ΠANOΣ KATΣIMIΧAΣ «Οι πιτσιρικάδες μάς γουστάρουν σοβαρούς»

«Ο μόνος τρόπος να μη “βαρύνει η ψυχή σου” είναι να είσαι αθώος και ειλικρινής. Μόνο μέσα από την αθωότητα μπορείς να εκφράσεις την εποχή σου ή μέρος αυτής. Όλοι οι άλλοι τρόποι αφορούν τους πολιτικάντηδες, τους “παράγοντες”, τους “επαΐοντες” και δεν ξέρω πόσες άλλες κατηγορίες», λέει ο Πάνος Κατσιμίχας

Ο Πάνος Κατσιμίχας μάς παραδίδει τον πρώτο του δίσκο: «Οι Μπαλάντες των
Πολυκατοικιών», που κυκλοφορούν αυτές τις ημέρες από την «οικογενειακή»
εταιρεία των δύο αδελφών, έχουν μόνο τη δική του υπογραφή στο εξώφυλλο. Το
δεύτερο… συνθετικό του ονόματος (Χάρης), που εμείς προφέρουμε ασυναίσθητα
ακόμα και τώρα, συμμετέχει, απλώς, στην ερμηνεία δύο τραγουδιών.

Από την εποχή που το ντουέτο ανακοίνωσε τον «χωρισμό» του, δυόμισι χρόνια
πριν, και αφού τους απολαύσαμε στη συνέχεια στην αποχαιρετιστήρια (κοινή)
περιοδεία τους, η οποία μάλιστα σηματοδότησε και την ανεξαρτητοποίησή τους από
την πολυεθνική Sony (το λάιβ άλμπουμ που προέκυψε από τις συναυλίες αυτές ήταν
δική τους παραγωγή), ο Χάρης αποτραβήχτηκε στα… ενδότερα για να αφοσιωθεί
αποκλειστικά σε αυτό που τον ενδιέφερε πάντα – «αποχωρώ από τα λάιβ γιατί θέλω
να διαθέσω τις δυνάμεις μου στο γράψιμο τραγουδιών», μας είχε πει – ενώ ο πιο
«εξωστρεφής» Πάνος (με πολλά εισαγωγικά η λέξη) συνέχισε μόνος τις επί σκηνής
εμφανίσεις του. «Επί της ουσίας όμως δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα»,
διευκρινίζει ο Πάνος. «Μπορεί αυτός ο δίσκος να είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για
μένα, μια που είναι η πρώτη φορά που έχω την ευθύνη ολόκληρου του άλμπουμ,
όμως η διαδικασία είναι η ίδια».

Δηλαδή οι «Μπαλάντες των Πολυκατοικιών» περιέχουν πολύ περισσότερο Χάρη απ’
ό,τι φαίνεται στο εξώφυλλο;

«Το ζητούμενο είναι πάντα το ίδιο. Να βγει ένας καλός δίσκος. Και ο Χάρης
είναι ο πρώτος και ο μόνος άνθρωπος που ακούει ό,τι φτιάχνω από την αρχή.
Αλλεπάλληλες μεταμεσονύχτιες “ακροάσεις”, διορθώσεις, συζητήσεις, όλα παρέα με
τον Χάρη. Είναι το “αυτί” που εμπιστεύομαι απόλυτα. Εξάλλου, έχουμε ήδη
αρχίσει να δουλεύουμε την επόμενη δουλειά, που θα έχει την υπογραφή και των
δύο, όπως παλιά, το ντουέτο μαζί».

H «επικοινωνιακή πολιτική» της νέας εταιρείας των δύο δημιουργών έχει σίγουρα
τις θετικές της πλευρές, έχει όμως και τις δυσκολίες της. H συνέντευξη με τον
Πάνο προηγήθηκε της ακρόασης του δίσκου, γι’ αυτό και δεν υπάρχουν ερωτήσεις
που πηγάζουν από τη συγκεκριμένη δουλειά. Πρόκειται άραγε για νέα τραγούδια;
Και υπήρξε μια συγκεκριμένη παρέα ανθρώπων που δούλεψαν μαζί του; Στο κάτω
κάτω ένας δίσκος, έστω και όταν έχει μια υπογραφή, προκύπτει έπειτα από μια
συλλογική διαδικασία.

