ΣE ΠPΩTO ENIKO H επιστροφή…

«Οι προηγούμενες ημέρες ήταν τρελές. Παντού καπνοί, πυροβολισμοί,
χειροβομβίδες, ένας πραγματικός πόλεμος! Τόσο γρήγορος, τόσο απρόσμενος, τόσο
απίστευτος. Όλοι μου οι συνάδελφοι είναι ζωντανοί, αλλά δύο έχουν μείνει ήδη
άστεγοι γιατί τα σπίτια τους καταστράφηκαν. Ο φίλος μου είναι αστυνομικός και
φοβάμαι πολύ γι’ αυτόν, γι’ αυτό αποφάσισα να πάμε για Πάσχα στη Σερβία και να
επιστρέψουμε ύστερα από δεκαπέντε ημέρες», μου έγραφε την περασμένη εβδομάδα η
Αντέλα, Σέρβα, η οποία ζει και εργάζεται στο Κόσοβο κι έζησε την κόλαση των
προηγούμενων εβδομάδων, όταν Αλβανοί και Σέρβοι επιδόθηκαν στις αιματηρότερες
συγκρούσεις των τελευταίων ετών.

H Αντέλα δεν έχει την πολυτέλεια να ζήσει στο σπίτι της, στη Σερβία, γιατί
εκεί δεν μπορεί να βρει δουλειά. Έτσι εργάζεται ως μεταφράστρια σε μη
κυβερνητική οργάνωση στην Πρίστινα και μένει σ’ έναν σερβικό θύλακο κοντά στην
πρωτεύουσα του Κοσόβου. Δεν επέλεξε εκείνη να ζει εκεί, ούτε να φοβάται να
γυρίζει στο σπίτι της κάθε βράδυ. Κερδίζει όμως τη ζωή της κάθε μέρα, χωρίς να
παραπονιέται και να γκρινιάζει. Και δεν παραλείπει ν’ αυτοσαρκάζεται: «Ένα από
τα καλά πράγματα που έφεραν οι ειρηνευτικές δυνάμεις εδώ είναι τα θωρακισμένα
αυτοκίνητα», λέει γελώντας.

Ποτέ δεν είναι αργά να καταλάβουμε ότι η επιστροφή σε μια φυσιολογική
καθημερινότητα δεν είναι αυτονόητη για όλους. Ότι οι καθημερινές συνήθειες που
μισούμε είναι για άλλους ευλογημένες. Ότι δεν βλάπτει να κοιτάμε γύρω μας πιο
συχνά για να συνειδητοποιούμε ότι δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου. Ότι η
βαρυστομαχιά από το αρνάκι και η επιστροφή στη ρουτίνα δεν είναι και ό,τι
χειρότερο μπορεί να σου συμβεί…

Καλή επάνοδο!