[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Είναι φορές που απορείς με το Δημόσιο. Όπως αυτό εκπροσωπείται σε κάθε
περίπτωση. Νιώθεις δηλαδή σαν να σε κυνηγάει με μια εγωπαθή μανία. Εξαντλεί
όλα τα μέσα για να βρει το δίκιο του, αρνούμενο πεισματικά να παραδεχθεί την
ήττα. Καθρέφτης αυτής της τακτικής – αδιάψευστος – είναι τα δικαστήρια. Και
ιδιαίτερα τα διοικητικά. Των οποίων τα πινάκια ξεχειλίζουν από εφέσεις κατά
πρωτόδικων αποφάσεων που δικαιώνουν τον πολίτη. Τόλμησες να στραφείς εναντίον
μου, λέει το θηρίο, θα το μετανιώσεις. H μια έφεση ακολουθεί την άλλη. Οι
νομικές υπηρεσίες των δημοσίων υπηρεσιών θεωρούν αδιανόητη την υπαναχώρηση προ
της δικαστικής νίκης του αντιδίκου τους. Επιδεικνύοντας εμμονή
εγκαταλελειμμένης συζύγου που αρνείται να δώσει διαζύγιο, εξαντλούν όλα τα
ένδικα μέσα, έστω κι αν το αποτέλεσμα είναι απολύτως προβλέψιμο. Οι
διαδικασίες είναι χρονοβόρες. Αλλά και ανθρωποβόρες. Μήπως είναι αυτός ο
στόχος; Θέλεις το δίκιο σου; Θα φτύσεις αίμα. Θα ταλαιπωρηθείς τόσο πολύ, που,
τουλάχιστον, θα αποθαρρύνεις όσους θελήσουν να σε μιμηθούν. Και φτάνουν οι
υποθέσεις στον Άρειο Πάγο ή στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ακόμη και δέκα
χρόνια μετά την έναρξη της αντιδικίας) για να καταλήξουν πού; Στο ίδιο
αποτέλεσμα που είχε η πρωτόδικη εκδίκασή τους! Στο μεταξύ έχουν απασχοληθεί μ’
αυτές δεκάδες άνθρωποι – εισαγγελείς, δικαστές, δικαστικοί υπάλληλοι,
δικαστικοί επιμελητές – έχουν σπαταληθεί μεγάλα χρηματικά ποσά καταβεβλημένα
από τον Έλληνα πολίτη και, το χειρότερο, ο τελικώς δικαιωμένος μπορεί να έχει
πουλήσει και το σπίτι του για να αντεπεξέλθει στα έξοδα. Τα παραδείγματα
άπειρα. Γιατί; Αν το κράτος – ή έστω οι νομικοί εκπρόσωποί του – αναγνώριζε
την πρώτη δικαστική κρίση και δεχόταν το λάθος του, το κέρδος θα ήταν διπλό.
Και τριπλό. Και οι δικαστές, που «βασανίζουν» με ιδιαίτερο ζήλο τις υποθέσεις
αυτές, θα ένιωθαν ικανοποίηση και ο πολίτης θα εμπνεόταν από σεβασμό για τον
γίγαντα αντίδικό του και, το κυριότερο, η Δικαιοσύνη θα ξαλάφρωνε σημαντικά.
Όσο για την εκδικητική μανία… ας διοχετευθεί προς άλλες κατευθύνσεις.