Οι θολές εικόνες…

Έγραφα χτες για την καθόλου «πολιτικά ορθή» αλλά μεστή παρουσία-ανάσα του
Λευτέρη Βογιατζή – δεν θυμάμαι να τον έχω δει πολλές φορές να μιλάει σε
τηλεοπτική εκπομπή… – στη «Θεατροπληξία» της ET1. Του Λευτέρη Βογιατζή που
χωρίς καθόλου να είναι ρήτορας με – μας, νομίζω – έκανε να νιώσουμε την
απόλυτη ταύτισή του με την έννοια «θέατρο». Που ουδεμία σχέση έχει με λεφτά,
και με «διαπλεκόμενα», και με άσκηση εξουσίας… Κι αν τα λόγια του ήταν
«φτωχά», ήρθαν να μας πλουτίσουν οι εικόνες από τα βίντεο παραστάσεών του,
εικόνες ασπρόμαυρες, κάποτε αποχρωματισμένες, συχνά θολές και πρόχειρες και
«αμήχανες».

…και το χρυσωρυχείο της Κυκλάδων

Και να μας θυμίσουν οι εικόνες αυτές τα είκοσι και κάτι χρόνια των
«καταδύσεών» του στα σπουδαία θεατρικά κείμενα, χρόνια που οδήγησαν τον κόσμο
να λέει εκείνα που ακούσαμε να λέει περιμένοντας στην ουρά έξω από το θέατρο
της Κυκλάδων, για να δει το καινούργιο του «Σχολείο γυναικών». Εκείνον – αχ,
εκείνον… – τον «Θείο Βάνια», τον αξεπέραστο, εκείνο το «Ρίτερ, Ντένε, Φος»,
εκείνη την «Αντιγόνη» κι εκείνον τον «Κατσούρμπο» με τα παιδιά, εκείνο το «Με
δύναμη από την Κηφισιά», εκείνο τον «Μισάνθρωπο», εκείνη τη «Νύχτα της
κουκουβάγιας», εκείνο το «Καθαροί, πια», εκείνο το «Σ’ εσάς που με ακούτε»….
Ακόμα και τις παραστάσεις που δεν είδαμε εικόνες τους. Τι χρυσωρυχείο! Εγώ
ομολογώ ότι ένιωσα πολύ συγκινημένος και περήφανος και ευτυχής που ζω το
θέατρο μας στα χρόνια του Λευτέρη Βογιατζή.