Πρόσωπα Ο πόλεμος, ο πατέρας μου και εγώ

Λίγο πριν μπει στην τελευταία ευθεία η εκστρατεία του πατέρα της για τις
αμερικανικές προεδρικές εκλογές, η Αλεξάντρα Κέρρυ είναι προσκεκλημένη ως
σκηνοθέτιδα στο Φεστιβάλ των Καννών.

Αλεξάντρα Κέρρυ. Μία μικρού μήκους ταινία της θα παρουσιαστεί στο Φεστιβάλ των Καννών

H Αλεξάντρα είναι παρούσα στο φεστιβάλ που αρχίζει σήμερα με τη μικρού μήκους
ταινία της «The last full measure» («H ύστατη θυσία»), θέμα της οποίας είναι ο
πόλεμος του Βιετνάμ. Αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας της Νέας Αγγλίας
που καταστρέφεται από τον πόλεμο αυτό – «θα μπορούσε όμως να είναι και
οποιοσδήποτε άλλος πόλεμος», λέει η σκηνοθέτιδα – και τη σχέση ανάμεσα σ’ έναν
πατέρα και τη μικρή του κόρη, που καταστρέφεται από τα τραύματα του πολέμου. Ο
πατέρας της Αλεξάντρας, ο Τζων Κέρρυ, έχει πολεμήσει και παρασημοφορηθεί στο
Βιετνάμ, πριν καταγγείλει τον πόλεμο αυτό και τις πληγές που προκάλεσε στους
Αμερικανούς. «Φυσικά και υπάρχουν στην ταινία κάποιες μακρινές αναμνήσεις μου.
Όταν ήμουν μικρή, καθόμουν στα γόνατα του πατέρα μου και μιλούσα μαζί του σαν
όλα τα κοριτσάκια του κόσμου που είναι ερωτευμένα με τον μπαμπά τους. Την
εικόνα αυτή την αναπαρέστησα στην ταινία», λέει η Αλεξάντρα στο γαλλικό
περιοδικό «Λ’ Εξπρές». Θυμάται που πήγαιναν οικογενειακώς διακοπές στη Γαλλία,
στο Σαιν Μπριάκ της Βρετάνης, όπου η οικογένεια Κέρρυ έχει συγγενείς – ανάμεσά
τους ο πρώην υπουργός Περιβάλλοντος Μπρις Λαλόντ. «Περπατούσαμε με τον πατέρα
μου ανάμεσα στα απομεινάρια του πολέμου του 1940. Κάναμε περιπάτους στις
παραλίες, ανάμεσα στα μπούνκερ, και οι βόλτες αυτές μάς έδιναν συχνά την
ευκαιρία για ατέλειωτες συζητήσεις για τη ζωή, τον θάνατο, τον πόλεμο».

H Αλεξάντρα Κέρρυ, 31 χρόνων, η μεγαλύτερη από τις δύο θυγατέρες του Τζων
Κέρρυ και μέλος του American Film Institute του Λος Άντζελες, είναι
προσκεκλημένη στο φετινό φεστιβάλ ανάμεσα σε μια σαρανταριά νέους ξένους
σκηνοθέτες. Το καλοκαίρι θα παρακολουθήσει από κοντά το συνέδριο του
Δημοκρατικού Κόμματος. Στο συνέδριο αυτό, το οποίο θα σκηνοθετήσει ο Στήβεν
Σπίλμπεργκ, ο πατέρας της θα πάρει το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών.
«Είμαι πολύ κοντά του», λέει η Αλεξάντρα. «Μιλάμε πολύ μαζί. Για την
εκστρατεία του, για το όραμά του για την Αμερική. Είναι ένας ελεύθερος
άνθρωπος. Και θέλω να τον βοηθήσω σ’ αυτή την εκστρατεία, στο μέτρο των
δυνατοτήτων μου, για να κερδίσει».

Την απόφαση να σκηνοθετήσει την ταινία της την πήρε πριν ξεκινήσει ο πόλεμος
στο Ιράκ, όταν η Αμερική ακόμη προετοιμαζόταν. «Διάλεξα το Βιετνάμ επειδή
αυτός ο πόλεμος ήταν πάντα πολύ παρών γύρω μου. Πρώτα μέσω του πατέρα μου. Και
ύστερα μέσω της ιστορίας μερικών στενών φίλων της οικογένειάς μου, οι
θυγατέρες των οποίων περίμεναν καιρό εκείνον τον στρατιώτη, έναν πατέρα, έναν
αδελφό, που δεν ξανάρθε, που σκοτώθηκε εκεί».