TAKHΣ ΘEΟΔΩPΟΠΟYΛΟΣ Θέατρο «στη σκιά της ζωής»

H Δήμητρα Νικολαΐδου και ο Φώτης Γεωργίδης στο έργο του Τάκη Θεοδωρόπουλου «Αυτοί που έχασαν τον ύπνο τους»

Καλός, επιτυχημένος, καθιερωμένος πεζογράφος ο Τάκης Θεοδωρόπουλος. Και με ένα
θεατρικό έργο – πολύ ενδιαφέρον – στο ενεργητικό του: «Αυτοί που έχασαν τον
ύπνο τους». Πρωτοπαίχτηκε το 1997 από το «Θέατρο του Νότου», στην Κεντρική
Σκηνή του «Αμόρε», σε μια επίσης πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση της Νικαίτης
Κοντούρη. Πέρασαν έξι χρόνια και ξαφνικά το τηλέφωνο του Τάκη Θεοδωρόπουλου
χτύπησε: «Λέγομαι Γιώργος Μουαΐμης, είμαι ηθοποιός και σκηνοθέτης, σας
τηλεφωνώ από την Κύπρο, διάβασα το έργο σας και θα ήθελα να το ανεβάσω στο
“Ανοιχτό Θέατρο” της Λευκωσίας που έχει ιδρύσει πρόσφατα η Αλεξία Παπαλαζάρου
(σ.σ.: με σπουδές σκηνοθεσίας και υποκριτικής) και με το οποίο συνεργάζομαι».

Ρώτησε ο Τάκης Θεοδωρόπουλος, έμαθε, του είπαν να τους εμπιστευθεί και το
έδωσε το έργο, που ανέβηκε στην αρχή της χρονιάς. Τον κάλεσαν βέβαια και πήγε
στη Λευκωσία.

«Ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη», μου λέει. «Και αυτό που με ευχαρίστησε
πολύ, είναι ότι αυτήν τη φορά κατάφεραν να βρουν τον σωστό τόνο ανάμεσα στο
κωμικό και στο τραγικό στοιχείο του έργου. Δεν πρόκειται για “παράλογη” γραφή.
Τα πρόσωπα ξέρουν ότι αυτό που ζουν έχει έναν παραλογισμό, αλλά συγχρόνως δεν
μπορούν να βγουν απ’ αυτόν. Γι’ αυτό και είναι πολύ σύγχρονα».

Τον συνάντησα μαζί με τον σκηνοθέτη Γιώργο Μουαΐμη, έναν γοητευτικό,
συμπαθέστατο και συγκροτημένο, νέο ακόμα, άντρα, σύντροφο εδώ και χρόνια της
Αννίτας Σαντοριναίου, της εκλεκτής ηθοποιού του «Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου»
στον οποίο και ο ίδιος ανήκει και σκηνοθετεί.

«Στην παράσταση το κωμικό των καταστάσεων βγαίνει χωρίς να χαθεί η
σκληρότητα του υπόβαθρου», εξηγεί ο Τάκης Θεοδωρόπουλος. «Και ήταν
ενδιαφέρουσα η εμπειρία να βλέπω τους θεατές, κάποιες στιγμές, εκεί που γελάνε
να παγώνουν. Αυτό οφείλεται στον σκηνοθέτη αλλά και στο ειλικρινές παίξιμο των
παιδιών. Σαν να προσπαθούν να μην “παίζουν”».

