Tι γυρεύαμε στη Λουκέρνη….

ΤΕΛΙΚΑ, για να βρει ένας πολιτικός από τα δύο μεγάλα κόμματα το θάρρος
να εκφράσει δημοσίως τη γνώμη του περί του «πέμπτου» σχεδίου Ανάν, πρέπει να
έχει καμιά πενηνταριά χρόνια στην πολιτική, να έχει διατελέσει πρωθυπουργός,
να έχει πια αποχωρήσει από τη Βουλή και να ονομάζεται Μητσοτάκης. Όλοι οι
υπόλοιποι αρκούνται να μας εξηγούν τα καλά του διαλόγου, να μας διαφωτίζουν
για το αγαθό της πλήρους ενημέρωσης των πολιτών και να εξυμνούν την εθνική
ομοψυχία…

«Ό,τι πουν οι Κύπριοι», «τώρα είναι η ώρα του κυπριακού λαού», «αυτοί
αποφασίζουν και εμείς συμπαριστάμεθα», «θα πούμε μια γνώμη, αλλά έπειτα από
τους Κυπρίους» – ωραία λόγια, μελιστάλακτα. Τι λέτε, βρε παιδιά; Από πότε το
Κυπριακό μεταβλήθηκε σε ένα απλό θέμα συμπαράστασης στην Κυπριακή Δημοκρατία;
Δεν μας αφορά; Δεν θα επηρεάσει το σύνολο του Ελληνισμού το «ναι» ή το «όχι»;
Και τότε, τι γυρεύαμε στη Λουκέρνη; Μήπως είχαμε πάει για κανένα
επιχειρηματικό συνέδριο;

… σήμερα νωρίς, αύριο αργά

TO XEIPOTEPO απ’ όλα, δε, είναι ότι στην πολιτική, ακόμα και η αδυναμία
να εκφράσεις τη γνώμη σου, τελικά είναι – κι αυτή – γνώμη. H δυσκολία της
ελληνικής πλευράς να πει αυτό που σκέφτεται – ότι δηλαδή το σχέδιο Ανάν, με
όλα τα κουτσά και τα στραβά του, πρέπει να γίνει αποδεκτό για το γενικότερο
συμφέρον του Ελληνισμού – επιτείνει το κλίμα άρνησης που κυριαρχεί στη
Λευκωσία και κάνει ακόμα πιο οδυνηρή τη θέση όλων εκείνων των πολιτικών της
Κύπρου που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο…

Αν η Αθήνα – δηλαδή κυρίως η κυβέρνηση και η αξιωματική αντιπολίτευση –
αφήσουν ανεκμετάλλευτο τον κρίσιμο χρόνο της διαμόρφωσης των τάσεων στην
ελληνοκυπριακή Κοινή Γνώμη, λίγα θα καταφέρουν στη συνέχεια, όταν οι διαθέσεις
θα έχουν παγιωθεί. Ίσως σήμερα να είναι νωρίς, αλλά μάλλον αύριο θα είναι
αργά…