ΞENIA KAΛOΓEPOΠOΥΛOΥ Tρεις… «Πόρτες» έχει η ζωή
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά  |
 |
|
«Θέλω να κάνω τις δουλειές μου πολύ άνετα: να πληρώνω τους ανθρώπους καλά, να |
Δεν το βάζει κάτω! H Ξένια Καλογεροπούλου. Νεανικότατη, με απίστευτο κέφι για
δουλειά, έγραψε φέτος μαζί με τον Θωμά Μοσχόπουλο και παρουσίασε με τη «Μικρή
Πόρτα» της τον «Ελαφοβασιλιά». Ύστερα, έκανε την έκπληξη: «ξε – Πόρτισε» και
πήγε στο «Αμόρε» ύστερα από πεντάχρονη απουσία από το σανίδι, για να παίξει με
το «Θέατρο του Νότου» και σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά που την κάλεσε, στο
έργο του Γιον Φόσε «Τόσο όμορφα», τον ρόλο της Μητέρας – μια «γιαγιά».
Οι παραστάσεις μόλις έληξαν και… έκπληξη δεύτερη. H Ξένια Καλογεροπούλου
μέσα στην άνοιξη εγκαινιάζει ένα καινούργιο μικρό λυόμενο θέατρο που έστησε
μέσα στην «Πόρτα» της και όπου θα φιλοξενεί ανοιξιάτικα, κάθε χρόνο, «μικρά»
έργα – και για μεγάλους και για παιδιά- που δεν «σηκώνουν» μεγάλο θέατρο.
H αρχή γίνεται με το «Ένα αλλιώτικο καλοκαίρι» του Μάικ Κένι, που απευθύνεται
σε παιδιά τεσσάρων έως οκτώ χρόνων και με το έργο για ενηλίκους «Blaubart» της
Τέα Λόερ. Σκηνοθετούν, αντίστοιχα, ο Γιάννης Μόσχος και ο Γιώργος Λάνθιμος,
δύο νεώτατοι σκηνοθέτες που έχουν δώσει ήδη πολύ καλά δείγματα.
Παράλληλα, σχεδιάζει την περιοδεία του «Ελαφοβασιλιά» ενώ, σε καινούργια
αίθουσα που νοίκιασε στου Ψυρή και που ετοιμάζεται, θα οργανώσει από τον
Ιούνιο και σε μόνιμη βάση, με τη φροντίδα της Πέγκυς Στεφανίδου, θεατρικό
παιχνίδι για ομάδες μικρών παιδιών αλλά και παιδιών του Γυμνασίου καθώς και
σεμινάρια για δασκάλους και καθηγητές.
Τη συνάντησα στο σπίτι που μένει με τον σύντροφό της, τον εκλεκτό Κωστή
Σκαλιόρα, στα Ιλίσια, πλάι στο Άλσος που βλέπει από το παράθυρό της. Κοντά
κομμένα μαλλάκια, γκριζαρισμένα, σχεδόν άσπρα, για τις ανάγκες της παράστασης,
που τόσο της πάνε ώστε τα άφησε μόνιμα, ανάλαφρη, πάντα γλυκιά και χαριτωμένη,
πάντα λίγο ντροπαλή και αμήχανη – τη μια «σου ανοίγει τις πόρτες», την άλλη σε
«φρενάρει» – θυμίζει παιδάκι.
«Πολλοί φίλοι και συνάδελφοι που έχουν μικρά θέατρα μού λένε: “Αχ, να είχα ένα
μεγάλο”. Εγώ που ‘χω μεγάλο έλεγα “αχ, να ‘χα κι ένα μικρό…”. Γιατί; Μα
διότι διάβαζα συνέχεια έργα για παιδιά που ήταν μαγικά αλλά “μικρά” –
κοσμηματάκια – και χρειάζονταν μικρό χώρο ώστε να είναι πολύ κοντά το παιδί
για να τα ευχαριστηθεί. Και διότι ανάλογα έργα έβρισκα και για μεγάλους, που
για να παρουσιαστούν κάπως “διαφορετικά”, πιο πειραματικά, χρειαζόταν μικρό
θέατρο – δεν έκαναν για μεγάλο κοινό. Όταν πέρσι φιλοξενήσαμε στην “Πόρτα” τον
ιταλικό θίασο “Κισμέτ” και οι Ιταλοί στήσανε αυτό το πρόχειρο λυόμενο θεατράκι
για να παίξουν το έργο τους για παιδιά που μόνο σε μικρό χώρο μπορούσε να
παρουσιαστεί, μαγεύτηκα. Και μου μπήκε η ιδέα: ένα μικρούλι θέατρο με γύρω του
όλες τις ανέσεις του μεγάλου – σκηνή, καμαρίνια… Έτσι κι έγινε. Τρομάζω πια
με τα οικονομικά αλλά ήθελα πολύ να το κάνω. Ο Θεός βοηθός…».
Γιατί δεν έχετε παίξει ποτέ στις παραστάσεις σας για τα παιδιά;
«Και όμως! Έχω παίξει τέσσερις φορές. Αλλά σε όλες αντικατάσταση έκανα».
