MAPIΛH ZAPKAΔA «Tα σκηνικά υπηρετούν την καρδιά του έργου»

Ζωγραφική, σκηνοθεσία, σκηνικά, κοστούμια… Μέσα από αυτά τα «είδη» έκφρασης,
η Μαρίλη Ζαρκάδα ανακάλυψε το απλό, το μέγα: «Αν έχεις ανοιχτά τα μάτια, όλα
τα χρώματα βρίσκονται στη φύση. Αυτή κατέχει το μυστικό της αρμονίας των
σχημάτων, των χρωμάτων όλης της πλάσης, αλλά και των ανθρώπινων προσώπων,
καθορίζοντας, μάλιστα, και τα αισθήματά τους».

Είκοσι χρόνια, ήδη, η Μαρίλη Ζαρκάδα στον χώρο της σκηνογραφίας, της
σκηνοθεσίας και της ζωγραφικής, με δουλειές της που επανειλημμένα έχουν
βραβευθεί. Και με τελευταία την παρουσία της στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ
«Πατρίδα είναι η παιδική ηλικία» του Αλέξανδρου Παπαηλιού, όπου έκανε τα
σκηνικά και τα κοστούμια.

Πόσο σημαντικά είναι τα σκηνικά και τα κοστούμια σε μια ταινία;

«Το σενάριο του σκηνοθέτη είναι πάντα η πηγή έμπνευσης για έναν
σκηνογράφο-ενδυματολόγο για το πώς θα αποδοθούν οι χαρακτήρες και οι χώροι
μιας ταινίας. Ακόμα και σε ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ δεν επιτρέπεται να
αυθαιρετείς, αν θέλεις ο θεατής να έχει την αίσθηση πως υπάρχει μια ενότητα με
την αυθεντική εποχή. Τα σκηνικά και τα κοστούμια σε μια ταινία πρέπει να
υπηρετούν την καρδιά της, που είναι η σκηνοθετική άποψη. Στο “Θάνατος στη
Βενετία” τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι άριστα, αλλά δεν υπερβαίνουν τον
Λουκίνο Βισκόντι ».

Ποια τα «σωστά», τα «τέλεια» σκηνικά-κοστούμια στο σινεμά και στο θέατρο;

«Τα ρούχα πρέπει να είναι φυσικά πάνω στους ηθοποιούς κι όχι απαστράπτοντα,
όπως στα μοντέλα στην πασαρέλα. Να έχει την αίσθηση ο θεατής ότι αυτά βγήκαν
από την ντουλάπα του ήρωα και τα σκηνικά ότι είναι οι φυσικοί χώροι στους
οποίους κινείται. Υπάρχει διαφορά, βέβαια, στα σκηνικά-κοστούμια του σινεμά
από αυτά του θεάτρου. Στο πρώτο πρέπει να είναι πιο ρεαλιστικά και καθημερινά,
αν έχουμε να κάνουμε με φιλμ ρεαλιστικής δράσης, ενώ στο θέατρο μπορεί να
είναι πιο αφαιρετικά».

Τι ενώνει την ψυχή της ζωγραφικής με την εφαρμοσμένη τέχνη των
σκηνικών-κοστουμιών;

«H ζωγραφική είναι το αλφάβητο της αρμονίας, της σύνθεσης. Αυτό που θα κάνει
να “δέσει” η χρωματική αρμονία με τη ματιά του θεατή, για να μπει στην ψυχή
των ηρώων μιας ταινίας. H παρατήρηση της καθημερινότητας των απλών ανθρώπων
και η “αποτύπωση” της αλήθειας τους, της ανάσας τους στο κάθε έργο, είναι το
ζητούμενο για όλες τις μορφές τέχνης».