… αλλά και τις αδυναμίες μας

Τι κι αν στη μικρή πόλη της Αρχαίας Ολυμπίας κυκλοφορούσαν αποβραδίς
πάνοπλοι, δερματοντυμένοι Ζητάδες με μηχανές και ειδικοί φρουροί με τα όπλα
στα χέρια!

Ουρά εκατοντάδων μέτρων δημιουργήθηκε καθώς οι χιλιάδες θεατές έπρεπε να περάσουν από μία μόνο πύλη ελέγχου. Κάποια στιγμή δεν άντεξαν και με «γιουρούσι» συμπαρέσυραν τα μέτρα ασφαλείας. Πέρασαν κάτω από τη γέφυρα, αλλά μερικοί ήταν άτυχοι, γιατί αναγκάστηκαν να κάνουν πρωινό μπάνιο στο ποτάμι… (Οι φωτογραφίες από τον τηλεοπτικό σταθμό Alpha)

Τι κι αν έκοβαν βόλτες, αποβραδίς επίσης, στην (κεντρική) οδό Πραξιτέλη
Κονδύλη τα δύο κατάμαυρα, με φιμέ τζάμια, τζιπ της Αντιτρομοκρατικής, με
αστυνομικούς με κοστούμια και… μαύρα γυαλιά (!..), προκαλώντας… δέος στους
ντόπιους και τους επισκέπτες. Τι κι αν το ελικόπτερο της Αστυνομίας
πραγματοποιούσε από νωρίς χαμηλές πτήσεις πάνω από την πόλη ανιχνεύοντας
προφανώς από ψηλά… ίχνη της Αλ Κάιντα στα χωράφια και τους γύρω λόφους. Τι
κι αν κάθε λογής συνοδευτικό υπουργού, υφυπουργού, γενικού γραμματέα είχε
βάλει ένα… μπλέ «καρούμπαλο» και επίσης έκοβε πάνω-κάτω βόλτες στον κεντρικό
δρόμο, συνεισφέροντας στο αίσθημα ασφαλείας των επισήμων, προσκεκλημένων της
Οργανωτικής Επιτροπής του 2004 και της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων. Ήρκεσαν
μόλις μερικά λεπτά για να πάνε όλα αυτά περίπατο!..

Αιτία; H απόφαση των οργανωτών να δημιουργήσουν μία μόνο πύλη εισόδου στο
αρχαίο στάδιο, για τους απλούς θεατές. Επιλέχθηκε ως προσφορότερη, για τον
καλύτερο έλεγχο, θέση λίγα μέτρα πριν από τη μικρή σιδερένια γέφυρα που
κατασκευάστηκε πάνω από τον μικρό χείμαρρο Κλαδέο. Τοποθετήθηκαν τέσσερις
ανιχνευτές μετάλλων (όπως αυτοί που υπάρχουν στα αεροδρόμια) συν δύο
ανιχνευτές για αποσκευές. Μια μικρή φρουρά από έξι αστυνομικούς ανέλαβε τον
έλεγχο. Έλεγχο εξονυχιστικό, σύμφωνα με τις εντολές που είχαν λάβει. «Γιατί
χτυπάει η ζώνη σας; Ανοίξτε τη να τη δώ». «Τι είναι αυτό που χτυπάει στο
σακάκι σας;». «Ένα στιλό». «Ανοίξτε το. Όχι έτσι. Ξεβιδώστε το». «Γιατί; Ένα
στιλό είναι». «Διάλογο θα πιάσουμε τώρα; Κάτι τέτοια στιλό μπορεί να
μεταβληθούν σε πυροβόλα όπλα»! «Εσείς, ανοίξτε την τσάντα». «Μα έχω προσωπικά
αντικείμενα μέσα». «Ανοίξτε την τσάντα είπα». «Κύριε, πώς να σας το πω,
προσωπικά αντικείμενα έχει». Τελικά αυτό που «χτυπούσε» στο μηχάνημα και έκανε
το όργανο να εντείνει τον έλεγχο ήταν ένα… τσιμπιδάκι για τα φρύδια που η
κυρία είχε στην τσάντα της. Αυτό δεν κατασχέθηκε. Κατασχέθηκαν όμως μερικά
εκδρομικά σουγιαδάκια και δυο-τρία μαχαιράκια για χόρτα…

Ο ζήλος των οργάνων της τάξης, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες που είχαν, όχι
μόνο δεν άρεσε στους πολίτες, αλλά γρήγορα αποδείχθηκε επικίνδυνος για την…
ασφάλεια των πολιτών. H ουρά μπροστά στα μηχανήματα ηλεκτρονικής ανίχνευσης
άρχισε να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, να μεγαλώνει, και σε λίγο να ξεπερνάει τους
πέντε χιλιάδες ανθρώπους. Γύρω στις 11.30 το πρωί, μισή ώρα πριν από την
επίσημη έναρξη της τελετής, η ουρά ξεπερνούσε τα 200 μέτρα και οι
συγκεντρωμένοι και αναμένοντες να περάσουν τις συμπληγάδες του ελέγχου,
έφταναν τα 8.000 άτομα.