Ανάβει τσιγάρο, κρεμάει το πόδι στο μπράτσο της πολυθρόνας. «Αν βρω, στη μικρή
Σκηνή, ένα ρόλο που είναι κατάλληλος να τον παίξω – μια γιαγιά, έναν κλόουν…
– θα το κάνω».
Βλέπετε πια τον εαυτό σας σαν γιαγιά στη σκηνή;
Διστάζει λίγο. Μετά, αποφασιστικά:
«Ναι, απολύτως. Αν είχα κάνει παιδί, γιαγιά δεν θα ‘μουν τώρα; Αλλά δεν τον
βλέπω μόνο σαν γιαγιά.
Δεν θέλω, δηλαδή, να παίξω και πέντε γιαγιάδες απανωτά. Ούτε πάρα πολύ γριές.
E, όχι!». Γελάει δυνατά.
Πάντως με τίποτα δεν κάθεστε στ’ αυγά σας…
«Ναι… Και μάλιστα δεν μου φτάνει ο χρόνος. Γιατί για όλα επιλέγω τον δύσκολο
τρόπο. Δεν μπορώ αλλιώς».
«Νιώθω μεγάλη τρυφερότητα για τους νέους»
Εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια έχετε αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της
δραστηριότητάς σας στο παιδί. Έχει παίξει ρόλο το παιδί που τόσο θέλατε και
δεν καταφέρατε να αποκτήσετε;
«Νομίζω δεν έχει σχέση με το παιδί που δεν έκανα. Όταν άρχισα τις παραστάσεις
για παιδιά εξακολουθούσα να ελπίζω ότι σε λίγο θα είναι και το παιδί μου από
κάτω, στην πλατεία, και θα βλέπει κι αυτό.
H επαφή όμως που διατηρώ με τους νέους ανθρώπους γύρω μου μπορεί να έχει σχέση
μ’ αυτό. Χωρίς να το σκέφτομαι συνειδητά. Τους χαίρομαι τόσο πολύ και νιώθω
τόση τρυφερότητα μερικές φορές γι’ αυτούς… Είναι το μέλλον. Και την “Πόρτα”
μ’ αυτούς τη σκέφτομαι να συνεχίζεται.
Όταν ξεκίνησα την “Πόρτα” το ’84, μου έλεγε μία συνάδελφος: “Μα τώρα, στα
γεράματα, ξεκινάς καινούργιο θέατρο;”. “Γιατί όχι;”. “Κι όταν εσύ γεράσεις τι
θα γράφει απέξω”. Έπαιζε τότε, σ’ ένα παιδικό που είχα κάνει, η Μάνια
Παπαδημητρίου. Της λέω: “Θα γράφει Μάνια Παπαδημητρίου. Και τι έγινε δηλαδή;”.
Τώρα, που όντως περάσανε τα χρόνια, θέλω μέσα από την “Πόρτα” να ξεκινάνε νέοι
που να συνεχίσουνε τη δουλειά αυτή μετά από μένα. Και βάζω τα θεμέλια από τώρα
γι’ αυτό. Έχω ήδη οργανώσει έτσι τα πράγματα ώστε, αν εγώ εκλείψω ή κουραστώ
και δεν μπορώ να πάρω τις πρωτοβουλίες που παίρνω τώρα, να περάσει το θέατρο
σε νεώτερους ανθρώπους που θα βάλουν κι εκείνοι με τη σειρά τους μέσα
νεώτερούς τους. Με αναπαύει πάρα πολύ αυτό».
«Ανανεώθηκα στο “Αμόρε”»
«Καθόλου δεν το μετάνιωσα που πήγα στο “Αμόρε”. Ήταν πολύ οικείο το
περιβάλλον. Στενοχωρήθηκα μάλιστα όταν τελείωσαν οι παραστάσεις.
Μου αρέσει πολύ να “ξεπορτίζω” και να… “πορτίζω” πάλι. Ωραίο να είσαι και
στο “σπίτι” σου αλλά ωραίο και να πηγαίνεις κάπου που δεν είσαι το “αφεντικό”.
Που έχεις μόνο τον ρόλο σου να σκεφτείς, που είσαι το ίδιο με τους άλλους…
Μου έκανε πολύ καλό. Ανανεώθηκα όντας με τους νέους μαζί. Στην αρχή είχα ένα
τρακ. Ίσως επειδή είχα να παίξω καιρό, ίσως επειδή ο ρόλος αυτός ήταν
περίεργος… Τον έφτιαξα ψηφίδα ψηφίδα με τη βοήθεια του Γιάννη του Χουβαρδά.
Τώρα κατάλαβα πόσο μου είχε λείψει που δεν έπαιξα τόσα χρόνια. Με είχανε
απορροφήσει πολύ άλλα πράγματα. “Το σκλαβί”, ας πούμε, μου ‘φαγε δυο – τρία
χρόνια».
INFO
Από 8 Μαΐου μέχρι τέλος Ιουνίου στην «Πόρτα» (Μεσογείων 59, τηλ. 210-7711.333, 210-7780.518).
Google news
