ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα κακά κορίτσια πάνε παντού

Το σύνδρομο του καλού παιδιού ομολογώ ότι ποτέ δεν το κατάλαβα. Γεγονός είναι
ότι, με έναν αντιφατικό και υποκριτικό τρόπο, το σύνδρομο αυτό διαπνέει
ολόκληρη την κοινωνία μας. Το απαιτούν οι ισχυροί, το εφαρμόζουν οι
ασθενέστεροι ή βλακωδέστεροι, το επικαλούνται όλοι.

Οι πάσχοντές από αυτό το σύνδρομο ξεχωρίζουν από απόσταση. Είναι γενικά
συμπαθείς, όποτε υπάρχει σοβαρή σύγκρουση αρχών ή συμφερόντων υποχωρούν
μερικώς ή συνολικά, χάριν της εργασιακής, κοινωνικής, συζυγικής, κ.λπ.,
αρμονίας, και έχουν έναν κοινωνικά αποδεκτό και τόσο ασφυκτικά συντηρητικό,
συμπαθητικό συρφετό «πρώην» και «νυν» συζύγων, συντρόφων, σχέσεων, συμβιώσεων.
Είναι γενικά οι τύποι που ακόμα και ένας σχιζοφρενής δολοφόνος θα βαριόταν να
δολοφονήσει.

Γεγονός είναι επίσης ότι σχεδόν όλοι μας έχουμε αναγκαστεί σε τουλάχιστον μία
φάση της ζωής μας να υποδυθούμε τον ρόλο του καλού παιδιού. Το «κεφάλια μέσα
και μούγγα» όλοι το ‘χουμε εφαρμόσει κάποτε, την αδικία οι περισσότεροι την
έχουμε λουστεί, το ίδιο και τον εκνευριστικό σουρεαλισμό της ζωής. Αυτό όμως
δεν σημαίνει ότι έχουμε ισοπεδωθεί από την κρεατομηχανή, ότι έχουμε χάψει την
προπαγάνδα περί κοινωνικού δέοντος και καλού παιδιού.

Και αυτή η προπαγάνδα ξεκινάει εξ απαλών ονύχων. Ύστερα από μία ολοένα και
συντομότερη περίοδο νεανικής επαναστατικότητας, φτάνεις σε μια ηλικία όπου
ξαφνικά αντιλαμβάνεσαι ότι η πλύση εγκεφάλου έχει πετύχει και νεώτατοι
άνθρωποι γύρω σου μιλούν για γάμους, νοικοκυριά, παιδάκια, ενώ σου λένε για
διεθνή νομιμότητα και αρμονία οι άνθρωποι που πραγματοποίησαν παράνομη εισβολή
και κατοχή σε μία ευρωπαϊκή χώρα και τη διχοτόμησαν -μην παρεξηγηθώ, μιλώ για
τους Βρετανούς και την περίπτωση της Βόρειας Ιρλανδίας.

Εγώ προτιμώ να κρατώ το γνωστό καλό γνωμικό «τα καλά κορίτσια πάνε στον
Παράδεισο, αλλά τα κακά κορίτσια πάνε παντού». Και αυτό το «παντού» συνήθως
είναι πολύ πιο ζόρικο από οποιαδήποτε άλλη επιλογή, αλλά τουλάχιστον είναι
δική σου.