ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Αχ! βρε Λόρα. Άσκημη στιγμή διάλεξες για να μην κάνεις καλά τη δουλειά σου.
Τόσο κατσούφικο και μεμψίμοιρο άραγε νιώθεις το δημοσιογραφικό λειτούργημά
(σου); Την ώρα που ο κόσμος καίγεται και οι Ολυμπιακοί Αγώνες πλησιάζουν,
απειλώντας (έστω και ελάχιστα) με μια μικρή ανακωχή, η ιδέα σου για ένα
ζουμερό ρεπορτάζ από την Αθήνα είναι να προσπαθήσεις να μπεις τη νύχτα κρυφά
στο Ολυμπιακό Στάδιο για ν’ αποδείξεις ότι δεν φυλάσσεται. Σιγά την είδηση και
σιγά την απόδειξη. Όχι μόνο δεν σημαίνει τίποτα το «κατόρθωμά» σου τρεις μήνες
πριν από τους Αγώνες, αλλά σε πιάσανε κιόλας οι φύλακες (νυχτιάτικα -και σου
μίλησαν και αγγλικά- και ήταν και ευγενικοί). Πόσο φτωχό είναι το πνεύμα σου,
Λόρα, όταν ύστερα από συνεχείς επισκέψεις στην Αθήνα τα λογοπαίγνια που
καταφέρνεις επικαλούνται τις έννοιες της «τραγωδίας» και της «φάρσας» (μιλάμε
γι’ αθλητικούς αγώνες, αν το ξέχασες), η χολή σου χύνεται στη «στέγη-σύμβολο
της αποτυχίας» (τώρα να δούμε τι θα πεις) κι όλη σου η αγωνία εξαντλείται στο
αν Βρετανοί οπλισμένοι φρουροί θα συνοδέψουν στην Αθήνα την παντοδύναμη (στα
μάτια σας) βρετανική ομάδα. Πόσο πιο απλό κι πόσο δίκαιο θα ήταν, αγαπητή
Λόρα, αν άνοιγες τα μάτια σου σ’ αυτά που πραγματικά συμβαίνουν στην Αθήνα,
τον συγκινητικό οικοδομικό οργασμό που περιμένει το τελικό θαύμα, τον
μετεωρισμό φιλάθλων και μη ανάμεσα στον εκνευρισμό και στην αδυναμία (προς το
παρόν κερδίζει ο πρώτος), την ομορφιά του καλοκαιριού που αρχίζει, την έμφυτη
αγάπη των νέων αθρώπων για τον αθλητισμό, που ξεπερνάει – ή σχεδόν – όλες τις
πομφόλυγες των ασχέτων και βαρύγδουπων επισήμων κι όλη την περιρρέουσα
γκρίνια, που οφείλεται σε χίλια άλλα καθημερινά πράγματα.

EYKAIPIA

Και, πραγματικά, τι μεγάλη (απαράδεκτα μεγάλη) δημοσιογραφική ευκαιρία σε
έκανε να χάσεις η πατρίδα σου, Λόρα, που δεν ασχολήθηκες με την ιστορία μιας
από τις Σοφίες και, γιατί όχι, και των δύο. Της Σοφίας της θάλασσας, της
παγκόσμιας πρωταθλήτριας, του μεγάλου φαβορί για το μεγάλο μετάλλιο στους
Ολυμπιακούς, που μπήκε ξαφνικά στο χειρουργείο για τη μέση της και τώρα δίνει
μάχη με τον χρόνο για να προλάβει να κυνηγήσει τ’ όνειρό της. Και της Σοφίας
της καρδιάς μας, της πρώην παγκόσμιας ρεκορντγούμαν, που ‘χε χρόνια να πιάσει
στα χέρια της ακόντιο και που τώρα ζήτησε να συμμετάσχει στους Αγώνες με τα
χρώματα της Παλαιστίνης.

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ…

Να μια πραγματική ιστορία, για πραγματικούς αναγνώστες, Λόρα: διαθέτει
αθλητισμό και πολιτική, συγκίνηση κι ερωτηματικά, ιδεαλισμό κι αβεβαιότητα,
προσωπικό δόσιμο και συλλογική διάσταση.

Πόσο μπορεί να ρίξει στα σαράντα τόσα της η παλιά πρωταθλήτρια ώστε να μη
γελοιοποιηθεί; Τι λένε τα παιδιά της; Πόσο η συμβολική τιμή που κάνει στη
δεύτερη πατρίδα της μειώνει τον σεβασμό της για την πρώτη; Πόσο μπορεί μια
κίνηση σαν κι αυτή να μας κάνει όλους πιο συνειδητούς και σε εγρήγορση πολίτες
και να μη χαθεί μέσα στην ψευτογκλαμουριά ενός ακόμα αθλητικού παράδοξου;
Αρκούν το πρόσωπο και τα μάτια της Σοφίας για να πείσουν ότι αυτά που λέει τα
εννοεί κι ότι ο αγώνας της είναι για να γίνει πλουσιότερος ο άνθρωπος μέσα απ’
τον αθλητισμό. Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα δικαιωθεί, όμως είμαι σίγουρος
ότι έχει ενδιαφέρον για κάθε αναγνώστη με ψυχή. Μόνο που για να του τον
μεταδώσεις θα ‘πρεπε άλλες ιδέες να ‘χεις στο μυαλό, Λόρα, από τους
καταγέλαστους παλιμπαιδισμούς σου.

ΥΓ: Κι όμως, αυτό είναι το μεγάλο γεγονός της εβδομάδας που πέρασε. Το
χαμόγελο της τύχης στον Παναθηναϊκό, το «δαχτυλάκι» της νυχτερίδας του
Ολιζαντέμπε και οι διάφορες ασχήμιες είναι απλώς η ιστορία ολόκληρου του
φετινού πρωταθλήματος.