[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Οι εξελίξεις στο Κυπριακό με το περιβόητο αμερικανοβρετανικό σχέδιο
Ανάν ήταν ο καταλύτης. Κανένα ελληνικό κόμμα, δεν θα μείνει έξω από τον
«χορό».

Στη κόμμα της πλειοψηφίας, τη N.Δ., τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί μπορεί να
επαναπαύθηκαν στη βάση της λογικής ότι «το πολιτικό κόστος θα είναι
αποκλειστικά του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος χειρίσθηκε τόσα χρόνια τα εθνικά
θέματα», ωστόσο οι εξελίξεις καλούν τον Κώστα Καραμανλή να πάρει θέση. Κι αυτό
θα γίνει. Κι ας θέλει ο Πρωθυπουργός να απομακρύνει το… πικρό ποτήρι. Το
επιβάλλουν οι πολύ γοργές μεταβολές στον περίγυρο (π.χ. Παλαιστίνη, Ιράκ).
Είναι άλλωστε αναγκαία για το Λονδίνο και την Ουάσιγκτον – λόγω της
στρατηγικής της θέσης – μία διχασμένη Κύπρος για να μπορούν Αμερικανοί και
Βρετανοί να κυριαρχούν στην περιοχή.

Την ίδια ώρα, είτε οι ανακατατάξεις εντός του ΠΑΣΟΚ είτε η αναδιάταξή του στο
πολιτικό στερέωμα πρέπει να θεωρούνται δεδομένες. Ένα κόμμα που γεννήθηκε,
στέριωσε και μεγάλωσε ως προοδευτικό πατριωτικό Κίνημα δεν μπορεί από τη φύση
του να αντέξει σε τόσους πολλούς εθνικούς συμβιβασμούς. Οι επιλογές για τα
Ίμια, τον Οτζαλάν και προ πάντων για την Κύπρο δεν μπορεί να αφήσουν ανέπαφες
και ανεπηρέαστες τις λεπτές ισορροπίες ύπαρξής του. Οι υπογραφές δεκάδων
στελεχών και πρώην βουλευτών ή η κίνηση στήριξης του Τάσσου Παπαδόπουλου από
τον Κώστα Λαλιώτη ίσως αποδειχθούν η κορυφή ενός παγόβουνου που απειλεί ένα
κόμμα, το οποίο στην ιδρυτική του διακήρυξη περιλαμβάνει πατριωτικές αρχές
εντελώς διαφορετικές από εκείνες που ακολούθησε τα τελευταία χρόνια.

Όσο για την Αριστερά, η σταθερή θέση του KKE κατά του σχεδίου Ανάν έναντι μιας
ασαφούς πολιτικής του ΣΥΝ, που έτεινε στην τελευταία συζήτηση στη Βουλή να
ταυτισθεί με το «ναι στο αμερικανοβρετανικό σχέδιο», προοιωνίζεται
ανακατατάξεις, το εύρος των οποίων δεν έχει ακόμα αποσαφηνισθεί.

Φυσικά, το πρόβλημα παραμένει για όλους: απουσιάζει μία εθνική στρατηγική,
βασισμένη σε πατριωτικές και προοδευτικές αρχές, τις οποίες μόνο εμπνευσμένες
και – χωρίς γραμμάτια – ηγεσίες μπορούν να υπηρετούν.