Με… γιουρούσι

Τότε, ξαφνικά, και χωρίς κανείς να το περιμένει, έγινε το «γιουρούσι», που
συμπαρέσυρε τα μέτρα ασφαλείας. Ένα τμήμα της ουράς αποκόπηκε, πέρασε από ένα
μονοπάτι, κατέβασε την… κόκκινη κορδέλα με την ένδειξη «POLICE», παρέκαμψε
σπρώχνοντας τους αστυνομικούς, και όρμησε προς τη μικρή γέφυρα. Αυτό ήταν. Το
ίδιο έκανε και το υπόλοιπο πλήθος. Πέρασε τους ανιχνευτές που σφύριζαν
δαιμονισμένα και κινήθηκε κι αυτό προς τη γέφυρα. Οι αστυνομικοί τραβήχτηκαν
στην άκρη και το πλήθος με ποδοβολητό έτρεχε αλαλάζοντας. H γέφυρα, μόλις 2
μέτρα πλάτος, γέμισε ασφυκτικά. Γυναίκες άρχισαν να ουρλιάζουν, παιδιά να
κλαίνε, άνδρες να φωνάζουν «πίσω… πίσω» – «ρε παιδιά, έξοδο του Μεσολογγίου
θυμίζει το σκηνικό», είπε κάποιος. Δυο νεαροί αποφασίζουν να πηδήξουν κάτω και
να περάσουν μέσα από τον Κλαδέο. Τους ακολουθούν πολλοί, φοβούμενοι ότι θα
ποδοπατηθούν.

Σε λίγο, γίνονται πράγματα που σκορπούν γέλιο. Ένας κύριος προσπαθεί να
περάσει ακροποδητί και σωριάζεται με το πρόσωπο στα θολά νερά του χειμάρρου.
Δυο γυναίκες, πιασμένες χέρι-χέρι, έπεσαν με πάταγο στα νερά, αλλά αντιδρώντας
με φλεγματικότητα άρχισαν να γελούν. Τρεις νεαροί ασκήθηκαν στο άλμα εις
μήκος, με θύμα τον τελευταίο, που γλίστρησε και έπεσε – «κάθησε» για την
ακρίβεια – στο νερό…

Μέσα στο νερό

Κάποια στιγμή, φάνηκε ένας υπεύθυνος (άγνωστο πού ανήκε) και άρχισε να
διαπληκτίζεται με τα όργανα της τάξης «γι’ αυτό που έγινε» και το οποίο «είναι
υποχρεωμένος να αναφέρει». Ένας αστυνομικός του είπε θαρρετά «να ‘ρχόσουν εσύ
καλύτερα να τους σταματήσεις», εκείνος αποχώρησε και ο κόσμος, ανενόχλητος
πια, συνέχισε να συρρέει στον χώρο, μια και το έμαθαν και στην Αρχαία Ολυμπία
ότι «σταμάτησε ο έλεγχος»…

Το ευτύχημα είναι ότι δεν τραυματίσθηκε κανείς, πλην βεβαίως της αξιοπιστίας
των Αγώνων και των διαβεβαιώσεων που έδιναν οι αρμόδιοι. Άλλωστε εκείνοι,
φορώντας τις κάρτες διαπίστευσης, είχαν περάσει ατσαλάκωτοι, αβρόχοις ποσί
κυριολεκτικά, από την κύρια είσοδο του αρχαιολογικού χώρου – εκεί που τους
άφησαν οι λιμουζίνες.

M’ αυτά και μ’ αυτά, η Ολυμπιακή Φλόγα διέσχισε την Αρχαία Ολυμπία και πήρε
τον δρόμο της για τον γύρο του κόσμου. Πίσω, εκστασιασμένοι επίσημοι, εκαναν
δηλώσεις για τη «θαυμάσια τελετή» και την «εξαιρετική οργάνωση»…

Ο λαμπαδηδρόμος κόλλησε στην νταλίκα της ET

H νταλίκα της Ελληνικής Τηλεόρασης φράκαρε στους δρόμους, αναγκάζοντας και τον λαμπαδηδρόμο, αντί να τρέχει, να περιοριστεί σε επιτόπου πηδηματάκια

Το μεγάλο αλαλούμ έγινε βέβαια στην περίφημη λαμπαδηδοδρομία στην πόλη.
Κανένα μέτρο ασφαλείας, όποιος ήθελε έμπαινε στον δρόμο, κι όχι μόνο πολίτης,
αλλά και κάθε μεταφορικό μέσο. Αυτοκίνητα – πόσα αυτοκίνητα της Αστυνομίας,
των χορηγών των Αγώνων, της Επιτροπής Λαμπαδηδοδρομίας, πήγαιναν πάνω κάτω
μάλλον άσκοπα, δεν λέγεται -, μηχανές, μηχανάκια και μια… νταλίκα! H νταλίκα
της ET, που είχε κλειστό κουβούκλιο, αλλά ανοιχτό το πίσω μέρος για τη φορητή
κάμερα που θα προπορευόταν του λαμπαδηδρόμου και θα κάλυπτε τη λαμπαδηδρομία.
Τώρα γιατί νταλίκα κι όχι μηχανή ας πούμε, κανείς δεν ξέρει. Με την απορία
έμειναν και οι χιλιάδες άνθρωποι που την είδαν να σφηνώνεται στον στενό δρόμο
(που είχε γίνει στενότερος από τους ανθρώπους που είχαν κατέβει από τα
περζοδρόμια) και να μην μπορεί να προχωρήσει, παρά τις απεγνωσμένες φωνές του
οδηγού που είχε βγάλει το κεφάλι και παρακαλούσε «κάντε πέρα ρε παιδιά» για να
του ανοίξουν δρόμο. Πράξη απολύτως κατανοητή, αν σκεφθεί κανείς ότι ο δυστυχής
λαμπαδηδρόμος που ακολουθούσε ήταν υποχρεωμένος να κάνει ελαφρά επιτόπου
πηδηματάκια, με τη Δάδα ανά χείρας, διότι πώς να προχωρήσει αλλιώς;