«Είχα από την Αλεξία Παπαλαζάρου, που έχει το “Ανοιχτό Θέατρο”, την ευχέρεια
επιλογής έργου», μου λέει ο κ. Μουαΐμης. «Είχα διαβάσει σαράντα έργα. Με το
που διάβασα το έργο του Τάκη, είπα “αυτό θα κάνω”. Το θέμα ίσως δεν είναι
πρωτότυπο – οι σχέσεις, τα προβλήματα, η αποξένωση ενός ζευγαριού. Αλλά είναι
ο τρόπος που βλέπει το θέμα του. Δεν το τοποθετεί σε πλαίσια “κοινωνιολογικά”.
Απλώς, βλέπει την υπόθεση μέσα από έναν δικό του “φακό”, που μου άρεσε: το
στυλ της γραφής, η λεπτή γραμμή μεταξύ ρεαλιστικού και μη ρεαλιστικού, μεταξύ
σοβαρού και αστείου, αυτό το “περίεργο” χιούμορ του – “ανατρεπτικό” να το πω;
“Διαστροφικό”; “Μαύρο”; Μου έκαναν εντύπωση αυτά. Ένα έργο πρωτότυπο! Μια
φρέσκια ματιά πάνω στο υπαρξιακό πρόβλημα που κυριαρχεί και στα μυθιστορήματα
του Τάκη. Δύσκολο έργο όμως. Και έπρεπε να το κάνω με ηθοποιούς πολύ νέους –
20-25 χρόνων, με πολύ μικρή πείρα».

Δάσκαλος αρχικά, με σπουδές σε Παιδαγωγική Ακαδημία, ο Γιώργος Μουαΐμης
ξεκίνησε να σπουδάσει θέατρο στα είκοσι οκτώ του, στη Δραματική Σχολή Κατσέλη,
για να αποφοιτήσει από τη Σχολή Βεάκη. Έπαιξε για πρώτη φορά, μαθητής ακόμη,
στον Χορό του «Οιδίποδα τύραννου» που είχε ανεβάσει για το «Εθνικό Θέατρο» ο
Μίνως Βολανάκης με τον Νίκο Κούρκουλο και συνέχισε στον ΘΟΚ αλλά και σε άλλους
κυπριακούς θιάσους. Την πρώτη του σκηνοθεσία υπέγραψε το 1996 στη Λάρνακα.
Έκτοτε, έχει σκηνοθετήσει αρκετά έργα – ανάμεσά τους ένα πειραματικό ανέβασμα
των «Τρωάδων» και Μποστ – τη «Μήδεια». Ενώ για το καλοκαίρι θα ανεβάσει
«Κύκλωπα» του Ευριπίδη στο θέατρο «Σκάλα» της Λάρνακας.

«Δεν είναι πια μαζικό θέαμα»

Ο Τάκης Θεοδωρόπουλος είναι «με τα μούτρα» ριγμένος στην ολοκλήρωση της
μυθιστορηματικής βιογραφίας του Ξενοφώντα, που θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο.
Έχει όμως έτοιμο και ένα νέο έργο θεατρικό: «Ο χειμώνας φέτος άργησε να
‘ρθει», ο τίτλος του.

«Θεωρώ τον εαυτό μου ερασιτέχνη της θεατρικής γραφής και κύρια δουλειά μου το
πεζό, αλλά μου αρέσει πολύ και το θέατρο. Οι λεπτές υπαρξιακές ισορροπίες μόνο
στο θέατρο μπορούν να αποδοθούν. Και η δύναμη του θεάτρου είναι αυτή η “κατ’
ιδίαν” επικοινωνία σκηνής και πλατείας. Στον πολιτικό ρόλο που είχε, το θέατρο
το έχουν αντικαταστήσει ο κινηματογράφος και τα μαζικά θεάματα. Το θέατρο δεν
είναι πια μαζικό θέαμα. Κι αυτή είναι η δύναμή του. Έχει γίνει μια αντιστροφή.
Παλιά “έπαιζε” με τα κύρια θέματα της κάθε εποχής, είτε ήταν πολιτικά είτε
κοινωνικά. Τώρα σου δίνει μια ελευθερία να αγγίξεις άλλα πράγματα. Σου δίνει
την ευκαιρία να διερευνήσεις έναν χώρο που βρίσκεται στη σκιά της ζωής. Αλλά
θα με ενδιέφερε πια να “δουλέψω” αυτό το δεύτερο έργο με τον θίασο».

INFO

Το έργο ανέβηκε με σκηνικά και κοστούμια Έλενας Κατσούρη και μουσική επιμέλεια
του σκηνοθέτη. Παίζουν: Φώτης Γεωργίδης, Δημήτρης Δέλτα, Δήμητρα Νικολαΐδου,
Νάτια Χαραλάμπους, Γιολάντα Χριστοδούλου. Θα παίζεται στη Λευκωσία έως το
τέλος Απριλίου.