Στα Γιάννινα, με δυο παπούτσια πάνινα

ΓΙΑΝΝΙΝΑ – ΖΑΓΟΡΟΧΩΡΙΑ πήγαμε το τετραήμερο της 25ης. Χόρτασε η ψυχούλα
μου ομορφιά. Είχα ξαναπάει πολλές φορές. Όπως όλοι μας. Όμως, τα τελευταία
χρόνια βλέπω αλλιώς τα πράγματα. Ανακαλύπτω τον κόσμο μέσα από τα μάτια του
γιου μου. Το βλέμμα μου εστιάζει μέσα από το δικό του βλέμμα. Το «καινούργιο»
του, γίνεται «καινούργιο» μου. Κι όλα αποκτούν το ακριβό άρωμα της πρώτης
φοράς.

ΣΑΝ ΠΡΩΤΗ φορά, βρέθηκα στα Γιάννινα. Παντού πήγαμε, παντού γυρίσαμε.
Στο κάστρο, στην Παλιά Πόλη, στα μουσεία. Μέχρι τα βατραχοπόδαρα στο νησάκι
τσακίσαμε. Βέβαια, στο Σπήλαιο του Περάματος ομολογώ ότι κώλωσα. Όταν η
ξεναγός ανέφερε όλως τυχαίως τα 585 σκαλιά – κι εγώ είχα αρχίσει να αγκομαχώ
από το τέταρτο – την έκανα με ελαφρότατα πηδηματάκια. (Άτιμο τσιγάρο, εδώ
πληρώνονται όλα!)

ΣΥΓΓΝΩΜΗ, τα Ζαγοροχώρια, εμείς οι Έλληνες πώς και δεν τα καταστρέψαμε;
Θέλω να πω, ως λαός, το διαθέτουμε αυτό το μοναδικό ταλέντο: κονιορτοποιούμε
το κάλλος. Εκδικούμαστε τη μοναδικότητα. Εδώ πώς μας έκοψε η μαγιονέζα; Πώς
διασώθηκε αυτός ο ευλογημένος τόπος; Σεργιανάς από χωριό σε χωριό και δεν
βλέπεις το κιτσαριό, τον ρεβανσισμό της ξεφτίλας πάνω στο πανάκριβο. H πέτρα,
αγάπη μου! H πέτρα είναι μεγάλη αρχόντισσα! Δεν τη γονατίζεις εύκολα!

Εκεί στο φαράγγι του Βίκου, μου ‘φυγε η μαγκιά. Πήγαμε στον εξώστη του
μοναστηριού που έχει την καλύτερη θέα. Ο γιος μου, μες την τρελή χαρά, αρχίζει
να αιωρείται πάνω στο καγκελάκι:

– Μαμά, κουνιέται!

«MAMA KOYNIETAI» πέρα – δώθε το παιδί και κάτω οι χαράδρες και τα
φαράγγια. Επειδή είμαι φύσει και θέσει νορμάλ άτομο με υψοφοβίες,
κλειστοφοβίες, αγοραφοβίες, έπαθα κρίση πανικού. Άναυδοι οι εν χορδαίς και
οργάνοις επισκέπτες άκουγαν μια τρελή να ωρύεται «κατέβα, αγάπη μου, από ‘κεί
και θα στο δείξω εγώ σε φωτογραφία».

Αρχαιολογικό Μουσείο, Δημοτικό Μουσείο, Βυζαντινό. Μουσείο Βρέλλη με τα κέρινα
ομοιώματα. Κατάθεση ψυχής ενός και μόνον ανθρώπου. Δεν μας παρατάτε με τη
Μαντάμ Τισό; Εδώ ο χριστιανός μιλάει για την ιστορία μας, για τους αγώνες μας
(«Μας» τρόπος του λέγειν. «Τους» πες καλύτερα).

KAMIA δεκαπενταριά χιλιόμετρα έξω από την πόλη, το αρχαίο θέατρο της
Δωδώνης. Ντρέπομαι που το λέω, αλλά δεν είχα ξαναπάει ποτέ. Πέντε
παλιοκοτρώνες περίμενα.

Μια μαγική πολιτεία συναντήσαμε. Μια κοιμισμένη βασιλοπούλα. Οι χώροι του
θεάτρου, του Βουλευτηρίου, του Πρυτανείου. Οι ναοί των ξεχασμένων θεών που
αποσύρθηκαν αξιοπρεπώς στη σιωπή και στο μεγαλείο.

TIMH ΕΙΣΟΔΟΥ; Δύο ευρώ. Μόνον. Στο εξωτερικό για να δεις το απολύτως
τίποτα, βγάζουν από τη μύγα ξίγκι. Στους Άγγλους, παράδειγμα, τους σκας ένα
σκασμό λεφτά για το Μουσείο του Σέρλοκ Χολμς (κι έπειτα μιλάμε για το ελληνικό
δαιμόνιο.) Πήγανε αυτοί τώρα κάνανε κοτζάμ μουσείο για ένα ανύπαρκτο πρόσωπο.
Έναν ήρωα μυθιστορήματος. Το παλτό του, η κάπα του, τα γυαλιά του δόκτορα
Γουότσον. Και πάνε τα πρόβατα οι τουρίστες και πληρώνουν να δούνε το τίποτα.
Γιατί οι κληρονόμοι του Γιάννη Μαρή δεν έχουνε κάνει ακόμα «Μουσείο Μπέκα»
απορώ! Κι εμείς έχουμε τόση ομορφιά, κληρονομιά, παράδοση, τόση αλήθεια, βρε
αδελφέ. Και τη λεηλατούμε, την υποτιμούμε, την ποδοπατούμε, την πετάμε στα
σκατά.

ΣΚΕΨΕΙΣ. Σκόρπιες. Δυσοίωνες. Με αφορμή μια απόδραση…

Στα Γιάννινα. Με δυο παπούτσια πάνινα…