ΣE ΠPΩTO ENIKO Πολιτισμικό ηλεκτροσόκ

Κάθε τρεις-τέσσερις μήνες νιώθω την Αθήνα να με πνίγει σαν φορτικός σύζυγος σε
συμβατικό γάμο. H απόδραση είναι επιβεβλημένη, η «ένεση» φινέτσας και
πολιτισμού απαραίτητη.

Δύο ώρες μόνο μακριά από το «Ελευθέριος Βενιζέλος», η κομψή Βιέννη μοιάζει να
απέχει έτη φωτός από τη σκονισμένη, χαοτική, τριτοκοσμική Αθήνα.

«Μα, πού κρύβουν τα σκουπίδια τους;», ήταν η γνήσια απορία της φίλης, καθώς –
με ένα μαγικό τρόπο – είχαν εξαφανισθεί όχι μόνο τα απορρίμματα αλλά και οι
κάδοι από τους δρόμους. «Μα, ούτε καν μια δακτυλιά στα τζάμια, κάτι βρε παιδί
μου στις γωνίες..;», συνέχισε έκπληκτη.

Φίσκα οι πολυάριθμες αίθουσες συναυλιών και οι όπερες – και μάλιστα από
νέους… Χάδι στα μάτια τα παλιά κτίρια και οι εκκλησίες, απόλαυση για τα
πόδια οι φαρδείς πλακόστρωτοι πεζόδρομοι που σέβονται το όνομά τους… Άψογο
το σέρβις στα μικρά εστιατόρια με τους πολυελαίους και στα υπέροχα βιεννέζικα
καφέ με τις ζάχερ σοκολατίνες… Μες το χαμόγελο οι πωλήτριες στα μαγαζιά…
Δηλαδή, τα… αυτονόητα μιας ευρωπαϊκής πόλης.

H ηρεμία και η χαλάρωση αρχίζει να κυκλοφορεί στο αίμα σου σαν κάτι φυσικό, το
μυαλό συγκεντρώνεται και δουλεύει χωρίς πίεση. Ξεχνάς τι σημαίνει κόρνα, η
ένταση δεν χτυπάει κόκκινο στο στήθος και στο στομάχι, δοκιμάζεις την εμπειρία
τού να ζεις χωρίς ημικρανία. Προγραμματίζεις τη μέρα σου και ξέρεις ότι
μπορείς να πραγματοποιήσεις το πρόγραμμά σου.

Δεν λέω, η καταχνιά και η βροχή σε κάνουν κάποιες στιγμές να πεθυμήσεις την
αττική λιακάδα. Μόλις, όμως, βρεθείς υπό τη σκέπη της, το πολιτισμικό
ηλεκτροσόκ είναι άμεσο. Τρεις μόνο μέρες και είχες σχεδόν ξεχάσει τα μηχανάκια
που σε κυνηγάνε πάνω στα πεζοδρόμια, τα φορτηγάκια που ανεβοκατεβαίνουν
ανενόχλητα στους πεζόδρομους, τα καουμποϊλίκια ταξιτζήδων και μη, τον
βομβαρδισμό των ντεσιμπέλ, τις αγέλες με τα αδέσποτα το βράδυ, τη νοοτροπία
«αν σ’ αρέσει…».

«Χάνουμε τα παλιά καλά δικά μας – να, σαν το αίσθημα φιλοξενίας – ενώ δεν
παίρνουμε τα καλά των Ευρωπαίων, όπως τον σεβασμό στον διπλανό σου ή την
κυκλοφοριακή αγωγή», συμφώνησε μελαγχολικά η παρέα, καθώς το «διάλειμμα»
τελείωνε…

Τα κεφάλια μέσα!