Πέφτουν οι πρεμιέρες σαν το χαλάζι…

Να χάνει κανείς τ’ αυγά και τα πασχάλια… Κυριολεκτικά (κι όταν λέω
«κυριολεκτικά» δεν το εννοώ όπως το εννοούν στα τηλεοπτικά δελτία
«ειδήσεων»…). Κυριακή των Βαΐων, και αυγά κόκκινα, και Πάσχα, και θέατρα
κλείνουν, και θέατρα ξανα-ανοίγουν, και καινούργια έργα ανεβαίνουν… Δεκάδες
σας λέω! Να χάν’ η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα (αυτό όχι
κυριολεκτικά…). Για να σας ξεμπερδέψω (όχι και πάλι κυριολεκτικά – πολύ
φοβάμαι ότι τα δελτία ειδήσεων μου το ‘χουν αφήσει το κουσούρι…), ελπίζω
οριστικά, να σας συνοψίσω ότι στις εξήντα πέντε από τις χειμωνιάτικες
παραστάσεις που κατέβασαν αυλαία και που κατέγραψα στο φύλλο της Παρασκευής 2
Απριλίου προ των Βαΐων θα πρέπει να προσθέσετε τη «Φωλιά του κούκου» στο «Νέο
Ριάλτο» και να αφαιρέσετε τη «Μορφή των πραγμάτων» σε σκηνοθεσία Αλέξη
Γεωργούλη που συνεχίζει στη Δεύτερη Σκηνή του «Κιβωτός», την οποία πρέπει να
προσθέσετε στις εβδομήντα που συνεχίζουν να παίζονται και ο κατάλογος των
οποίων δημοσιεύτηκε στο φύλλο της Μεγάλη Τετάρτης 7 Απριλίου και να τις κάνετε
εβδομήντα μία.

…και «τραυματισμοί»

Όσο για τις καινούργιες, μετά το Πάσχα και μέχρι τέλος Ιουνίου(!), πρεμιέρες
σε στεγασμένα θέατρα μην επαναπαυθείτε στις περίπου πενήντα που κατέγραψα. Τα
καθυστερημένα «δελτία Τύπου» πέφτουν σαν το χαλάζι (και ο πληγωμένος
θεατρόφιλος αναστενάζει…). Κουράγιο!