Aθετεί τώρα τις προεκλογικές υποσχέσεις η N.Δ.

Απευθείας μονιμοποίηση ζητούν οι συμβασιούχοι, που διαφωνούν πλήρως με
το προτεινόμενο σύστημα αυξημένης μοριοδότησης το οποίο θεωρεί ως λύση της
ομηρείας τους η κυβέρνηση.

Την ώρα που ο αρμόδιος υπουργός Εσωτερικών Π. Παυλόπουλος επαναλάμβανε στο
πλαίσιο των προγραμματικών δηλώσεων πως η μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου
χρόνου των υπαλλήλων του Δημοσίου που είχαν εξαιρεθεί από τις διατάξεις του
Προεδρικού Διατάγματος θα γίνει με μοριοδότηση, οι συμβασιούχοι δήλωναν
αντίθετοι στη διαδικασία αυτή. Στη συνάντηση που είχε προεκλογικά με τον
Πρωθυπουργό K. Καραμανλή παραπέμπει το Συντονιστικό Όργανο των συμβασιούχων,
αφήνοντας να εννοηθεί πως μετά την εκλογή της νέας κυβέρνησης υπάρχει αθέτηση
των όσων είχαν συμφωνηθεί.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το Συντονιστικό, η συμφωνία προέβλεπε για όσους
συμβασιούχους καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες να προωθηθεί αυτόματη
μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, μέσω νομοθετικής ρύθμισης και
τροποποίησης του Προεδρικού Διατάγματος, με το οποίο ενσωματώνεται η Κοινοτική
Οδηγία.

Παράλληλα, σημειώνουν ότι συμφωνήθηκε η Οδηγία να έχει αναδρομική ισχύ, ενώ
ισχυρή μοριοδότηση θα εφαρμοζόταν μόνον για όσους συμβασιούχους δεν καλύπτουν
πάγιες και διαρκείς ανάγκες ώστε να τακτοποιηθούν σταδιακά στο μέλλον. Βάσει
αυτών των δεσμεύσεων του Πρωθυπουργού, το Συντονιστικό δηλώνει πως «διαφωνούμε
δηλαδή με την άποψη να υπάρξει μοριοδότηση για όλους τους συμβασιούχους
ανεξάρτητα από το αν καλύπτουν ή όχι πάγιες και διαρκείς ανάγκες».
Σχολιάζοντας μάλιστα το επιχείρημα περί συνταγματικού κωλύματος, που – όπως
λένε – «επαναλαμβάνεται συχνά από κάποιους κύκλους», οι συμβασιούχοι τονίζουν
πως δεν υπάρχει πρόβλημα δεδομένου ότι η Κοινοτική Οδηγία προϋπήρχε της
αναθεώρησης του Συντάγματος. Προσθέτουν δε πως τρεις πρόσφατες αποφάσεις
δικαστηρίων συνηγορούν υπέρ της άποψης αυτής.

Τη διαφωνία τους εκφράζουν οι συμβασιούχοι και στο ενδεχόμενο να διατηρηθεί η
ισχύουσα διάταξη, που ορίζει συγκεκριμένο ανώτατο όριο το οποίο μπορεί να
μεσολαβεί μεταξύ ανανεώσεων των συμβάσεων. Όπως δηλώνουν, «στις συμβάσεις
έργου καθώς και στις συμβάσεις ορισμένου χρόνου δεν θα πρέπει να ληφθεί υπ’
όψιν το κενό ανάμεσα στις συμβάσεις κι αυτό γιατί συχνά το κράτος δημιουργούσε
“τεχνητά” κενά 2, 3 ή και 4 μηνών ανάμεσα στις συμβάσεις στοχεύοντας στο να
μην κατοχυρώνουν βασικά εργασιακά τους δικαιώματα οι εργαζόμενοι».