[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μα, δεν υπάρχουν όρια; Κυρίως γι’ αυτούς, που εδώ και χρόνια έχτιζαν
πέτρα πέτρα μία πολιτική συμβιβασμού για τα εθνικά θέματα, με την παιδαριώδη
λογική «τι να κάνουμε, σε πόλεμο με την Τουρκία να πάμε;».

Καλά, δεν ήξεραν! Δεν ρώταγαν; Δεν ζητούσαν να μάθουν ότι η Ιστορία της χώρας
και η διεθνής εμπειρία φωτίζουν, εδώ και δεκαετίες, όχι μόνο τον δρόμο της
αξιοπρέπειας, αλλά και της λογικής που «λέει» ότι ένας πόλεμος και μία εθνική
καταστροφή αποφεύγονται όταν προετοιμάζεσαι ψυχή τε και σώματι;

Και καλά όλα τα άλλα… Γιατί ορισμένοι – αυτοί μάλιστα που τα σχεδίασαν όλα –
βάλθηκαν να διχάσουν τον Ελληνισμό; Γιατί έβαλαν τους Έλληνες – με τις
ευλογίες φυσικά των Αμερικανών και των Βρετανών – άλλοι να υπερασπίζονται το
σχέδιο Ανάν και άλλοι να καταφέρονται εναντίον;

Έπειτα, σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, γιατί άρχισαν να μιλάνε για λογική σε
αντιπαράθεση με το συναίσθημα; Αλήθεια, ποιους κανόνες λογικής για τη σωτηρία
του Έθνους καλύπτει η αναξιοπρεπής – και όχι μόνον – αποδοχή με τόση ευκολία
των πιέσεων της Ουάσιγκτον και του Λονδίνου;

Και γιατί – ενώ οι ίδιοι τα αποδέχθηκαν όλα τόσο εύκολα – έπρεπε να ενδυθούν
τον μανδύα των επίσημων κομματικών και κυβερνητικών αντιπροσωπειών, για να
κατέβουν να πιέσουν τους ταλαίπωρους Έλληνες της Κύπρου, οι οποίοι έχουν νωπές
ακόμα της μνήμες του πραξικοπήματος και της στρατιωτικής εισβολής του Αττίλα;

Τι περιμένουν δηλαδή; Θέλουν να συνετίσουν τους «κακούς» και «ανυπάκοους»
Έλληνες της Κύπρου, οι οποίοι σέρνουν πίσω τους χιλιετηρίδες σπουδαίου
ελληνικού πολιτισμού και αγώνες που υψώθηκαν ίσαμε τον ουρανό και ακόμα
παραπέρα έως τις αγχόνες της αγγλικής αποικιοκρατίας;

Γιατί πολιτικοί, που ενώ οδήγησαν τη χώρα σε πρόωρες εκλογές με δικαιολογία το
Κυπριακό, κρύφτηκαν – τόσο καιρό – πίσω από τα κυπριακά κόμματα; Γιατί στη
συνέχεια βιάστηκαν να πάρουν θέση λίγες ώρες πριν από το διάγγελμα του Τάσου
Παπαδόπουλου;

Και γιατί ζητάνε από τη «βιασμένη» Κύπρο να υπογράψει κιόλας για το… δίκαιο
του βιασμού της;