Ο κατάσκοπος που ξεχάστηκε…

Το διαβατήριο του Φριτζ Κόλμπε, του «σημαντικό- τερου κατασκόπου του B’ Παγκόσμιου Πολέμου»

H Γερμανία δεν τον ευχαρίστησε ποτέ. Παρέμεινε για πολλές δεκαετίες προδότης.
Κι όμως, είναι ο σιωπηλός ήρωας που, διακινδυνεύοντας τη ζωή του, έδειξε ότι η
αντίσταση σε ένα απάνθρωπο καθεστώς δεν είναι δουλειά μόνο αριστοκρατών ή νέων
ιδεαλιστών, αλλά και απλών ανθρώπων.

Σήμερα, 33 χρόνια μετά τον θάνατό του, ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί και στα
μάτια των Γερμανών. Για τη CIA, ο Φριτζ Κόλμπε ήταν ο «πιο σημαντικός
κατάσκοπος του B’ Παγκόσμιου Πολέμου». Ανάμεσα στο 1942 και το 1945 διοχέτευσε
σε Αμερικανούς αξιωματούχους στην Ελβετία περισσότερα από 1.600 απόρρητα
έγγραφα του ναζιστικού καθεστώτος. Στις Ηνωμένες Πολιτείες η συμβολή του
αναγνωρίστηκε και ο Κόλμπε τιμήθηκε μετά τον πόλεμο. Στην πατρίδα του όμως
εξοστρακίστηκε και ξεχάστηκε. Στην ίδια πατρίδα που θεοποίησε μεταπολεμικά
τους αξιωματικούς οι οποίοι εκτελέστηκαν γιατί επιχείρησαν, αν και ανεπιτυχώς,
να δολοφονήσουν τον Χίτλερ το 1944.

Αντίθετα, ο Κόλμπε έχασε τη δουλειά του, τους φίλους του, αλλά και τη φήμη του
στο υπουργείο Εξωτερικών, όπου εργαζόταν. Για πολλούς συναδέλφους του είχε
γίνει προδότης που είχε συμμαχήσει με τον εχθρό. Έτσι, τον απέρριψαν
επανειλημμένα, μετά τη λήξη του πολέμου, όταν ζήτησε να εργαστεί στο υπουργείο
Εξωτερικών της Δυτικής Γερμανίας. Τότε αποφάσισε να φύγει από τη χώρα του.
Κατέληξε πωλητής μιας αμερικανικής εταιρείας ηλεκτρικών εργαλείων. Πέθανε το
1971 στην Ελβετία.

«Στόχος μου ήταν να συμβάλω ώστε να επιταχυνθεί ο τερματισμός του πολέμου για
τους ατυχείς συμπατριώτες μου και να δοθεί τέλος στη δοκιμασία των κρατουμένων
στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν ξέρω αν το κατάφερα», έγραψε το 1965, σε μια
επιστολή που δημοσιεύεται στο βιβλίο που έγραψε γι’ αυτόν ο Γάλλος
δημοσιογράφος Λικά Ντελάτρ («Ο πιο σημαντικός πράκτορας του B’ Παγκόσμιου
Πολέμου»).

Πρόσφατα, εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών στο Βερολίνο δήλωσε
ότι το υπουργείο βοήθησε τον Ντελάτρ στην έρευνά του για τον Κόλμπε και
αναζητεί τώρα τον ενδεδειγμένο τρόπο για να τιμήσει τόσο τον ίδιο, όσο και
άλλους αντιστασιακούς μαχητές.