ΣE ΠPΩTO ENIKO Eίναι ένα ωραίο παραμύθι;

Άγιες ημέρες αυτές που διανύουμε, ημέρες χαρμολύπης, που δεν προσφέρονται, σε
αντίθεση με τα Χριστούγεννα, για καταναλωτικά όργια, πανηγύρια και τρελές
εξόδους. H ζωή, η πορεία, η απόφαση, ο Γολγοθάς, η θυσία, ο θάνατος. Και η
Ανάσταση. Μεγάλη Παρασκευή, τα νεκροταφεία γεμίζουν από κόσμο και το βράδυ, η
νεκρική πομπή μεταφέρεται στους δρόμους. Μεγάλο Σάββατο βράδυ, με μία λαμπάδα
γιορτάζουμε όλοι μαζί την Ανάσταση. Ημέρες του Πάσχα. Πάσχα σημαίνει πέρασμα.
Εμείς γιορτάζουμε το πέρασμα στην αιώνια ζωή, οι Εβραίοι, το πέρασμα από την
Αίγυπτο στην ελευθερία, οι σιίτες μουσουλμάνοι, το πέρασμα στη μεταθανάτια
ζωή, του διαδόχου του προφήτη Μωάμεθ.

Πανανθρώπινη είναι η ανάγκη να πιστεύουμε ότι κάποιος πολύ ανώτερος, πολύ
διαφορετικός, πολύ πιο δυνατός από εμάς, μας αγάπησε τόσο ώστε να πέσει στο
επίπεδό μας, να μας αγκαλιάσει, να θυσιαστεί για μας, και μετά, να αναστηθεί,
νικώντας τον θάνατο, αίροντας τις αμαρτίες μας και αγαπώντας όλους μας, μηδέ
των φονιάδων του εξαιρουμένων. Αυτή δεν είναι και η απόλυτη αγάπη που όλα τα
νικάει, την οποία αναζητούμε σε κάθε στιγμή της ζωής μας;

Ορισμένοι λένε ότι όλα αυτά μπορεί να είναι και ένα ωραίο παραμύθι που
απεικονίζει τη δική μας ανάγκη να νιώθουμε ότι υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από
εμάς, πέρα από το απέραντο κενό. Λένε ότι η πίστη είναι ένα ψέμα. Ένα όμορφο
ψέμα που μας επιτρέπει να αντέχουμε τη ζωή. Ποιο είναι όμως το ψέμα και ποια η
πραγματικότητα; Και είμαστε βέβαιοι, ότι η πραγματικότητα είναι αυτό που εμείς
οι άνθρωποι αντιλαμβανόμαστε; Θυμάμαι τη γιαγιά μου, τη νόνα μου την Αμαλία, η
οποία πάντα μου έλεγε, «όλη η ζωή μου, σαν ψέμα μου φαίνεται ότι έχει περάσει,
όλη η ζωή, παιδί μου, σαν ψέμα είναι, σαν ψέμα περνάει».