ΣE ΠPΩTO ENIKO Προσωπικά δεδομένα

Σκηνή πρώτη, στο ταμείο καταστήματος με ρούχα: η υπάλληλος ρωτά το όνομά μου
για να κόψει ονομαστική απόδειξη. Μάλιστα, χρήσιμο, το θέλει και η Εφορία.
Αμέσως μετά ζητά διεύθυνση και τηλέφωνο. «Θα μου στείλετε λουλούδια;» τη ρωτώ.
Δεν εκτιμά το χιούμορ μου και επανέρχεται με ύφος αυστηρό. «Όχι κυρία μου, για
το πελατολόγιό μας. Θα σας στέλνουμε τους καταλόγους για τις νέες κολεξιόν
μας» μου λέει. «Δεν θα μου τους στέλνετε» τής απαντώ.

Σκηνή δεύτερη, σε τράπεζα: η υπάλληλος είναι αρμόδια για να συνδέσει on-line
κατόπιν αιτήσεώς μου τον τραπεζικό μου λογαριασμό με την πιστωτική μου κάρτα.
Μετά το έντυπο που συμπληρώνω ανοίγει τον υπολογιστή της και «μπαίνει» στο
αρχείο που τηρεί η τράπεζα με το άνοιγμα του λογαριασμού μου και με αφορά. «A,
εδώ δεν έχουμε στοιχεία. Μας λείπουν πολλά» λέει. Με αιφνιδιάζει και αρχίζει:
«Τι επίπεδο μόρφωσης έχετε;», «Είστε έγγαμη, άγαμη;», «Πόσα παιδιά έχετε;».
Συνέρχομαι. Τη ρωτώ αν όλα αυτά είναι αναγκαία για να ικανοποιηθεί το απλό
αίτημά μου. Φυσικά δεν είναι, αλλά χρειάζονται στην τράπεζα «για στατιστικούς
λόγους, για το προφίλ των πελατών της».

Μάλιστα, είμαι λοιπόν ένα στατιστικό δείγμα. H τράπεζα, το κατάστημα ρούχων
που μπήκα μια φορά στη ζωή μου και ίσως να μην ξαναμπώ ποτέ, οι εταιρείες με
βρεφικά είδη που το μαιευτήριο φρόντισε – αν και το αρνήθηκε – να ενημερώσει
ότι γέννησα, το σούπερ μάρκετ που μου προσέφερε προνομιακή κάρτα πελάτη,
απαιτούν να μάθουν για μένα περίπου όσα και η μάνα μου. Σε μερικές περιπτώσεις
μάλιστα το κατάφεραν, γιατί με έπιασαν στον ύπνο και τώρα με τρομάζει που
ξέρουν όσα ξέρουν, αφού έτσι είμαι ευάλωτη απέναντί τους. Όμως, στο εξής τα
«προσωπικά μου δεδομένα» θα μπαίνουν μόνο στον «σκληρό δίσκο» των ανθρώπων που
με νοιάζουν και με νοιάζονται.