Λίγη εξυπνάδα, ω υπουργείο μου…

Έγραφα χτες για το άξιο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας και το θαύμα το
οποίο έχει επιτελέσει στα δέκα χρόνια που αντέχει, χωρίς «εκπτώσεις», με ένα
χαμηλότατο για τα δεδομένα προϋπολογισμό που δεν έχει αναπροσαρμοστεί. Ελπίζω,
τώρα που λήγει η προγραμματική σύμβασή του, ο Δήμος της Καλαμάτας να συνεχίσει
να το «αγκαλιάζει» στοργικά, όπως μέχρι τώρα, και η νέα ηγεσία του υπουργείου
Πολιτισμού να καταλάβει ότι ο θεσμός είναι από τους δυο-τρεις που μας βγάζουν
ασπροπρόσωπους προς τα έξω. Και όχι βέβαια να ανανεώσει μόνο τη σύμβαση,
πράγμα που το αφελές μυαλό μου θεωρεί αυτονόητο, αλλά και με όρους που θα
αναγνωρίζουν μια κάτι παραπάνω από ευδόκιμη δεκαετία, αλλά και που θα
επιτρέπουν την «εκτίναξη» του Φεστιβάλ προς τα πάνω και εμπρός – το «μπουμ» –
και όχι την αποτελμάτωσή του. Κάποια στιγμή η ελληνική Πολιτεία θα πρέπει να
αποκτήσει την εξυπνάδα να ενθαρρύνει και να εκμεταλλεύεται – ναι, να
εκμεταλλεύεται! – και τον πολιτισμό. Προς όφελός της θα είναι.