ΣE ΠPΩTO ENIKO Xρειαζόμαστε πολλές Mαρίες…

Τη λένε Μαρία. Είναι μία γλυκύτατη, κομψή, σαραντάχρονη γυναίκα, η «ψυχή» του
Ωνασείου – ως γραμματέας του προέδρου του. Χαίρεσαι να μιλάς μαζί της. Δίνει
ταχύτατα λύσεις σε όλα τα προβλήματα, εξυπηρετεί χαμογελαστά τους ασθενείς και
τους συγγενείς τους, αντιμετωπίζει με ευγενικό επαγγελματισμό κάθε θέμα,
διαλύει τις παρεξηγήσεις που δημιουργεί η ένταση από την αρρώστια και τον
πόνο.

Ανεβοκατεβαίνει ακούραστη τις σκάλες, επικοινωνεί με όλους τους ανθρώπους του
Καρδιοχειρουργικού Κέντρου, βρίσκεται εκεί «βράχος» όποια ώρα και να τη
ζητήσεις. Όπως λένε οι ίδιοι οι προϊστάμενοί της, «η Μαρία αυξάνει την
παραγωγικότητα του νοσοκομείου». Ένας ολόκληρος – τόσο κρίσιμος – μικρόκοσμος
βασίζεται σε αυτήν και προχωράει στο δύσκολο έργο του, χάρη στην καλοσύνη και
την ευσυνειδησία της.

H Μαρία όμως είναι η εξαίρεση στον (ελληνικό) κανόνα. «Μία μεγάλη πληγή των
ελληνικών νοσοκομείων, αλλά και των ιατρείων και των Πανεπιστημίων και κάθε
δημόσιου οργανισμού, λέγεται “γραμματείς”», μού εξομολογείται γνωστός
καθηγητής Ιατρικής, ο οποίος υπήρξε εξαιρετικά πετυχημένος πρόεδρος μεγάλων
ελληνικών νοσοκομείων. «Είναι τα μικρά – αλλά σημαντικά – λιθαράκια στο
οικοδόμημα και μπορούν αναλόγως να στηρίξουν ή να αποδιοργανώσουν ένα

ολόκληρο τμήμα ή ένα ολόκληρο νοσοκομείο».

Συνήθως, έχουν τουπέ πενήντα καρατίων, απαντάνε στις ερωτήσεις σου – αν φυσικά
δεήσουν να σηκώσουν το τηλέφωνο – βέβαιες ότι σου κάνουν χάρη, απαιτούν με όλο
το θράσος της άγνοιάς τους να τις ενημερώσεις με λεπτομέρειες «τι ακριβώς»
θέλεις τον γιατρό (μίλησε κανείς για διακριτικότητα ή για ιατρικό απόρρητο;)
και αποφεύγουν μετά μανίας οποιαδήποτε δέσμευση ή υποψία υποχρέωσης για
ουσιαστική δουλειά. Όσο για το – τόσο απαραίτητο σε τέτοιους ευαίσθητους
χώρους – χαμόγελο, το έχουν κατατάξει στα είδη εν ανεπαρκεία…

Χρειαζόμαστε να βρούμε και να εκπαιδεύσουμε πολλές «Μαρίες», αν θέλουμε για
τον πολίτη νοσοκομεία και υπηρεσίες που να δουλεύουν καλά και με ανθρώπινο
πρόσωπο…