Άλλα μέτρα και σταθμά

Αν ένα γραπτό μαθητή βαθμολογηθεί σε δύο διαφορετικά βαθμολογικά κέντρα δεν
θα πάρει τον ίδιο βαθμό, καθώς κάθε κέντρο ακολουθεί δικά του κριτήρια βαθμολόγησης!

Στο συμπέρασμα αυτό, που καταδεικνύει αδικία στις εξετάσεις ανάλογα με το πού
θα βαθμολογηθεί το γραπτό, καταλήγει έρευνα μαθητών και καθηγητών του 5ου
Ενιαίου Λυκείου Αμαρουσίου, στην οποία συνέκριναν τους βαθμούς σχολείων της
Βόρειας Αθήνας με τους βαθμούς στην υπόλοιπη χώρα. H μελέτη, με υπευθύνους
τους καθηγητές του 5ου Λυκείου Αμαρουσίου κ.κ. Δ. Ζερβάκη, Ελένη Λάλου και M.
Παπακωνσταντίνου, περιλαμβάνει 863 μαθητές B’ τάξης και 925 μαθητές Γ’ τάξης,
από τα 13 δημόσια Λύκεια Πεύκης, Αμαρουσίου, Κηφισιάς και N. Ερυθραίας.

Οι αποκλίσεις. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι σε όλα τα μαθήματα οι μέσοι
όροι των σχολείων τους είναι μεγαλύτεροι από αυτών στην υπόλοιπη χώρα, εκτός
από τα μαθήματα της Νεοελληνικής Γλώσσας, της Ιστορίας, της Νεοελληνικής
Λογοτεχνίας Θεωρητικής Κατεύθυνσης. Όμως, όλα τα σχολεία των περιοχών τους
είχαν περίπου ίσους μέσους όρους βαθμολογίας με απόκλιση ±0,6 για τη Γ’
Λυκείου. Δηλαδή, ενώ μεταξύ των σχολείων αυτών οι διαφορές ήταν μικρές,
εντούτοις μεταξύ αυτών και σχολείων άλλων περιοχών ήταν μεγάλες. Έτσι,
συμπεραίνουν ότι «είτε οι μαθητές της περιοχής μας ευνοήθηκαν σε όλα τα
μαθήματα εκτός από τα μαθήματα της Νεοελληνικής Γλώσσας, της Ιστορίας και της
Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Θεωρητικής Κατεύθυνσης, είτε αδικήθηκαν στα τρία αυτά
μαθήματα, είτε έτσι είναι η πραγματικότητα».

Το συμπέρασμα. «Ό,τι και να συμβαίνει, είναι πολύ ανησυχητικό. H
περιοχή μας δεν έχει ούτε οικισμούς παλιννοστούντων, ούτε πολύ μεγάλο ποσοστό
αλλοδαπών, που θα μπορούσαν να κατεβάσουν τον μέσο όρο στην Ελληνική Γλώσσα».
Με βάση αυτά συμπεραίνουν ότι δύο ίδια γραπτά, αν βαθμολογηθούν σε δύο
διαφορετικά βαθμολογικά κέντρα, δεν παίρνουν τον ίδιο βαθμό! «Πριν
αρχίσει η διόρθωση μαζεύονται όλοι οι βαθμολογητές και αποφασίζουν με ποιον
τρόπο θα μοιράσουν τις βαθμολογίες των διαφόρων θεμάτων στα διάφορα μαθήματα.
Αν το μέτρο αυτό ήταν πανελλαδικά ίδιο, θα ήταν σωστό. Αν όμως είναι μόνο ανά
μικρές ομάδες διορθωτών δεν εξυπηρετεί την ομοιόμορφη βαθμολογία, αφού
πανελλαδικά μπαίνουν διάφορα τέτοια κριτήρια».

Τι προτείνουν. Για τα θέματα των εξετάσεων προτείνουν: «Να είναι σαφή,
να μη σηκώνουν παρερμηνείες, να μη δίνεται η δυνατότητα να δέχονται
υποκειμενικές απόψεις, να μην κρύβουν παγίδες, να είναι τουλάχιστον ίδιας
δυσκολίας με άλλα που αναφέρονται στο βιβλίο και τα έχει διδαχθεί ο μαθητής.
Πρέπει να έχουν κλιμακούμενο βαθμό δυσκολίας. Να μη διαφοροποιούνται από
χρονιά σε χρονιά. Να έχουν λυθεί και συζητηθεί από αρκετούς καθηγητές ώστε να
ελαχιστοποιηθεί η πιθανότητα παρερμηνειών. Ταυτόχρονα, να τηλεδιασκέπτονται
πανελλαδικά οι υπεύθυνοι κάθε κέντρου και να καταλήγουν σε κοινά κριτήρια».

Τα παράδοξα των αναβαθμολογήσεων

Παρατηρούμε ότι όλα τα μαθήματα έχουν ποσοστό αναβαθμολόγησης από 0,95% έως
5,88% έναντι 27% στα Νεοελληνικά και 14% στην Ιστορία. «Είναι τυχαίο ότι στα
μαθήματα που οι μαθητές παρουσιάζουν τις χειρότερες επιδόσεις υπάρχει και το
μεγαλύτερο ποσοστό αναβαθμολόγησης;», διερωτώνται οι ερευνητές. «Στην Ιστορία
το ποσοστό αναβαθμολόγησης πριν από την εισαγωγή των «πηγών» ήταν γύρω στο 5%.
Μετά την εισαγωγή των «πηγών» το ποσοστό αναβαθμολόγησης εκτινάχθηκε περίπου
στο 15%. Αν λάβουμε υπόψη ότι η βαθμολόγηση των πηγών είναι το 50% της
συνολικής βαθμολογίας, βλέπουμε ότι το ποσοστό αναβαθμολόγησης και της
Ιστορίας φτάνει στα επίπεδα της Νεοελληνικής Γλώσσας. Φαίνεται ότι τα
φιλολογικά μαθήματα παρουσιάζουν μεγαλύτερο ποσοστό αναβαθμολογήσεων. Γιατί
όμως δεν συμβαίνει το ίδιο και στα Λατινικά, που το ποσοστό αναβαθμολόγησης
δεν υπερβαίνει το 2%; Γιατί η απόδοση στα Λατινικά είναι καλύτερη από αυτή στα Ελληνικά;».