«Ένιωσα κυρίαρχος του κόσμου»

«Ένιωθα όλο το κορμί μου να τρέμει. Δεν ήταν από την κούραση. Ούτε από το
τσουχτερό κρύο – η θερμοκρασία ήταν πολλούς βαθμούς κάτω από το μηδέν. Ούτε
καν από το γεγονός ότι είχα να κοιμηθώ 50 ώρες. Ήταν από το δέος που με είχε
κυριεύσει. Βρισκόμουν στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου. Έβλεπα την ανατολή στο
Έβερεστ! Εκείνη τη στιγμή πίστεψα ότι είμαι ο κυρίαρχος του κόσμου».

Ο ορειβάτης Νίκος Μαγγίτσης, από την Αγριά Μαγνησίας, τα είχε καταφέρει. Στις
6.30, τοπική ώρα, ξημερώματα Δευτέρας πατούσε στην υψηλότερη κορυφή του
πλανήτη.

Μιλώντας στα «NEA», από δορυφορικό τηλέφωνο, λέει ότι δεν μπορούσε να
φανταστεί το 1984 – όταν για πρώτη σκέφτηκε ότι θα ήθελε να κατακτήσει το
Έβερεστ – ότι το όνειρό του θα γινόταν κάποια στιγμή πραγματικότητα και θα
«κάρφωνε». H περιπέτεια για την κατάκτηση της υψηλότερης κορυφής, με χορηγό
τον Δημοσιογραφικό Οργανισμό Λαμπράκη και την υποστήριξη του Δήμου Αγριάς,
άρχισε στις 23 Μαρτίου. Και όπως λέει ο ίδιος, «θα τελειώσει όταν επιστρέψει
στην Αθήνα, στα μέσα Ιουλίου».

«Κλειδί» ο καιρός

Ωστόσο, οι τελευταίες ημέρες ήταν και οι πιο σημαντικές. «Για να φθάσεις στην
κορυφή πρέπει να έχεις σύμμαχό σου τον καιρό. Διαφορετικά δεν τα καταφέρνεις.
Εμείς για ένα δεκαήμερο καιροφυλακτούσαμε ώστε να βρούμε την κατάλληλη στιγμή
και να μπορέσουμε να συνεχίσουμε». Όπως εξηγεί ο Νίκος, ο ίδιος και η ομάδα
του (ορειβάτες από το Βέλγιο, την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ και την Ινδία) είχαν
καταφέρει ύστερα από κόπο και προσπάθεια να φθάσουν σε σημείο του βουνού ύψους
7.950 μέτρων. Εκεί είχαν εγκαταστήσει σκηνές και περίμεναν για την… τελική
ευθεία. Εκεί άκουσε για πρώτη φορά και για τις υπόλοιπες ελληνικές αποστολές,
που κατέκτησαν μαζικά το Έβερεστ.

Λίγο οξυγόνο

Γύρω του έβλεπε για ημέρες το ίδιο τοπίο. Απέραντες βραχώδεις εκτάσεις
καλυμμένες με πυκνό χιόνι. «Είχαμε αρχίσει να κινούμαστε στα όρια εδώ και δύο
εβδομάδες. Το οξυγόνο ήταν λίγο, οι συνθήκες παράξενες. Ένιωθα όλο μου το σώμα
να πιέζεται και μια βουή ολοένα και πιο έντονη να εισχωρεί στα αυτιά μου. Οι
κακουχίες, η ταλαιπωρία έπρεπε να ξεπεραστούν. Να υπερβείς τον εαυτό σου. Για
να το πετύχεις, χρειάζεσαι έναν στόχο. Το σώμα σου και ο εαυτός σου σού λένε
“σήκω φύγε”. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω, ήθελα συνεχώς να κάνω εμετό,
υπολειτουργούσα, κάθε βήμα ήταν μια ολόκληρη απόφαση. Αυτό που με έκανε να τα
καταφέρω ήταν ο στόχος».

Δύο λάβαρα

Νίκος Μαγγίτσης: Είχα να κοιμηθώ 50 ώρες, αλλά φοβόμουν μη χάσω πολύτιμο χρόνο. Ήμουν πολύ κοντά και έπρεπε να τα καταφέρω

«Περιμέναμε υπομονετικά. Και όταν ο καιρός ήταν κατάλληλος, την περασμένη
Κυριακή, προχωρήσαμε. Εγώ είχα πάρει μαζί μου μόνο νερό, τη φιάλη οξυγόνου και
την ελληνική σημαία. Και ξεκίνησα». Ο ίδιος, μέσω δορυφορικού τηλεφώνου,
εξηγεί στα «NEA», ότι τη στιγμή που κατάφερε και έφθασε στην κορυφή, τα
συναισθήματά του ήταν πρωτόγνωρα. «Είχα να κοιμηθώ 50 ώρες, αλλά φοβόμουν μη
χάσω πολύτιμο χρόνο. Ήμουν πολύ κοντά και έπρεπε να τα καταφέρω».

