ANNITA ΣANTOPINAIOΥ Στο θέατρο λόγω σκωληκοειδίτιδας!

«Προχώρησα τον εαυτό μου. Κι όσο προχωρώ τον εαυτό μου τόσο καλύτερο θέατρο κάνω. Δεν έχω απωθημένα. Άλλωστε ό,τι έκανα το έκανα συνειδητά. Υπάρχει βέβαια μια πίκρα: δεν ξέρουν στην πατρίδα μου τι έχω κάνει στην Κύπρο», λέει η Αννίτα Σαντοριναίου

«Στο θέατρο βρέθηκα με αφορμή μια σκωληκοειδίτιδα! Θα έδινα για τη Νομική,
αλλά έπαθα σκωληκοειδίτιδα και έχασα τις εξετάσεις. Για να μη χάσω και τον
χρόνο μου πήγα και έδωσα εξετάσεις στη δραματική σχολή του “Θεάτρου Τέχνης”.
Αγαπούσα βέβαια το θέατρο, πήγαινα θέατρο, είχα δει κάποιες παραστάσεις στο
“Υπόγειο” και είχα μαγευτεί και στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε φαίνεται
η σκέψη να πάω στο θέατρο, αλλά δεν τολμούσα να το πω ούτε στον εαυτό μου ούτε
στους γονείς μου, γιατί θα γινόταν κακό μεγάλο – ήμουν και μοναχοπαίδι… Τους
το έκρυβα μέχρι την παραμονή των εξετάσεων. Από ‘κεί και πέρα ούτε λόγος για
Νομική…».

Την εκτιμούσα και την θαύμαζα την ηθοποιό Αννίτα Σαντοριναίου ανέκαθεν. Ακόμα
την θυμάμαι στο «Υπόγειο», Προστάτρια Δύναμη Αγγλία στους «Προστάτες» του
Μήτσου Ευθυμιάδη. Και την απολάμβανα κάθε φορά που ο Θεατρικός Οργανισμός
Κύπρου έφερνε στην Αθήνα ή στην Επίδαυρο παράστασή του στην οποία έπαιζε.

Τώρα που την γνώρισα από κοντά με γοήτευσε και ο άνθρωπος. Ισχυρή
προσωπικότητα, ευγενέστατη, με τον λόγο τον καλό στο στόμα, γοητευτική
γυναίκα, φωνή βαθιά με τον ήχο του τσέλου, σκέψη και λόγος συγκροτημένα, γέλιο
«εκ βαθέων» και χιούμορ που μου φάνηκε ότι το συγκρατούσε για να μην «εκραγεί»
επειδή ήταν η πρώτη φορά που μιλούσαμε.

Θα τελειώσει τη σχολή το 1974, αλλά ήδη είχε ξεκινήσει την πορεία της στο
σανίδι, μαθήτρια της σχολής ακόμη, από την «Οπερέτα» του Γκομπρόβιτς. Πρώτος
της «επίσημος» ρόλος, στην «Τύχη της Μαρούλας» το καλοκαίρι του 1974. Τριάντα
χρόνια κλείνουν φέτος.

Τα οκτώ – έντεκα μαζί με τη σχολή – θα τα περάσει στο «Θέατρο Τέχνης». Το 1982
θα το αφήσει για να φύγει – «κινητήρια» δύναμη ο έρωτας – στην Κύπρο. Και
παραμένει βασικό στέλεχος του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου επί είκοσι δύο
χρόνια!

Φέτος «ανέβηκε» στην Αθήνα για να συνεργαστεί με το «Εθνικό Θέατρο». Είναι,
πλάι στον Πέτρο Φυσσούν, η Έλεν Ντάμσον στο «Δώρο της Μέδουσας» του Πίτερ
Σάφερ, που σκηνοθέτησε ο Γιώργος Θεοδοσιάδης και που παίζεται στο «Κάππα».
Άλλη μια εξαίρετη, δυνατή ερμηνεία στο ενεργητικό της. Και το καλοκαίρι θα
συνεργαστεί και πάλι, ύστερα από είκοσι δύο χρόνια, με το «Θέατρο Τέχνης» στη
«σύνθεση» σκηνών από τις αριστοφανικές του παραστάσεις, η οποία ετοιμάζεται
για την Επίδαυρο. Θα παίξει Λυσιστράτη, Διόνυσο στις «Βάκχες» και Πενία στον
«Πλούτο».

