ΣE ΠPΩTO ENIKO Δύο μητέρες

Οι δύο γυναίκες δεν γνωρίζονται. Δεν έχουν συναντηθεί ποτέ στη ζωή τους. Κι
όμως, έχουν κάτι κοινό που τις ενώνει. H μία ζει στην Ισπανία και είναι μητέρα
ενός εκ των θυμάτων από την πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στη Μαδρίτη. H
δεύτερη ζει στην Ελλάδα και είναι η μητέρα του νεαρού Θάνου Αξαρλιάν, που
δολοφονήθηκε στην καρδιά της Αθήνας, τον Ιούλιο του 1992, από τη 17N. H φωνή
της μητέρας του νεαρού Ισπανού έφτασε στη χώρα μας μέσω των τηλεοπτικών
δελτίων ειδήσεων. Θλιμμένη, αλλά αξιοπρεπής μέσα στον πόνο της, απηύθυνε
έκκληση να είναι το δικό της παιδί το τελευταίο θύμα. «Είμαι έτοιμη να
συγχωρήσω τους δράστες, αρκεί να μην περάσουν και άλλοι τα ίδια…», είπε.
Βλέποντας την άγνωστη αυτή γυναίκα, ήταν σαν να ξαναζούσα την κατάθεση της κ.
Σταυρούλας Αξαρλιάν στο δικαστήριο. Σαν να άκουγα τα δικά της λόγια. Στο
παρελθόν είχε και εκείνη διατυπώσει την ίδια έκκληση προς τα άγνωστα τότε μέλη
της οργάνωσης. Να σταματήσουν τη δράση τους και ήταν έτοιμη να τους
συγχωρήσει. Έκκληση που αποδείχθηκε κενό γράμμα… Στα χρόνια που μεσολάβησαν
μέχρι τη σύλληψη των κατηγορουμένων για συμμετοχή στη 17N προστέθηκαν κι άλλα
κτυπήματα στον μακρύ κατάλογο των ενεργειών. Γι’ αυτό και επέστρεψε την
ετεροχρονισμένη συγγνώμη σε όσους αισθάνθηκαν την ανάγκη να την εκφράσουν κατά
τη διάρκεια της πολύμηνης δίκης. Ίδια λόγια. Κοινή στάση. Ζυγισμένη
αξιοπρέπεια. Μητέρες άγνωστες μεταξύ τους, που χωρίς να κατέχουν κανένα
αξίωμα, καμία θέση, έτυχε να στείλουν το δικό τους μήνυμα ενάντια στην
τρομοκρατία. Παρά τον πόνο τους, ελπίζουν ακόμη πως μπορούν να βρουν
αποδέκτες.