ΧPIΣTOΣ KAPAΣ Eικαστική σύγκρουση σε ανήσυχη εποχή

«Προσπάθειά μου είναι να δημιουργήσω ένα έργο στέρεο και ικανό, τόσο από πλευράς υλικής όσο και πνευματικής, που να διαρκέσει στον χρόνο και θέλω να πιστεύω σε ένα μεγάλο βάθος χρόνου», λέει ο Χρίστος Καράς

Επιστρέφει στα εικαστικά δρώμενα της Αθήνας ύστερα από έξι χρόνια ηθελημένης
απουσίας και παρουσίας στην ελληνική περιφέρεια. Για την επάνοδό του ο διεθνώς
καταξιωμένος Έλληνας ζωγράφος Χρίστος Καράς επέλεξε 21 δημιουργίες μικρών και
μεγάλων διαστάσεων που φιλοτέχνησε την τελευταία τριετία. Μια δουλειά που
φέρει τον τίτλο «Λάφυρα βλέμματος» και παρουσιάζεται από αύριο σε επιμέλεια
της κριτικού και ιστορικού τέχνης Αθηνάς Σχινά στην γκαλερί «Fine Arts
Καπόπουλος», «μια περιφερειακή αίθουσα τέχνης με στόχο να προσελκύσω ένα άλλο
κοινό που δεν κυκλοφορεί στους παραδοσιακούς χώρους όπου φιλοξενείται η
ελληνική τέχνη», εξηγεί στα «NEA» ο Χρίστος Καράς.

Πρόσωπα-σύμβολα αλλά και νεκρές φύσεις με το ιδιαίτερο ζωγραφικό στυλ του
δημιουργού πρωταγωνιστούν στα «Λάφυρα βλέμματος». Ένα σύνολο έργων που
«αποτελεί το στίγμα αυτής της στιγμής της πορείας της δουλειάς μου, αλλά
περιέχει και στιγμές από το παρελθόν», εξηγεί ο καλλιτέχνης. «Εντάσσεται στο
πλαίσιο των έργων μου των τελευταίων 15 ετών, που έχει ως στόχο να
συγκεντρώσει τις ευτυχείς εικαστικές προσωπικές μου στιγμές, ώστε το
αποτέλεσμα να είναι μια συνισταμένη πραγμάτων που ξεκινούν από το παρελθόν έως
σήμερα. Και τούτο διότι στη δική μου δουλειά υπάρχει μια αλυσίδα και κάθε τόσο
προστίθεται και ένας κρίκος. Πριν όμως και από τον πρώτο δικό μου κρίκο
πιστεύω ότι προστίθενται ατελείωτοι κρίκοι προγενεστέρων μου, τους οποίους έχω
παρακολουθήσει με πολύ σεβασμό. Και ελπίζω στη συνέχεια αυτών των κρίκων για
το βαθύ μέλλον, όπου ίσως κάποτε ο μελετητής ανακαλύψει και τα δικά μου
στοιχεία».

Ποιος πιστεύει ότι είναι ο δικός του κρίκος στην αλυσίδα της τέχνης;
«Είναι ένα ερώτημα που έχω κι εγώ θέσει στον εαυτό μου, καθώς προέρχομαι από
μια χώρα που έχει συγκλονιστικό παρελθόν – μιλάω για το θαύμα της αρχαιότητας
– αλλά που από ένα σημείο και πέρα δεν υπήρξε πολύ υλικό, στο οποίο ένας
σύγχρονος θα μπορούσε να στηριχθεί, και επιπλέον είναι μια χώρα της
περιφέρειας που δυστυχώς δεν είχε ποτέ την ευκαιρία να εκπέμψει έναν πρώτο
λόγο. Γι’ αυτό και θα απαντούσα με αυτό που είπε κάποτε και ο Πολ Σεζάν: “Αυτό
που έχω να σας προσφέρω είναι η μικρή ευαισθησία μου, που όμως είναι απόλυτα
δική μου”».

