Διαστάσειςr Ρax tecnica

Βαριά η ατμόσφαιρα. Πολύ αίμα και προκλητικές δικαιολογίες για τη
νομιμοποίησή του. Εξοικειωνόμαστε όλο και περισσότερο με τα τεμαχισμένα
πτώματα. Κι αυτή η μοιραία λέξη – ειρήνη – πιο φευγαλέα από ποτέ.

«Ειρήνη». Ένας Ισπανός αποτίει φόρο τιμής στα θύματα της τρομοκρατικής επίθεσης στη Μαδρίτη

Τι ακριβώς είναι αυτό που παρακολουθούμε; Ένας πόλεμος μεταξύ πολιτισμών; Ένας
πόλεμος μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ; Μια σταυροφορία κατά της αυτοκρατορίας
του κακού; Ένας ανταγωνισμός μεταξύ κρατικών τρομοκρατών για το ποιος θα
στρατολογήσει περισσότερους καμικάζι; Ο Ιταλός φιλόσοφος Εμανουέλε Σεβερίνο,
που έχει μελετήσει σε βάθος τις ρίζες της βίας, έχει μια άλλη άποψη. H
πραγματική αντιπαράθεση, λέει σε συνέντευξή του στην Κοριέρε, είναι
ανάμεσα στο παρελθόν της Δύσης και τη νεωτερικότητα, δηλαδή την κουλτούρα της
τεχνικής. Και να θυμόμαστε ότι στο παρελθόν δεν ανήκει μόνο το Ισλάμ, αλλά και
ο Χριστιανισμός.

Όλοι οι πολιτικοί σε όλες τις πρωτεύουσες του πλανήτη αναζητούν σήμερα τρόπους
να αντιμετωπίσουν την κλιμακούμενη τυφλή βία που δεν εντάσσεται σε ένα
συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, αλλά αποσκοπεί στον μέγιστο αριθμό νεκρών. Άλλοι
κηρύσσουν πολέμους, άλλοι οργανώνουν «επιλεκτικές εκτελέσεις» και άλλοι
αναζητούν τα κοινωνικά αίτια της τρομοκρατίας. Άλλοι βομβαρδίζουν κι άλλοι
διαδηλώνουν. Για τον Σεβερίνο, όμως, κάθε σχεδιασμός για την αντιμετώπιση της
βίας είναι μάταιος, αφού εντάσσεται στο ίδιο πλαίσιο με αυτήν, ακολουθεί την
ίδια λογική. Σχεδιάζω σημαίνει δίνω εντολές, και η εντολή «ου φονεύσεις» είναι
η ρίζα του φόνου, αφού τον προϋποθέτει. Σχεδιάζω σημαίνει θεωρώ τα πράγματα
διαθέσιμα στους ανθρώπους, και αυτή η διαθεσιμότητα μπορεί να οδηγήσει στην
ιδιοποίηση, στη μεταβολή, στην παραγωγή ή στην καταστροφή. Όταν κηρύσσουμε
έναν πόλεμο, ουσιαστικά εφαρμόζουμε στην πράξη αυτό που ονομάζουμε ειρήνη. H
ειρήνη είναι η συγκαλυμμένη ανθρωποκτονία, ο πόλεμος είναι η απροκάλυπτη
ανθρωποκτονία. H λέξη «ειρήνη» προϋποθέτει βούληση, και η βούληση οδηγεί πάντα
στη βία. Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται οι ειρηνιστές είναι ότι ο κόσμος οδεύει
προς μια ακραία μορφή βίας, που θα έχει μεν επιτύχει την εξάλειψη όλων των
πολέμων, αλλά δεν θα είναι εξ αυτού περισσότερο «αθώα».

Ποια είναι λοιπόν η λύση; Να οχυρωθούμε στα σπίτια μας; Να αναζητήσουμε ένα
ασφαλές νησί για να ρίξουμε άγκυρα ή μήπως να βοηθήσουμε τους φτωχούς να
ανεβούν και αυτοί στη βάρκα; Ο κίνδυνος εδώ, λέει ο Ιταλός φιλόσοφος, είναι
μήπως στη γενική αυτή αναταραχή βουλιάξει η βάρκα και πάμε στον πάτο όλοι. Πιο
ρεαλιστικό θα ήταν έτσι να εξασφαλίσουμε ότι η πρόοδος της τεχνολογίας θα
ικανοποιήσει τις ανάγκες του πιο φτωχού κομματιού της ανθρωπότητας προτού να
είναι πολύ αργά. Προτού δηλαδή οι φτωχοί προσπαθήσουν να πετάξουν τους
πλούσιους στη θάλασσα. H λύση δεν είναι η pax americana, αλλά η pax tecnica.