BIM BENTEPΣ «M’ έσωσε το ροκ εν ρολ»

«Το ροκ εν ρολ μού συμπαραστάθηκε στην επώδυνη εποχή της εφηβείας», εξομολογείται τώρα ο Γερμανός σκηνοθέτης Βιμ Βέντερς

Πίσω από το επάγγελμά μου υπάρχουν δύο αληθινά «χαρίσματα»: νιώθω βαθιά
ταξιδιώτης και ονειροπόλος. Το ένα είναι αδιαχώριστο από το άλλο. Οι ταινίες
είναι για μένα πάντα ταξίδια, εσωτερικά ή εξωτερικά. Όμως ένα ταξίδι δεν
αρχίζει αν προηγουμένως δεν έχω ονειρευτεί το μέρος. Και αντίστροφα, αν δεν
έχεις ταξιδέψει, στερεύεις από όνειρα. Πάντως οι δύο αυτές ιδιότητές μου έχουν
μία κοινή πηγή έμπνευσης: τη μουσική. Χωρίς αυτή δεν θα είχα γίνει ούτε
ταξιδιώτης, ούτε ονειροπόλος, ούτε καν σκηνοθέτης.

Χωρίς τον Τσακ Μπέρι, τον Τζιν Βίνσεντ, τον Έλβις Πρίσλεϊ, τους Everly
Brothers ή τον Έντι Κόχραν δεν θα είχα την επιθυμία να μεγαλώσω για να ταΐζω
μόνος μου το τζουκ μποξ. Το ροκ εν ρολ μού συμπαραστάθηκε στην επώδυνη εποχή
της εφηβείας. Μετά ήρθε το Golden Gate Quartet και ο John Lee Hooker για να
γνωρίσω τα γκόσπελ και τα μπλουζ και μαζί με αυτά μια όψη της Αμερικής
διαφορετική, αλλά πιο αληθινή από όλα τα άλλα μηνύματα που είχα λάβει από τη
Γη της Επαγγελίας.

Χωρίς τους Kinks, τους Troggs, τους Pretty Things, τους Stones, τους Beatles,
τον Βαν Μόρισον, δεν θα είχα τολμήσει να εγκαταλείψω τις σπουδές της Ιατρικής,
της Φιλοσοφίας και της Ιστορίας της Τέχνης για να χτίσω το μέλλον μου σε ένα
πεδίο πολύ πιο ευρύ, που ανταποκρινόταν στη «δημιουργικότητά» μου.

Αλλά και χωρίς τον Ζακ Μπρελ, τη Φρανσουάζ Αρντί, τον Σερζ Γκέινσμπουργκ και
τον Ζακ Ντιντρόνκ δεν θα είχα παθιαστεί με την ιδέα να μιλήσω γαλλικά και να
ζήσω στο Παρίσι.

Χωρίς τον Τζον Μάγιαλ και τους Bluesbrakers δεν θα είχα γνωρίσει τον αγαπημένο
μου τραγουδιστή Τζέι Μπι Λένουαρ.

H πρώτη μου σημαντική ταινία ήταν το «Ένα καλοκαίρι στην πόλη». Ο τίτλος
προέκυψε από τους Lovin’ Spoonfull. Το γυρίσαμε όλο την περίοδο του χειμώνα
και το αφιέρωσα στους Kinks. Το καλύτερο τραγούδι τους, το «Days», το πήρε
είκοσι χρόνια αργότερα ο Έλβις Κοστέλο για να το τραγουδήσει στην ταινία
«Μέχρι το τέλος του κόσμου».

Χωρίς το γλίστρημα του ήχου της κιθάρας του Ράι Κούντερ, το ταξίδι μου
στην αμερικάνικη Δύση θα είχε μείνει χωρίς θεμέλια και τα χρόνια μου στο
Παρίσι δεν θα είχαν αποκτήσει μια τέτοια συμβιωτική σχέση με το Τέξας. Και
χωρίς τους Creedence Clearwater Revival, κάποιες στιγμές κατάθλιψης θα είχαν
διαρκέσει περισσότερο.

Χωρίς τον Λου Ριντ, τον Τζόνι Κας, τον Μπόνο…

«Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, χάρη στον Νικ Κέιβ και τους Bad Seeds,
θεωρούσα το Βερολίνο το κέντρο του κόσμου», γράφει ο ΒΙμ Βέντερς. «H μουσική
αυτή των Αυστραλών, σαν να έπεσε από τον ουρανό στην κομμένη στα δύο πόλη μου,
προσδιόρισε αυτήν την εποχή που ήταν καλύτερη από οποιαδήποτε άλλη. Χωρίς τον
Μπομπ Ντίλαν, τον Τζόνι Κας ή τον Μπόνο, οι οποίοι εξέφρασαν τις απόψεις τους
ανοιχτά και χωρίς συγκατάβαση, δεν θα μπορούσα να το είχα πράξει κι εγώ, γιατί
αυτοί στάθηκαν υποδειγματικοί. Χωρίς τον Λου Ριντ και τους Velvet Underground,
η Νέα Υόρκη δεν θα μου φαινόταν η απόλυτη πόλη. Χωρίς τα τραγούδια του Μπομπ
Ντίλαν δεν θα είχα βρει το θάρρος να κάνω ταινίες. Χωρίς τον Ρόι Όρμπισον (οι
λέξεις δεν αρκούν για να εκφράσω αυτήν την απώλεια), χωρίς τον Τζιν Κλαρκ και
πάνω από όλους, χωρίς τον Μπόνο! Με άλλα λόγια, χωρίς το ροκ εν ρολ δεν
υπάρχουν όνειρα. Χωρίς όνειρα, δεν υπάρχει θάρρος. Χωρίς θάρρος, δεν υπάρχουν έργα».

Επιμέλεια: Έφη Φαλίδα