανακάλυπτε το κόκκινο φως του
Αρκτούρου. H ιστορία προκλητικά αποκάλυπτε πως ο μικρός ήξερε πάντα ότι το φως
υπήρχε κάπου εκεί. Με λεπτομέρειες περιέγραφε μια στιγμή παλιά, όταν το είδε
για πρώτη φορά να ζητά να χωρέσει μέσα από μια μικρή χαραμάδα, στο κούφωμα της
πόρτας. Σε μια πόρτα ερμητικά κλειστή.

Όμως το φως ξεγλιστρά. Τρυπώνει παντού, επιμένει και τελικά διαπερνά. Στην
περίπτωση του μικρού αγοριού, χρειάστηκαν χρόνια μάχιμης συμβίωσης με φρουρούς
τρομαγμένους – άρα σκληρούς κι αδυσώπητους. Τους παρατηρούσε να χτίζουν
ατσαλένια αθερνόδιχτα, με μάτια πολύ μικρά. Να συσκευάζουν τις αχτίδες, να τις
απομακρύνουν, να τις διασκορπίζουν. Ήθελε πάντα να φύγει, αλλά έμενε εκεί. Να
παρατηρεί τους φρουρούς. Εχθροί και μαζί σύμμαχοι – όσο του μάθαιναν την
τεχνική.

Διάβαζα πως στεκόταν πάντα στο κούφωμα της πόρτας για να παρατηρεί. Είχε
πολλές φορές σκεφθεί να δραπετεύσει, να τρέξει, να χαθεί. Όμως έμενε εκεί. Να
μαθαίνει την τεχνική – τα όπλα του αντιπάλου, τη στρατηγική, κινήσεις και
κώδικες. Να κοιτά. Με βλέμμα που συχνά σκοτείνιαζε το μίσος και ο θυμός. Έτσι
έμαθε να φτιάχνει ατσαλένια αθερνόδιχτα στη δική του ζωή. Για να σκορπίζουν τη
δική του ανάσα, το δικό του φως, τη δική του ροή.

Νομίζω το αγόρι της ιστορίας το συνάντησα (ξανά και ξανά). Σταθερά να κοιτά
μια προς τα πίσω και μια προς τα μπροστά. Μια να σκορπίζει τις ανάσες του και
μια να τις μαζεύει. Να σκύβει πάνω σε χάρτες και χαρτιά για να εντοπίσει
διαδρομές του χθες, για να ορίσει πορείες του αύριο. Τον άκουγα να ψιθυρίζει
πως ήρθε η στιγμή να μαζέψει τα δώρα που σκόρπιζε, που διέλυε, που ξόδευε. Κι
είπα να βοηθήσω ανασαίνοντας – βαθιά, καθαρά – αέρα ανοιξιάτικο, αέρα πολύ.