ΣE ΠPΩTO ENIKO Tι θα έκανε ο Iντιάνα;

Έτοιμο τον έχω τον νέο «Ιντιάνα Τζόουνς». Με μία διαφορά: στον ρόλο του Ίντι
εγώ – με την άδεια του Χάρισον που έχουμε και την ίδια ημέρα γενέθλια,
φαντάζομαι να το λάβει υπόψη. Τίτλος επεισοδίου «Ο Ιντιάνα Τζόουνς χαμένος στα
έργα. H ώρα της υπομονής».

Κυκλωμένη από αυτοκίνητα, που ωριμάζουν αργά όπως το ουίσκι στα μπουκάλια του
Νότου, βλέπω στο βάθος κίτρινες προβοσκίδες να τρυπάνε το τσιμέντο (επεισόδιο
2: ο Ναός του Χαμένου Θησαυρού). Την ώρα που ο ένας κίτρινος ελέφαντας αλλάζει
βάρδια και υποχωρεί, βγαίνει άλλο σιδερένιο μαμούθ να κατασπαράξει τη γη. Τα
σαγόνια του τρίζουν και μαζί τους το αμάξι. Δεξιά κι αριστερά χάσκουν
χαντάντια. Ποιος ξέρει ποιες σκοτεινές οχιές ζουν εκεί μέσα! (επεισόδιο 1: Οι
κυνηγοί της Χαμένης Κιβωτού). Δίπλα, ένας σαχλαμαράκιας κάνει γκριμάτσες
τρώγοντας τυρόπιτα σφολιάτα. Ένας άλλος παίρνει δύναμη απο την απελπισία και
βγαίνει να δει. Τι είδε; – κανείς δεν έμαθε. Κλείστηκε μέσα, έβαλε και την
ασφάλεια… και ένα σύννεφο σκόνης μάς τύλιξε όλους. Στο παρμπρίζ η σκόνη έχει
γίνει λάσπη.

Αλλά κάτι κινείται. Είμαστε εμείς, τα ακινητοποιημένα επί ώρες αυτοκίνητα.
Ποιος θα το πίστευε! Μπροστά μάς κουνάνε κόκκινη σημαία, όπως στους ταύρους.
Μα στις αρένες έχουν χώρο να τρέξουν. Αν δεν κάνω αριστερά θα πατήσω τον
άνθρωπο με τη σημαία, αν κάνω αριστερά θα πέσω στη λακκούβα. Αν κολλήσω εκεί
που είμαι, θα μου λείπει μόνο η μαγιονέζα για να γίνω σάντουιτς. Παράλληλα θα
λάβω τον παραδοσιακό χαιρετισμό από τους συναδέλφους οδηγούς σε ομαδική
αποστολή. Τι θα έκανε ο Ίντι στη θέση μου; Τον έξυπνο. Εγώ πάλι όχι. H μία
ρόδα χαϊδεύει τη λακκούβα. Και έχει πια σκοτεινιάσει. Ο ίδιος δρόμος είναι
διαφορετικός. Παίρνω όρκο πως πριν από λίγο η λακκούβα ήταν από την άλλη
μεριά. Αλλά έτσι συμβαίνει σ’ αυτά τα έργα – τα πάντα κινούνται με έναν δικό
τους ρυθμό. Και είναι νύχτα και δεν βλέπω τίποτε και φοβάμαι πως θα
εμφανιστούν πίσω από τους λόφους οι κακοί με άγριες διαθέσεις. Διακοπή για
διαφημίσεις, τώρα. Να βγάλει και ο Ιντιάνα τα προς το ζην.