Tο ρίσκο είναι του Zακ Σιράκ

Ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ προσπαθεί -όπως έχουν καταλάβει όλοι – να κερδίσει
χρόνο έως το καλοκαίρι, να αφήσει να περάσει και η «καταιγίδα» των
ευρωεκλογών, ελπίζοντας πως η κατεύθυνση του ανέμου θα αλλάξει. Μετά τη βολική
διάλυση της Εθνοσυνέλευσης του 1997, να λοιπόν σήμερα ο «καταπραϋντικός»
ανασχηματισμός. H πρώτη είχε οδηγήσει σε πανωλεθρία. Δύσκολα μπορεί να
φανταστεί τον δεύτερο να μην έχει παρόμοιες συνέπειες. Πώς θα μπορούσε δηλαδή
ένας πρωθυπουργός που τιμωρήθηκε τόσο αυστηρά στις κάλπες και τελεί προφανώς
υπό προθεσμία να αποκαταστήσει τη λαϊκή εμπιστοσύνη που δεν κατάφερε να
κερδίσει εδώ και δύο χρόνια; Πώς θα μπορούσε, με την ίδια ή σχεδόν την ίδια
ομάδα, να διεξαγάγει μια πολιτική διαφορετική από εκείνη που μόλις απέρριψαν
τόσο κατηγορηματικά οι Γάλλοι; Είναι πάντα επικίνδυνο να «παίζει» κανείς με
τους ψηφοφόρους, και άρα με τη δημοκρατία. Αυτό ακριβώς κάνει ο Ζακ Σιράκ.
Δικό του το ρίσκο.