«Είναι τραγούδια που γράφτηκαν τα δύο τελευταία χρόνια. Και ναι, υπήρξαν δύο
διαφορετικές ομάδες μουσικών με τους οποίους συνεργάστηκα. Έγραψα δε σε δύο
διαφορετικά στούντιο κι αυτό γιατί ήθελα να αποφύγω τον κίνδυνο να “λιμνάσω”.
Τελικά μάλλον έκανα καλά. Είμαι ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα», λέει.

Όταν βλέπεις νέους ανθρώπους, 18, 20, 25 ετών, στο ακροατήριό σου, τι
σκέφτεσαι;

«Τι να σκέφτομαι. Λέω μέσα μου: ωχ, άντε πάλι από την αρχή. Πρέπει να αρχίσω
τις συστάσεις. Γεια σας είμαι ο τάδε κι έχω γράψει το “Ρίτα Ριτάκι”, το
“Φάνη”, “Το Γέλα Πουλί μου”… Μετά όλα κυλάνε όπως πάντα. Εγώ είμαι ο εαυτός
μου κι όποιος πάρει χαμπάρι καλώς».

Το λεγόμενο χάσμα γενεών υπάρχει ή είναι στο μυαλό μας;

«Δεν ξέρω αν είναι χάσμα, αλλά σίγουρα απόσταση υπάρχει. Και είναι απόλυτα
φυσικό. Οι νέοι έχουν άλλες ανησυχίες, όνειρα, προτεραιότητες… Και έτσι
πρέπει δηλαδή… Θυμάμαι από όταν ήμουν “νέος” ουδέποτε γούσταρα τους
“μεγάλους” που διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους λέγοντας: “Είμαι το ίδιο με τους
νέους γιατί έτσι νιώθω”. Ακόμα νιώθω καχύποπτος απέναντι σε συνομηλίκους μου
ενήλικες που ισχυρίζονται κάτι τέτοιο. Δεν γίνεται. Ή είσαι νέος ή δεν είσαι.
Μα είμαι, σου απαντάει ο αγχωμένος μεσήλικας, είμαι στην ψυχή και στο μυαλό.
Άσε ρε μεγάλε. Χαλάρωσε και απόλαυσε την ηλικία σου και άσε τους πιτσιρικάδες
στον κόσμο τους. Επειδή λόγω της δουλειάς μου έχω νταραβέρια με νέα παιδιά,
ξέρω πολύ καλά ένα πράγμα: Οι πιτσιρικάδες μάς γουστάρουν στο ύψος μας.
Σοβαρούς και υπεύθυνους ενήλικες και όχι παλιμπαιδίζοντες γεροξεκούτηδες».

Κρίση; Ποια κρίση;

Ακούμε από παντού ότι υπάρχει μεγάλη κρίση στο τραγούδι. Ότι στερέψαμε από
νέους συνθέτες, από νέες ιδέες, από νέα ταλέντα…

«Εξαρτάται τι εννοεί ο καθένας με τη λέξη τραγούδι. Εγώ αυτή την κρίση την
ακούω από το 1985. Από τότε μέχρι σήμερα, μπορώ να σας απαριθμήσω τουλάχιστον
20 άξιους συνθέτες/στιχουργούς και πάνω από 200 καλά τραγούδια. Κι αυτά μέσα
σε 19 χρόνια. Ποια άλλη εποχή έχει να τα παρουσιάσει;».

Τι άλλαξε στη ζωή σας από τότε που κάνατε τη δική σας εταιρεία παραγωγής;

«Ησύχασε το κεφάλι μας… Γιατί πριν σου έλεγαν “βάλε κι αυτό το τραγουδάκι
που είναι πιο εμπορικό κι εκείνο που είναι για την πρωινή ζώνη”, μια σκέτη
αηδία δηλαδή. Μετά, “σου έχουμε κλείσει συνεντεύξεις, πρέπει να κάνεις αυτό,
να πας εκεί…”. Άσε που αν το πάρουμε και από οικονομική άποψη δεν
συγκρίνεται με τίποτα. Αν κάνεις έναν επιτυχημένο, εμπορικά, δίσκο, το
οικονομικό όφελος είναι 100 φορές μεγαλύτερο από όταν έχεις υπογράψει ένα από
αυτά τα ληστρικά και τριτοκοσμικά συμβόλαια».