Ο Nο 1 εχθρός των ανταρτών

«H Ρωσία μάς έδωσε την Τσετσενία λέγοντάς μας “κάνετέ την ό,τι θέλετε”,
όμως εμείς δεν την αξιοποιήσαμε σωστά». Με αυτόν τον τρόπο είχε αιτιολογήσει ο
Αχμάντ Καντίροφ την απόφαση που έλαβε το 1999, να περάσει από το στρατόπεδο
των Τσετσένων αυτονομιστών ανταρτών στο στρατόπεδο του Βλαντίμιρ Πούτιν. H
απόφαση αυτή τον είχε μετατρέψει αυτόματα στον «υπ’ αριθμόν ένα εχθρό του
έθνους» για τους αντάρτες.

Ο Καντίροφ είχε γεννηθεί το 1951 στο Καζαχστάν. Σπούδασε σε πολλά ισλαμικά
Πανεπιστήμια. Την περίοδο 1994-1995 πολέμησε στο πλευρό των Τσετσένων
αυτονομιστών εναντίον των Ρώσων, πιστεύοντας και κηρύσσοντας την ανάγκη ενός
«τζιχάντ». Κατόπιν, ο ηγέτης των ανταρτών, Τζοκχάρ Ντουντάγιεφ, τον διόρισε
ανώτατο μουφτή της Τσετσενίας. Το 1996, ο Καντίροφ συμμετείχε στις
ειρηνευτικές συνομιλίες που κατέληξαν στην αποχώρηση των Ρώσων από την
Τσετσενία. Τρία χρόνια αργότερα, ωστόσο, όταν οι αντάρτες εισέβαλαν στο
Νταγκεστάν, στη Νότια Ρωσία, πυροδοτώντας μια νέα επέμβαση της Μόσχας,
αποφάσισε να αλλάξει στρατόπεδο: τον ρόλο του καταλύτη έπαιξε η αυξανόμενη
επιρροή τού σκληροπυρηνικού Ισλάμ στην Τσετσενία. Το 2000, το Κρεμλίνο τον
διόρισε ανώτατο πολιτικό διοικητή της Τσετσενίας. Τρία χρόνια αργότερα, σε μια
εκλογική διαδικασία που καταγγέλθηκε ευρέως ως νοθευμένη, ο Καντίροφ εξελέγη
πρόεδρος. Κυβερνούσε με σιδερένια πυγμή. Οι αυθαίρετες συλλήψεις βρίσκονταν σε
ημερήσια διάταξη. Όλα αυτά τα χρόνια είχαν γίνει πολυάριθμες απόπειρες
δολοφονίας εναντίον του Καντίροφ. Χθες, στο Γκρόζνι, οι αντάρτες (όπως όλα
δείχνουν) πέτυχαν τον στόχο τους.