Πολλοί και σημαντικοί οι ρόλοι της στον ΘΟΚ.

«Εκείνο που θα υπογραμμίσω είναι ότι έχω κάνει εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Κι αυτό ήταν φοβερά προκλητικό για μένα». Πίνει μια γουλιά απ’ τον καφέ της.
«Έκανα, ας πούμε, “Στρίγγλα που έγινε αρνάκι” και “Γέρμα”. Έκανα “Φαύστα” του
Μποστ και “Φαίδρα” του Ρακίνα. Έκανα “Μήδεια” του Μποστ και Λαίδη Μάκμπεθ. Το
άλλο κέρδος ήταν ότι δούλεψα με πολλούς και διαφορετικών σχολών ξένους
σκηνοθέτες που φέρνει ο ΘΟΚ».

Βρεθήκατε στην Αθήνα – για να παίξετε – ύστερα από είκοσι δύο χρόνια. Πώς
νιώσατε;

«Βρίσκομαι πάλι στον χώρο που με γέννησε, στον χώρο που “απογειώθηκα”
θεατρικά. Αλλά, καλλιτεχνικά τουλάχιστον, πατρίδα μου η Κύπρος είναι. Είναι
σκληρό αυτό που λέω και το λέω όχι εύκολα, αλλά εδώ δεν με ξέρουν. Ούτε στο
πάρκινγκ του “Εθνικού”!». Γελάει.

Για τον χειμώνα πιθανολογεί ότι θα κάνει στον ΘΟΚ, με σκηνοθέτη τον Νεόφυτο
Ταλιώτη, Έντα Γκάμπλερ στο έργο του Ίψεν που επρόκειτο να πάει τον χειμώνα
αλλά η παράσταση αναβλήθηκε.

«Είμαι πολύ χορτάτη από ρόλους. Αυτό που με ενδιαφέρει πια είναι η σύγχρονη
γραφή και να κάνω διαφορετικά πράγματα. Και ο πειραματισμός. Νομίζω ότι έτσι
θα βγούμε από το τέλμα στο οποίο βρισκόμαστε. Και ότι έτσι θα “συμπαρασύρουμε”
νέους ανθρώπους, που κι εκείνοι θα μας βοηθήσουν να αρθρώσουμε νέο λόγο. Έστω
κι αν είναι λανθασμένος». Για τον λόγο αυτό συμμετέχει ενεργά στην Πειραματική
Σκηνή του ΘΟΚ, που εγκαινιάστηκε πρόπερσι.

«Ήταν χρέος η επιστροφή»

Πώς αντιμετωπίσατε στο «Δώρο της Μέδουσας» τον ρόλο αυτής της γυναίκας, που
υπερασπίζεται τη μνήμη ενός άνδρα με τον οποίο τόσα την έδεσαν αλλά και από
τον οποίο τόσα υπέφερε;

«Νομίζω ότι είναι πολύ κοντά μου. Το είδα από την πρώτη στιγμή που τον
διάβασα. Υποστηρίζει με νύχια και με δόντια κάτι που πιστεύει. Οι δυσκολίες
ήταν να εξοικειωθώ με τις συνθήκες. Να δουλέψω με ανθρώπους που δεν τους
ήξερα. Συν η αγωνία για τον σκηνοθέτη μας, τον Γιώργο Θεοδοσιάδη, που είχε
ασθενήσει και έπρεπε να κάνει εγχείρηση καρδιάς».

Και στο «Υπόγειο»; Πώς αισθανθήκατε κατεβαίνοντας για πρόβα;

«Ήταν χρέος η επιστροφή αυτή. Και επιστρέφω με Αριστοφάνη όταν είχα την τύχη
να παίζω στην ιστορική παράσταση των “Ορνίθων”, με την οποία ο Κουν μπήκε στην
Επίδαυρο το ’75. Ήταν συγκλονιστικές οι στιγμές που ζήσαμε τότε.
Κινηματογραφήθηκε μάλιστα η παράσταση και είχα βοηθήσει πολύ τότε τον Σάκη τον
Μανιάτη στο μοντάζ».

INFO

«Το δώρο της Μέδουσας» στη Σκηνή «Κάππα» του «Εθνικού Θεάτρου» (Κυψέλης 2,
τηλ.: 210-8831.068). H «σύνθεση» Αριστοφάνη από το «Θέατρο Τέχνης Κάρολος
Κουν» στην Επίδαυρο στις 25 και 26 Ιουνίου.