ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Και οι δύο είναι γεννημένοι νικητές. Αυτό δεν αλλάζει από το γεγονός ότι ο
ένας χθες έχασε, ενώ η άλλη ξανακέρδισε και μαζί το πρωτάθλημα. Ο Μίλαν Τόμιτς
χρειάζεται αρκετό χρόνο για να πείσει ως προπονητής. H Μίλαν του Αντσελότι τον
ίδιο και περισσότερο χρόνο χρειάζεται για να καταλάβει όχι πώς ξαναγύρισε στον
θρόνο της Ιταλίας, αλλά πώς απώλεσε το στέμμα της Ευρώπης τη χρονιά που
φαινόταν ακατανίκητη.

H κανονική περίοδος του φετινού πρωταθλήματος μπάσκετ, που τέλειωσε χθες,
μπορεί να μην είχε ιδιαίτερο θέαμα, είχε όμως μπόλικες ανατροπές και
συγκινήσεις. Ρόλο σ’ αυτό δεν έπαιξε μόνο η άνοδος κάποιων ομάδων (με το
Μαρούσι βέβαια στην πρώτη γραμμή), αλλά και η πτώση αρκετών άλλων, με τον
Ολυμπιακό αναμφισβήτητο «ηγέτη» σ’ αυτή την κατηγορία. Ο τρόπος με τον οποίο η
ομάδα του Πειραιά τερμάτισε όγδοη και καταϊδρωμένη τη χρονιά ακριβώς που έκανε
τις περισσότερες και, στα χαρτιά, σοβαρότερες προσπάθειες αναβάθμισης
(προϋπολογισμός, μεταγραφές, συμμετοχή προέδρου) θα αποτελέσει τα χρόνια που
έρχονται παράδειγμα προς αποφυγή. H ευθύνη του Σούμποτιτς είναι τεράστια, αλλά
εξίσου χαρακτηριστική είναι η ψυχολογία και το δέσιμο μιας ομάδας στο μπάσκετ.
Δέσιμο που με τον δικό του τρόπο, αυταρχικό και μαζί απόλυτα πειστικό, έχει
καταφέρει και δίνει κάθε χρόνο στον Παναθηναϊκό ο Ομπράντοβιτς. Τα μπαράζ,
πάντως, που αρχίζουν αυτή την εβδομάδα είναι παραδοσιακά η περίοδος που λήγουν
οι εκπλήξεις και παίρνουν το πάνω χέρι οι ισχυροί.

Ισχυρή μ’ έναν τρόπο που δεν επιδέχεται αντίρρηση είναι μια ομάδα όπως η Μίλαν
στην Ιταλία. Διαφορετικά ισχυρή από τη Ρεάλ, ίσως και επειδή το ισπανικό
πρωτάθλημα είναι πια πολύ πιο ισχυρό από το ιταλικό. H Μίλαν χρειαζόταν
ισοπαλία χθες με τη Ρόμα και νίκησε. H Λα Κορούνια δεν έπαιζε για τίποτα με τη
Ρεάλ, όμως νίκησε και αυτή.

Το πνεύμα της Μίλαν, που ταιριάζει ασφαλώς στη φιλοσοφία του Τόμιτς,
συνιστάται στην ψυχική πρώτα απ’ όλα επιβολή εις βάρος συχνά του ωραίου
ποδοσφαίρου. Την επιβολή αυτή ασφαλώς δεν διαθέτει ακόμα ο επίδοξος
πρωταθλητής Ελλάδας Παναθηναϊκός, όπως έδειξε με το, ελάχιστο έστω, περιθώριο
ελπίδας που έδωσε στους αντιπάλους του. Οι δύο επόμενες βδομάδες θα αναδείξουν
ανοχές και αντοχές – σε καλό ποδόσφαιρο δεν ελπίζει κανείς τους.