Τριπλή κατάκτηση του Έβερεστ από 9 Έλληνες

Μέσα σε τρεις ημέρες 9 Έλληνες ορειβάτες, μέλη τριών διαφορετικών
αποστολών, πάτησαν στην κορυφή του Έβερεστ! H αρχή έγινε την Κυριακή με την
αποστολή «Hellas Everest 2004» και συγκεκριμένα με τη βόρεια ομάδα που
επιχειρούσε ανάβαση από τη βόρεια πλευρά του βουνού.

Ο ορειβάτης Γιώργος Βουτυρόπουλος έγινε ο πρώτος από την αποστολή αλλά και ο
πρώτος Έλληνας που έφτασε στη «στέγη του κόσμου» και κάρφωσε στην κορυφή την
ελληνική σημαία και τη σημαία των Ολυμπιακών Αγώνων. Τον ακολούθησαν λίγες
ώρες μετά τα υπόλοιπα μέλη της ορειβατικής αποστολής, ο Παναγιώτης Κοτρωνάρος,
ο Αντώνης Αντωνόπουλος, ο Παύλος Τσιαντός και ο Μιχάλης Στύλλας.

H δεύτερη ελληνική κατάκτηση του Έβερεστ έγινε πραγματικότητα τα ξημερώματα
της Δευτέρας, όταν έφτανε στα 8.848 μ. ο ορειβάτης Νίκος Μαγγίτσης, πρώτος από
μία αποστολή ξένων ορειβατών. Περίπου 24 ώρες μετά, άλλος ένας Έλληνας πατούσε
στην κορυφή: ο 28χρονος ορειβάτης Γιώργος Τσιάνος, μέλος της νότιας ομάδας της
αποστολής «Hellas Everest 2004» διήνυσε την απόσταση από τα 8.300 μέτρα έως
την κορυφή σε περίπου 7 ώρες. Χρόνος ρεκόρ, αφού συνήθως απαιτούνται
τουλάχιστον 10 ώρες! Λίγες ώρες αργότερα έφτασαν στην κορυφή άλλα δύο μέλη της
αποστολής, ο 33χρονος Κώστας Αποστολόπουλος και ο 34χρονος Γιώργος Αργύρης.

Σημειώνεται ότι η… μαζική κατάκτηση του Έβερεστ από 9 Έλληνες ορειβάτες
έγινε σε συνθήκες μόνον σχετικής βελτίωσης του καιρού, τη στιγμή που άλλες
ξένες αποστολές προτίμησαν να περιμένουν ακόμη μία εβδομάδα για να βελτιωθεί
κι άλλο ο καιρός στα Ιμαλάια.

ΔΙΚΛΙΔΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ

Σύμμαχος ο φόβος

Ο Νίκος Μαγγίτσης επισημαίνει ότι σε αυτές τις στιγμές παίζει πολύ
σημαντικό ρόλο η ομάδα, στην οποία ανήκει ο ορειβάτης. «H ψυχική σύνδεση είναι
ένα πολύ σημαντικό στοιχείο. Επιδιώκεις κοινούς στόχους, δένεσαι. Το πλέον
θεμελιώδες είναι να μπορείς να στηριχθείς ψυχολογικά στον συνορειβάτη σου την
ώρα που θα φθάσεις στο σημείο μηδέν».

Όσο για τον φόβο, είναι σύμμαχος και δικλίδα ασφαλείας. «Είναι η άμυνα του
οργανισμού που σε κρατάει ζωντανό. Από ‘κεί και πέρα πρέπει να τον
διαχειριστείς σωστά. Να βρεις το μέτρο, διότι αν φοβάσαι παραπάνω είσαι μεν
ασφαλής αλλά δεν μπορείς να πας πιο ψηλά», εξηγεί.

ΣΤΑ 5.900 METPA ΧΘΕΣ

Άρχισε η κατάβαση

H ανάβαση του Νίκου στο Έβερεστ άρχισε στις 23 Μαρτίου. «Τότε βρεθήκαμε
στο Κατμαντού. Εγώ και η ομάδα μας αρχίσαμε την άνοδο. Οι πρώτες ημέρες ήταν
εύκολες. Ο καιρός ήταν καλός, ο δρόμος βατός και χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία
φθάσαμε στις 2 Απριλίου στην πρώτη βάση σε ύψος 5.370 μέτρων. H ομάδα έμεινε
εκεί για διάστημα έξι ημερών. Την Πέμπτη 8 Απριλίου προχωρήσαμε προς τη
δεύτερη κατασκήνωση σε ύψος αυτήν τη φορά 6.400 μέτρων. Μας πήρε τέσσερις
ημέρες να φθάσουμε. Στις 7 Μαΐου η ομάδα φθάνει στα 7.300 μέτρα – στην εκεί
κατασκήνωση. Έμεινε ένα βράδυ η ομάδα προκειμένου πάλι να εγκλιματιστεί».

Ακολούθησε νέα άνοδος. «Ξεστήσαμε τον εξοπλισμό και τον κουβαλήσαμε μαζί μας.
Ανεβήκαμε στα 7.950 μέτρα. Από εκεί άρχισε την περασμένη εβδομάδα η αντίστροφη
μέτρηση για την κορυφή», λέει. Ο Νίκος και η υπόλοιπη ομάδα έχει αρχίσει την
κατάβαση. Χθες βρίσκονταν στα 5.900 μέτρα.