TPITH AΠOΨH Bρώμικα ψέματα

«Οι Ισπανοί σοσιαλιστές πέτυχαν στις εκλογές της 14ης Μαρτίου μία μεγαλειώδη
νίκη. Άρα, έγινε αυτό που ήθελαν οι τρομοκράτες». Αυτόν τον απαράδεκτο
ισχυρισμό ενστερνίσθηκε πρόσφατα το αμερικανικό περιοδικό «Time» (29/3/2004).
Όμως, την ίδια επικίνδυνη άποψη υιοθέτησε αστόχαστα και η κυβέρνηση του
προέδρου Μπους. Επομένως, το αγωνιώδες ερώτημα είναι το εξής: Είναι δυνατόν να
ενοχοποιηθεί ο ισπανικός λαός, επειδή έφερε στην εξουσία τους Ισπανούς
σοσιαλιστές; Σε αυτό το κείμενο θα αποδείξω σύντομα, γιατί η παραπάνω απίθανη
αντίληψη αγνοεί ολοκληρωτικά κάποια κρίσιμα δεδομένα.

Κατ’ αρχήν, κανείς λαός δεν μπορεί να καθησυχάσει (appease) την «μηδενιστική
τρομοκρατία», που λειτουργεί με το ποιοτικό μοντέλο της Αλ Κάιντα. Γιατί;
Γιατί η οργάνωση αυτή έχει, αναμφίβολα, ένα τρελό χιλιαστικό όραμα. Δηλαδή,
αποβλέπει μακροπρόθεσμα στην ανάφλεξη του σημερινού κόσμου. Και στην
επανίδρυση του εξαγνισμένου χαλιφάτου της Κόρδοβας (υπό τους όρους της
πουριτανικής διδασκαλίας του Ουαχαμπισμού, που επιδιώκει την εξάπλωση των
απάνθρωπων καθεστώτων των Ταλιμπάν).

Όμως, η Αλ Κάιντα δεν έχει σταθερούς (βραχυπρόθεσμους) στόχους. H προκείμενη
ατζέντα μεταβάλλεται διαρκώς. Έτσι, οι πλούσιες τρομοκρατικές ελίτ κάποιες
φορές επιθυμούν την αναζωπύρωση των φυλετικών εντάσεων στο αμερικανοκρατούμενο
Ιράκ. Άλλες φορές θέλουν να τιμωρήσουν τον διεφθαρμένο δυτικό πληθυσμό κ.λπ.
Υπ’ αυτήν την έννοια κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα, πότε ικανοποιούνται οι
αξιώσεις των σκαπανέων της ολοκληρωτικής καταστροφής, που δεν δίστασαν στη
Μαδρίτη να μακελέψουν γέροντες και μικρά παιδιά («El Pais», 30/3/2004).

Επομένως, οι Ισπανοί πολίτες δεν έφεραν στην εξουσία τους σοσιαλιστές για να
«καταπραΰνουν» τους πολεμοχαρείς σφαγείς της Αλ Κάιντα. Όπως αφελώς διαδίδει η
κυβέρνηση του προέδρου Μπους, επειδή αγνοεί απαράδεκτα τα ποιοτικά
χαρακτηριστικά της σύγχρονης τρομοκρατίας.

Όμως, στις εκλογές της 14ης Μαρτίου ο ισπανικός λαός απέρριψε κατηγορηματικά
και το αυταρχικό μοντέλο της πολιτικής διακυβέρνησης του δεξιού πρωθυπουργού
Jose Aznar. Τι καταδίκασαν ειδικότερα οι ψηφοφόροι; Πρώτα-πρώτα καταδίκασαν
την ανήθικη προσπάθεια του απερχόμενου πρωθυπουργού να χρεώσει άδικα την
εφιαλτική σφαγή του σταθμού της Ατότσα στους «συνήθεις υπόπτους», δηλαδή στους
Βάσκους αυτονομιστές της ETA.

Προφανώς ο Jose Aznar δεν κατανόησε τίποτε από αυτά που λέει ο Α. Giddens (Ο
Τρίτος Δρόμος). Δηλαδή ότι στις σύγχρονες «μιντιακές κοινωνίες» τόσο οι
κυβερνήσεις όσο και οι πολίτες ζουν ολοκληρωτικά στο ίδιο περιβάλλον
πληροφόρησης. Θα ήταν δυνατό μέσα σε αυτές τις συνθήκες να τελεσφορήσει η
βρώμικη εκστρατεία χειραγώγησης των media που προσπάθησε να εξαπολύσει ο Aznar
(για να μη συσχετιστούν οι τρομοκρατικές επιθέσεις με τον πόλεμο στο Ιράκ, που
υποστήριζε ο ίδιος φανατικά;). Μόνο ένας αφελής θα το πίστευε αυτό!

Επιπλέον, ο ισπανικός λαός αποδοκίμασε με την ψήφο του τη συστηματική
περιφρόνηση του θεσμικού ρόλου της αντιπολίτευσης και την ιδεολογική
μονοπώληση του πνεύματος του ισπανικού Συντάγματος από την κυβερνητική
πλειοψηφία.

Τέλος, οι Ισπανοί πολίτες απέρριψαν την 14η Μαρτίου τον «σκληρό»
νεοφιλελευθερισμό της προηγούμενης κυβέρνησης, που εμπνεόταν από τον Αυστριακό
διανοητή F. Hayek, και είχε ως αποτέλεσμα την εκτεταμένη φτώχεια στους
αγροτικούς πληθυσμούς και την υψηλή ανεργία σε ολόκληρη τη χώρα. Πολλοί
ισχυρίζονται ταυτόχρονα, ότι το εκλογικό σώμα ενοχλήθηκε και από κάτι άλλο:
Δηλαδή, από τον επικίνδυνο εθνικισμό ( paleo-espanolism) της συντηρητικής
παράταξης, που κυοφορούσε ανώμαλες σχέσεις με τη χώρα των Βάσκων και την
Καταλωνία («El Pais», 25/3/2004).

Ποιο είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Ο ισχυρισμός της κυβέρνησης Μπους ότι η
Αλ Κάιντα αλλοίωσε ουσιαστικά το αποτέλεσμα των ισπανικών εκλογών είναι και
εσφαλμένος (και ύποπτος). Γιατί παραγνωρίζει συνειδητά όλα αυτά τα μεγέθη τα
οποία σκιαγραφήσαμε παραπάνω… Και γιατί οι Αμερικανοί δεν θέλουν την
απόσυρση των ισπανικών στρατευμάτων από το Ιράκ. Όμως, όλα στη ζωή έχουν ένα
τέλος. Και όπως λέει χαρακτηριστικά ο νέος πρωθυπουργός Zapatero: «… Δεν
μπορείς να οργανώνεις ένα πόλεμο, που βασίζεται στα ψέματα».

O Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