Πίσω από τα «Λάφυρα βλέμματος» ο Χρίστος Καράς έχει θέσει έναν στόχο: «Να δώσω
τη δυνατότητα σ’ ένα ευρύ κοινό και όχι μόνο στους επαΐοντες να υποστούν έλξη
από το έργο μου και ενδεχομένως αυτή η δύναμη να τους προκαλέσει και διάφορους
προβληματισμούς. Διότι το σύνολο της δουλειάς μου, ως εικόνα τουλάχιστον,
είναι ένα σύνολο συμβόλων που θέλουν να προκαλέσουν τον θεατή, να ανακαλύψουν
το περιεχόμενο πίσω από την εικόνα».

Στα 55 χρόνια της ενεργού εικαστικής του δράσης ο Χρίστος Καράς
ακολούθησε διαφορετικά μονοπάτια. Ξεκίνησε από την αφηρημένη τέχνη, αλλά οι
εικαστικές αναζητήσεις του τού έδειξαν τον δρόμο προς τον εξπρεσιονισμό και
στη συνέχεια στον σουρεαλισμό. Σήμερα πλέον αν τον ρωτούσε κανείς τι θα έγραφε
στην καλλιτεχνική του ταυτότητα, απαντά: «Σουρεαλιστής που αγκαλιάζει τη
μεταφυσική και την τέχνη της σιωπής».

«Προσπάθειά μου είναι να δημιουργήσω ένα έργο στέρεο και ικανό, τόσο
από πλευράς υλικής όσο και πνευματικής, που να διαρκέσει στον χρόνο και θέλω
να πιστεύω σε ένα μεγάλο βάθος χρόνου». Γεγονός όμως που έχει και το τίμημά
του, διότι «αυτή η γενικότερη στάση μου με φέρνει κατά καιρούς σε σύγκρουση με
τις τρέχουσες προσπάθειες της εποχής μου, που στηρίζονται στην ανακάλυψη άλλων
μορφών εικαστικής τέχνης και άλλων πρακτικών, που πολλές φορές υπάρχει μια
πλήρης αδιαφορία για τη συντήρηση του έργου.

Παρά το γεγονός όμως ότι με μια τέτοια θέση δεν έχω καταφέρει να προσελκύσω
αξιόλογους θεωρητικούς και κριτικούς τέχνης – εκείνους που διατείνονται ότι
εξυπηρετούν και προβάλλουν τα σύγχρονα ρεύματα και θεωρούν τη ζωγραφική ως
κάτι παρωχημένο και που έχουν καταφέρει να καθορίζουν κατά κάποιον τρόπο τη
σύγχρονη δραστηριότητα – ομολογώ ότι δεν θα θυσίαζα ποτέ το βαθύ πιστεύω μου,
που είναι η προσπάθεια να δημιουργήσει ο καλλιτέχνης ένα έγκυρο και πνευματικό
έργο».

«Στόχος είναι να μείνει έργο»

Τι συμβουλεύει όμως ένας καλλιτέχνης που κουβαλάει στις αποσκευές του τη
διεθνή αναγνώριση, αλλά και ένα βραβείο από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο
του έργου του, τους νέους δημιουργούς; «Οφείλουν να ανήκουν στο παρόν και να
είναι απόλυτα πληροφορημένοι σχετικά με τα όσα συμβαίνουν γύρω τους, γιατί
κατά βάθος η πορεία της τέχνης είναι ένα συλλογικό γεγονός, που δεν μπορεί
κανείς να αγνοήσει. Καθώς όμως θα είναι γνώστες και έμπειροι του τι συμβαίνει
τριγύρω τους, να εμβαθύνουν στην ψυχή τους και να ανακαλύψουν ό,τι ουσιώδες
και ποιητικό βρίσκεται μέσα τους και προπάντων να γνωρίζουν ότι στην πορεία
ενός καλλιτέχνη εκείνο που λογαριάζεται είναι το έργο. Ο στόχος, λοιπόν, είναι
να μείνει έργο».

INFO

H έκθεση «Λάφυρα βλέμματος» εγκαινιάζεται αύριο στις 20.00 στην γκαλερί «Fine
Arts Καπόπουλος» (Λεωφ. Ποσειδώνος 62, τηλ. 210-9835.303).