ΣE ΠPΩTO ENIKO Kαι το Kυπριακό;

Την Ελλάδα, τη χώρα μου, την αγαπώ. Όσο και να ξέρω ότι οικονομικά συμφέροντα
και εμμονές βρίσκονται πίσω από τις συχνές δηλώσεις Αγγλοαμερικανών για την
ασφάλεια στους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν μπορώ να είμαι ήρεμη κάθε φορά που τις
ακούω. Το ίδιο εκνευρίζομαι κάθε φορά που μιλάω με κάποιον ξινισμένο Βρετανό
ανταποκριτή που συμπεριφέρεται σαν να είμαστε ιθαγενείς αποικίας του. Δεν
καταλαβαίνω όμως γιατί στη χώρα μας πρέπει να επικρατεί τόση αδιαφορία για τα
θεμελιώδους σημασίας εθνικά μας θέματα.

Είπαμε λοιπόν ότι είμαστε ο λαός των διαδηλώσεων. Βομβαρδίζουν οι Ισραηλινοί
τους Παλαιστινίους, εμείς βγαίνουμε στους δρόμους. Πατάει το πόδι του εδώ
Αμερικανός κυβερνητικός αξιωματούχος, εμείς τον… σφίγγουμε σε κλοιό
διαμαρτυρίας. Διαδηλώνουμε για το Αφγανιστάν, το Ιράκ, την Παλαιστίνη και την
άδικη σφαγή των Κούρδων από τους Τούρκους. Καλά κάνουμε. Αλλά για την Κύπρο,
δεν υπάρχει κανείς; Δεν λέω να βγούμε στους δρόμους. Νομίζω όμως ότι
πραγματικά δεν κόπτονται πολλοί Έλληνες για την τελική έκβαση του Κυπριακού.
Θα θέλαμε βέβαια να πάνε όλα καλά. Αλλά, να, δεν είναι η Κύπρος τόσο μέσα στην
καρδιά μας όσο τα παιδιά του Ιράκ. Είναι και πολλά χρόνια βλέπετε αυτή η
ιστορία, με τον χρόνο κανείς βαριέται…

Διαμαρτυρόμαστε, αγωνιούμε, παθιαζόμαστε λοιπόν μονάχα παροδικά, με «φαντεζί»
σκοπούς. Το Κυπριακό δεν μας κάνει. Άσε που πριν από την εισβολή, έγιναν και
κάποια πράγματα που καθόλου δεν τιμούν ούτε την ελληνική (δικτατορική) ούτε
την κυπριακή ηγεσία… Εμείς λοιπόν κοπτόμεθα μόνον υπέρ αδυνάτων που έχουν
εκατό τοις εκατό δίκιο σε όλα, που είναι τέλεια θύματα των απόλυτα κακών
δυναστών τους… Τα θέλουμε απλά τα πράγματα: άσπρο – μαύρο, καλό – κακό. Τότε
ποια η διαφορά μας από την Μπουσική νοοτροπία;