ΣE ΠPΩTO ENIKO Aπό πού πάνε για το Aγρίνιο;

Μου αρέσουν πολύ τα λεξικά. Σαν first class κοιμητήρια πεσόντων μού φαίνονται
έτσι όπως μας εποπτεύουν απαγορεύοντας την παραμικρή απόκλιση από το ορθό. Κι
όμως η γλώσσα, ως εκ της φύσεώς της, ρέπει σαφώς προς την παραβατικότητα αφού
συνοδεύει σε όλα της τα στάδια τη συναισθηματική κατάσταση των ανθρώπων. Θα
είμαι η πρώτη που θα το αγοράσω οψέποτε γραφτεί το Μέγα Ελληνικό Λεξικό των
μπέμπηδων. Εκεί να δείτε μοναδικά φωνήματα και πλούτο μορφημάτων.

Μα πιο πολύ κι από τα μωρά με γοητεύει ο γλωσσικός λαβύρινθος των γερόντων.
Προσχώσεις, παραφθορές, σκληρύνσεις και ακαταληψίες διάφορες, φτιάχνουν μια
γλώσσα ποιητική που κάνει πάντα το δικό της χωρίς να δίνει αναφορά σε κανέναν.
H γιαγιά μου, πρωτοπόρος του αναρχικού αυτού γλωσσικού κινήματος, έδωσε τα
ρέστα της όταν προ ετών της συστήσαμε έναν φίλο που ήταν από το Αγρίνιο. Επί
χρόνια αναρωτιόταν πώς και δεν ήταν «μαύρος» αφού στο μυαλό της «Αγρίνιο» ίσον
χώρα αγρίων, πιθανότατα αφρικανική.

Στην ίδια γραμμή αλλά απείρως πιο προχωρημένη ήταν και η κολλητή της με την
οποία μετά τον εκκλησιασμό έπιναν παρέα καφεδάκι τριμμένο στο μύλο. H κυρά
Κώσταινα με τ’ όνομα δεν κώλωνε μπροστά σε τίποτα, πόσω μάλλον μπροστά στη
στρυφνή γλώσσα τού κατά Ματθαίον. Μεταφράζοντας μάλιστα εκ των ενόντων την
περικοπή «και κλάσας έδωκεν τοις μαθηταίς τους άρτους» έσκυβε να πάρει
αντίδωρο από του παπά το χέρι μουρμουρίζοντας με κατάνυξη την ευχαριστία
«Χριστέ μου, την πορδίτσα σου…».